NIL4IT AKO NG BYENAN KONG BABAE DAHIL ISA AKONG SINGLE MOM NA NAPANGASAWA NG ANAK NYA

NOONG una ay maayos naman ang pakikitungo sa akin ni Ariane–asawa ko. Maski may anak na ako sa pagkadalaga dahil iniwan ako ng aking naging nobyo noong nalaman nya na buntis ako.

Nagsimula lang ang kalbaryo nang lumuwas kami ng probinsya at sa kanilang bahay kami nakitira. Ang nanay lang ni Ariane ang nakatira sa kanilang family house dahil nabyuda na ito sa asawa.

Wala namang gustong tumirang mga anak nya roon sa kadahilanang noon ko pa lamang din malalaman ang kasagutan.

Masyadong matap*bre ang naging byenan ko kuys. Walang araw na hindi nya ipinapamukha sa akin na marumi akong babae.

Kesyo niland! ko raw ang anak nya, kesyo ginagamit ko lang daw si Ariane para mapagtakpan ang pagiging Single Mom ko at marami pang iba.

Pumapagitna naman ang asawa ko kapag inaaway ako ng nanay nya subalit kalaunan, pati si Ariane ay nagagawa na akong saktan dahil sa mga maling bintang ng kanyang ina sa akin.

Naniwala naman ang asawa ko sa kasinungalingan ng nanay nya. Kahit anong paliwanag ko, hindi nya ako pinapakinggan bagkus sampal ang inaabot ko dahil huwag ko raw baliktarin at gawing sinungaling ang byenan ko.

Nagawa rin nyang i-brain wash ang aking anak kaya naging malapit ito sa bruhang nanay ni Ariane.

Nagtimpi ako dahil mahal ko si Ariane subalit makaraan ang ilang buwan ay napuno ako. Wala noon ang asawa ko, nasa trabaho.

Lahat ng masasakit na salita ay inabot kona naman sa byenan ko. Pagod ako ng mga sandaling iyon dahil lahat ng kumot at punda ay ipinalaba nya sa akin pagkatapos ganon pa ang mga sinasabi nya.

Tamad, batug4n, walang silbi, losyang at kung anu ano pa. Napuno ako. Ang ginawa ko, nag-alsa balutan kami ng anak ko.

Panay pa rin sya ng talak. Paglabas namin ng pinto, hinawakan nya ang kamay ng anak ko. Ayaw nyang isama ko ito.

Nainis ako. Ibinaba ko ang mga gamit namin. Nagdilim ang paningin ko. Sinuntok ko ang byenan ko sa mata. Black eye sya.

Bago kami nakalabas ng gate ng anak ko ay hinarap ko muna ang byenan ko sakA pinukulan ng nakakaasar na pagngiti. Mas nagtatatalak sya.

Doon na kami malayang nakalayo roon. Kaagad kaming sumakay ng traysikel saka nagpaka layo-layo.

Nakahanap ako ng pinasukan kong karinderya na may mabait na amo. Libre din ang tirahan namin ng anak ko.

Doon ay nakapagsimula kami ng buhay ng kami lang dalawa. Nahanap ako ng asawa ko pero hindi ako sumama.

Lahat ng panunuyo nya sa akin ay hindi umubra hanggang sa magsawa sya. Masaya na ako kuys na kami lang dalawa ng anak kong magkaramay. Pero may twist pala ang buhay ko kasi ang amo ko sa karinderya ay matagal ng byudo.

Nahulog ang loob ko sa kanya dahil sa kanyang kabaitan. Itinuring nyang tunay na anak ang anak ko at ngayon ay masaya na kaming magkasamang pinapalago ang kanyang negosyo

Akala ko doon na talaga matatapos ang lahat ng sakit na pinagdaanan ko. Sa maliit na karinderyang iyon, unti-unti kong natutunang buuin muli ang sarili ko. Hindi man marangya ang buhay, pero payapa. Walang sigawan. Walang pangmamaliit. Walang takot.

Ang amo kong byudo… siya ang naging sandalan namin ng anak ko. Tahimik lang siyang tao pero ramdam mo ang malasakit. Kapag napapagod ako, siya na ang kusang maghuhugas ng pinagkainan. Kapag nagkakasakit ang anak ko, siya pa ang unang nagmamadaling bumili ng gamot.

Hindi nagtagal, napansin ko na nagbabago ang pakikitungo niya sa amin. Mas maalaga. Mas malambing ang boses. At isang gabi, habang nagbibilang kami ng kita, bigla siyang nagsalita.

“Hindi na lang kayo trabahador at bata sa paningin ko… pamilya na kayo.”

Hindi ako agad nakasagot. Pero ang totoo, matagal ko na ring nararamdaman iyon.

Makalipas ang ilang buwan, inamin niya ang nararamdaman niya sa akin. Hindi pilit. Hindi padalos-dalos. Malumanay lang. Parang paghingi ng pahintulot kung maaari ba niyang alagaan ang puso kong pagod na pagod na.

Natakot ako. Hindi dahil ayaw ko… kundi dahil baka maulit na naman ang sakit.

Pero ang anak ko ang unang yumakap sa kanya at nagsabing, “Pwede po ba kayong maging tatay ko?”

Doon ako tuluyang napaiyak.

Tinanggap ko siya.

Tahimik kaming nagsimula. Hindi engrande. Hindi maingay. Pero totoo. Totoong pagmamahal. Totoong respeto. Totoong pamilya.

Akala ko doon na magsisimula ang bagong buhay ko.

Pero hindi pa pala tapos ang nakaraan ko sa akin.

Isang araw… dumating si Ariane.

Hindi ko inaasahang muling makikita ang mukha niya. Nakatayo lang siya sa labas ng karinderya, payat, mukhang pagod, at tila may pasan na mabigat na problema.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.

Galit? Takot? Awa?

Lumapit siya sa akin. Nanginginig ang boses.

“Patawarin mo ako… mali ako. Lahat ng sinabi ni Mama… pinaniwalaan ko. Iniwan niya na rin ako. Mag-isa na lang siya ngayon… at nagsisisi ako sa lahat.”

Tahimik lang ako. Parang may bumabalik na sakit sa dibdib ko. Mga alaala ng sigaw. Sampal. Pangmamaliit.

Tapos tumingin siya sa anak ko.

Lumuhod siya sa harap nito at umiyak.

“Anak… patawarin mo si Papa.”

Pero ang anak ko… dahan-dahang umatras. Lumapit siya sa lalaking itinuring na niyang ama… ang byudong naging sandigan namin.

Mahigpit siyang kumapit dito.

Doon ko nakita ang katotohanan.

Hindi sapat ang pagsisisi para burahin ang sakit.

Hindi sapat ang paghingi ng tawad para ibalik ang tiwalang winasak.

Huminga ako nang malalim at mahinahong nagsalita.

“Pinatawad na kita… pero hindi na kita babalikan.”

Tahimik siyang umiyak. Walang sigaw. Walang pagtutol. Parang alam na niya ang sagot bago pa siya dumating.

Umalis siya nang mag-isa.

At sa unang pagkakataon… wala akong naramdamang bigat. Wala ring galit. Katahimikan lang.

Lumipas ang panahon.

Lumago ang negosyo namin. Lumaki ang anak ko na puno ng pagmamahal. At ang lalaking minsang naging amo ko… naging tunay kong asawa sa harap ng batas at ng puso ko.

Minsan naiisip ko pa rin ang lahat ng pinagdaanan ko.

Pero ngayon, hindi na iyon sugat.

Alaala na lang.

Alaala ng babaeng minsang minata… sinaktan… at itinaboy.

Pero bumangon.

At sa huli…

Natagpuan ang buhay na hindi niya kailangang ipaglaban araw-araw… dahil kusa itong ibinigay ng pagmamahal na tunay.