NAG!NG KAMi NG AMO KO

Nakaka-guilty man isipin, pero kung hindi dahil sa isang pagkakamali sa ibang bansa, baka namamalimos pa rin kami sa riles ngayon.

Ako si Dante, isang amang sinubok ng tadhana matapos akong iwan ng asawa ko dahil sumama sa iba at dahil din d siya kontento sa aking kinikita. Naiwan sa akin ang tatlo naming anak na puro maliliit pa, habang ako ay isang hamak na labor sa construction sa Maynila. Bayad pa ng renta sa bahay kaya talagang kulang na kulang ang aking sweldo. Minsan d pa kmi makapasok kapag panay ang ulan. No work no pay.

Tinitiis ko ang init at puyat, pero madalas ay asin at mantika lang ang ulam ko bstat ang mga anak ko ay makakain ng maayos.

Dumating sa punto na nakikita kong namumutla na ang mga anak ko sa gutom. Kaya kahit masakit nag apply ako sa isang agency at nagdesisyon akong mamasukan bilang driver sa Taiwan.

Ang naging amo ko ay isang mayamang biyuda (nasa 38 yrs old) na may-ari ng isang malaking textile factory doon.

Noong una, maayos ang lahat, hatid-sundo ko siya sa mga meeting at siya naman ay napaka-strikto pagdating sa oras.

Bawal akong humawak ng cellphone habang duty, at ang lahat ng sahod ko ay diretso niyang ipinapadala sa nanay ko para sa mga anak ko.

Sobra ang pangungulila ko, lalo na’t wala akong balita sa mga anak ko dahil pati day-off ko ay minsan kinukuha niya para sa mga out-of-town trips.

Isang gabi, habang nasa isang liblib na rest house kami para sa isang business retreat, nalasing nang husto ang amo kong babae.

Pinatawag niya ako sa suite niya para magdala ng tubig, pero laking gulat ko nang bigla niya akong yakap!n at hilahin sa kam@.

Sinubukan kong lumayo, pero tinakot niya ako na ipapakansela ang contrata ko at ipapa-deport ako nang walang kahit anong pera.

Dahil sa takot na mawalan ng trabaho at dahil na rin sa sobrang lungkot, nangyari ang hindi dapat mangyari sa amin ng amo ko isang gabi ng s3xual na ugnayan na hindi ko ginusto.

Pagkatapos noon, naging madalas ang pagpasok niya sa quarters ko, b3n3b3mbang ko siya gabi gabi. Ang sarap ni amo, at mabango ang p3cha¥ niya at tuwing gabi ay parang unti-unti akong kinakain ng kahihiyan sa sarili ko.

Pero sa kabila ng lahat, napansin kong naging mabait siya; binibigyan niya ako ng extra na allowance at hinahayaan na akong maka-video call ang mga anak ko.

Hanggang sa isang araw, umamin siya sa akin na nahuhulog na ang loob niya, at doon ko rin nalaman na naging “kanlungan” ko na rin siya sa gitna ng pagod.

Lumipas ang dalawang taon at kailangan ko na talagang umuwi dahil tapos na ang kontrata ko, pero bago ako umalis, nalaman kong bunt!s siya.

Nagmakaawa ako sa kanya na hayaan na akong umuwi dahil may pamilya akong naghihintay, at pumayag naman siya sa isang kondisyon.

Binigyan niya ako ng malaking halagahalos dalawang milyong piso bilang panimula, kapalit ng pangako na hinding-hindi ko siya kakalimutan.

Pag-uwi ko sa Pilipinas, gumuho ang mundo ko nang madatnan kong palaboy-laboy ang mga anak ko dahil pinabayaan sila ng nanay ko at inubos lang ang padala ko sa sugal.

Doon ko napagtanto na kung hindi dahil sa perang ibinigay ng amo ko, baka tuluyan nang nawala ang mga anak ko sa akin.

Ginamit ko ang pera para magtayo ng grocery at magpatayo ng maliit na apartment sa probinsya namin sa Isabela para makalayo sa gulo ng Maynila.

Ngayon, maayos na ang buhay namin, nakakapag-aral na ang mga anak ko at hindi na kami muling nagugutom pa.

Tawag ng tawag ang amo ko sa Taiwan at gusto niya ako pabalikin. Sabi ko naman sa kanya kung mahal mo ako ikaw nalang ang pumunta dito sa pilipinas. Sabi niya naman ay pupunta siya dito at kukunin kmi lahat. Ngayon ay nag aasikaso ako ng mga papeles ng mga anak. Ko

Lumipas ang anim na buwan mula nang huling mag-usap kami ni Madam Chen—iyon ang itinatawag ko sa dating kong amo. Hindi ko inaasahan na tutuparin niya ang pangako niyang pumunta rito sa Pilipinas.

Isang hapon, habang abala ako sa pag-aayos ng mga paninda sa aming grocery, biglang tumunog ang cellphone ko. Taiwan number. Kinakabahan kong sinagot.

“Dante, nasa airport ako. Pwede mo ba akong sunduin?”

Nanlaki ang mata ko. Akala ko nagbibiro lang siya noon sa telepono, pero heto siya at talagang nasa NAIA Terminal 3 na.

Isinama ko ang panganay kong si Berting, 12 anyos na ngayon, para sumalubong sa kanya. Habang nagmamaneho papuntang Manila, hindi ko mapigilang kabahan. Paano kung magalit ang mga anak ko? Paano ko ipapaliwanag na may babaeng galing Taiwan na magiging bahagi na ng buhay namin?

Nang makita ko siya sa arrival area, halos hindi ako makahinga. Naka-simpleng white dress lang siya, bitbit ang isang malaking maleta, at hawak ang isang batang paslit—mga dalawang taong gulang.

“Dante, ito si Andy. Anak mo,” sabay abot niya sa bata.

Tumulo ang luha ko. Hindi ko alam na may anak na pala ako sa kanya. Niyakap ko si Madam Chen—si Amy—sa harap ng maraming tao, at sa unang pagkakataon, naramdaman kong kumpleto na ako.

PART 3: ANG PAGTATAPAT AT PAGTANGGAP

Mahirap ang unang linggo. Kinailangan kong ipaliwanag sa mga anak ko kung sino si Amy at si Andy. Inaasahan ko ang pagtanggi, lalo na mula sa panganay kong si Berting na siyang nakakaalala ng hirap na pinagdaanan namin.

Pero isang gabi, habang naghahapunan kami sa bago naming bahay sa Isabela, nagsalita si Berting.

“Tay, alam mo ba, noong nasa riles pa tayo, ipinagdasal ko kay Mama Mary na bigyan tayo ng bagong ina. Yung hindi kami iiwan. Sa ngayon, parang sinagot na yata ang dasal ko.”

Napatingin ako kay Amy, na pigil ang pag-iyak habang pinapakain si Andy. Lumuhod ako sa harap ng mga anak ko.

“Mga anak, humihingi ako ng tawad sa mga pagkukulang ko. Sa mga panahong wala ako, sa mga panahong nagutom kayo. Pero ngayon, kung papayag kayo, gusto kong maging kumpleto na talaga tayo. Gusto kong pakasalan si Amy.”

Sabay-sabay na tumango ang tatlo kong anak. Lumapit si Amy at hinawakan ang kamay ko.

“Dante, hindi kita iiwan. Dito na ako sa Pilipinas magtatayo ng bagong negosyo. Ang textile factory ko sa Taiwan, ibebenta ko na. Gusto kong dito na tayo magsimulang muli—bilang isang tunay na pamilya.”

Isang taon na ang lumipas mula noon. Maayos na ang negosyo naming grocery at apartment. Nagtayo rin si Amy ng maliit na weaving center sa Isabela gamit ang nalikom niya sa pagbebenta ng factory niya sa Taiwan. Ngayon, siya na ang nagsasanay sa mga lokal na maghahabi para makalikha ng makabagong disenyo.

Tuwing Linggo, kumpleto kaming pumupunta sa simbahan—ako, si Amy, ang apat naming anak, at ang dalawa pang anak namin ni Amy na isinilang dito sa Pilipinas. Oo, nagka-anak pa kami ni Amy—kambal na babae.

Minsan, kapag gising ako sa madaling araw, nakatitig lang ako sa kisame at naaalala ang pinagmulan naming mag-ina sa riles ng Maynila. Naaalala ko ang pagkakamaling iyon sa Taiwan na naging daan para magbago ang lahat.

Hindi ko itinataguyod ang mali, pero sa gitna ng dilim, may liwanag na hindi namin inaasahan. Sa gitna ng pagkakamali, may nabuong pamilyang hindi magkakawatak-watak kahit anong unos pa ang dumating.

Si Dante ako. Amang nagkamali. Amang nasubok. At ngayon, amang hindi na muling magugutom ang mga anak.

WAKAS