ANG KAPITBAHAY KONG MAY ALLERGY SA DAMIT AT ANG NAKAKALOKANG “FREE SHOW” GABI-GABI

​Heto na naman tayo sa “unwanted view” ng buhay ko, bes, kasi hindi ko na talaga alam kung anong trip ng kapitbahay ko sa tapat.

​Tawagin niyo na lang akong Jen.

Mayroon akong kapitbahay na lalaki sa kabilang unit na parang literal na may matinding galit sa kahit anong uri ng tela.

Gabi-gabi, as in walang fail, naglalakad siya sa loob ng kwarto niya nang hubo’t hubad—at ang malala pa rito, bukas na bukas ang ilaw niya at wala man lang siyang kurtina!

Ang saktong tapat pa ng bintana niya ay ’yung study desk ko, kaya imbes na focus ako sa pag-aaral, parang may kung anong National Geographic na nagaganap sa harap ko.

​Isang gabi, habang ka-video call ko si Bestie, napasigaw na lang ako,

“Hoy, bes! Yung mata ko, kailangan na ata ng holy water!”

“Si Kuya sa tapat, ayan na naman, parang bagong silang sa mundo, rampa nang rampa!”

Sumilip din si Bestie sa screen at ang sabi lang niya,

“Girl, baka naman exhibitionist ‘yan? O baka sadyang proud lang sa ‘pandesal’ niya?”

Natawa na lang ako pero naiirita na talaga ako, kaya nasigawan ko na ‘yung bintana kahit sarado, “Kuya, libre ang kurtina sa palengke, baka gusto mo subukan?!”

Siyempre, hindi niya ako narinig dahil busy siya sa pag-aayos ng gamit niya na parang nasa Adam at Eve mode siya.

​Sa sobrang stress ko at dahil ayaw ko namang magkaroon ng kuliti habambuhay, kinaladkad ko na talaga ‘yung mabigat kong desk sa kabilang sulok ng kwarto.

“Bahala ka na diyan, Kuya. Mag-rampa ka hanggang gusto mo, basta pader na ang kaharap ko,” bulong ko habang hingal na hingal sa paglilipat.

Mas mabuti pang pader na lang ang tignan ko kesa sa “view” na hindi ko naman hiningi at nakakasira ng concentration.

Pero isang araw, habang naglalakad ako sa kalsada pauwi, bigla kaming nagkasalubong sa tapat ng convenience store.

Nanlaki ang mata ko, at halatang nagulat din siya.

Bigla siyang lumapit sa akin, namumula ang mukha, at mahinang nagsalita,

“Ah… sorry nga pala, Jen. Nakita ko kasi isang gabi na… nakita mo ‘ko. Pasensya ka na talaga, sadyang nasanay lang ako na walang nakakakita sa akin.”

Shet, bes! Hiyang-hiya rin ako, kaya napakamot na lang ako sa ulo at pilit na ngumiti,

“Ay… okay lang ‘yun, Kuya. Kalimutan mo na ‘yun, sige!”

Tumango lang siya at mabilis na naglakad palayo, habang ako naman ay naiwang nakatayo roon, ramdam ang init sa pisngi ko.

Medyo awkward ang naging moment, pero habang pinapanood ko siyang maglakad, narealize ko… infairness, cute pala si Kuya!

After no’ng super awkward na encounter sa convenience store, akala ko tapos na ang “Adam Chronicles” sa buhay ko.

Pero hindi pa pala.

Kinagabihan, pag-uwi ko, automatic na tumingin ang mata ko sa dating pwesto ng desk ko—kahit wala na doon. Reflex na yata. At bes… may bago akong napansin.

May kurtina na.

OO, BES. MAY KURTINA NA.

Puting kurtina na medyo manipis pero at least may effort. Napa-smile ako nang hindi ko namamalayan.

“Ay, wow. May character development si Kuya,” bulong ko sa sarili ko.

Pero habang nakatayo ako doon, biglang may kumaway sa kabilang bintana.

Siya.

Nakasuot na. Gray na t-shirt at jogging pants. Disente. Presentable. Parang ibang tao.

Nag-wave siya ulit, medyo alanganin, parang hindi sigurado kung dapat ba o hindi.

Nag-wave din ako pabalik.

Kinabukasan, may kumatok sa pinto ko.

Pagbukas ko—si Kuya.

May hawak na paper bag mula sa café sa kanto.

“Peace offering,” sabi niya, sabay abot ng iced coffee. “At bilang pasensya sa… uh… unintended live show.”

Namula na naman ako. “Okay lang talaga ‘yon. Na-move ko na desk ko.”

“Ah… nakita ko nga,” sagot niya, napakamot sa batok. “Actually, gusto ko rin magpasalamat.”

“Bakit?” nagtataka kong tanong.

“Kung hindi dahil sa’yo, hindi ko mare-realize na… hindi pala soundproof ang buhay ko.”

Napatawa ako. “Kuya, bintana ‘yon, hindi podcast studio.”

Ngumiti siya. At doon ko napansin—ang cute pala talaga ng ngiti niya. May dimples pa.

“By the way,” sabi niya, “I’m Marco.”

“Jen,” sagot ko, kahit alam na niya.

Mula no’n, naging casual na ang bati namin sa isa’t isa. Minsan sabay kami bumibili sa convenience store. Minsan sabay umuuwi. Minsan nagkaka-small talk sa hallway.

At isang gabi, habang nagre-review ako, may nag-message sa akin sa Facebook.

Marco:
“Promise, naka-kurtina ako tonight.”

Napatawa ako.

Jen:
“Good. Kasi may exam ako bukas. Ayokong ma-distract sa wildlife documentary.”

Marco:
“Grabe ka. Civilized na po ako ngayon.”

At doon nagsimula ang gabi-gabi naming kwentuhan. Hindi na “free show.” Chat show na.

Isang Sabado ng gabi, nawalan ng kuryente sa buong building.

Brownout. As in pitch black.

Narinig ko ang kaluskos sa hallway at may kumatok sa pinto ko.

“Jen? Okay ka lang?”

Si Marco.

Binuksan ko ang pinto. Hawak niya ang flashlight ng phone niya.

“Okay lang. Ikaw?” sagot ko.

“Wala rin akong magawa sa unit. Gusto mo tumambay muna sa baba? May street lights pa doon.”

At dahil wala naman akong choice kundi mainip mag-isa sa dilim, sumama ako.

Naupo kami sa may bangketa sa tapat ng building. Tahimik ang paligid. May konting hangin. Parang ang simple pero ang peaceful.

“Alam mo,” sabi niya bigla, “buti na lang nakita mo ako no’ng gabing ‘yon.”

“Ha? Bakit naman?” natatawa kong tanong.

“Kasi kung hindi… hindi kita makikilala.”

Natahimik ako.

“Akala ko nga maiinis ka sa akin habambuhay.”

“Medyo,” biro ko. “Pero nag-improve ka naman. May kurtina na.”

Napatawa siya. “Para sa’yo ‘yon.”

Tumingin ako sa kanya. Hindi na awkward. Hindi na nakakahiya. Iba na ‘yung vibe.

“Jen,” sabi niya, medyo seryoso na, “pwede ba kitang yayain mag-dinner minsan? Proper one. Fully clothed. Promise.”

Tumawa ako nang malakas. “Buti naman!”

Saglit akong nag-isip, kunwari nagdadalawang-isip.

“Sige,” sabi ko rin sa wakas. “Pero may condition.”

“Ano?”

“Never ever maglalakad sa tapat ng bintana nang wala kang suot.”

Tinaas niya ang kamay niya parang nanunumpa. “Cross my heart. Retired na ako sa gano’ng lifestyle.”

At habang bumabalik ang ilaw sa buong building, napangiti ako.

Minsan talaga, bes, ang pinaka-weird na simula… doon pa nag-uumpisa ang pinaka-unexpected na kilig.

At ngayon?

Imbes na “unwanted view” gabi-gabi, may “goodnight” message na ako bago matulog.

Mas okay na ‘yon kaysa sa kahit anong libreng show