Masikip ang inuupahan naming apartment dahil iisa lang ang kwarto namin.

Tatlo ang anak namin at halos doon na sila palagi dahil andun ang TV buong araw.

Kaya naisip naming mag asawa na gumawa ng code kapag gusto naming magb3mbang@n.

Napagkasunduan namin ang code word ay washing, dahil nasa banyo naka steady lang ang washing machine namin.

Perfect na palusot dahil kapag may narinig na washing, walang magtataka kahit sino.

Akala ng mga bata naglalaba lang kami, pero b3mb@ngan pala hahaha.

One time, nasa loob ako ng banyo mga bandang alas dos ng hapon.

Ewan ko ba pero biglang gustong gusto ko talaga noong oras na iyon kaya nagplano agad ako.

Inutusan ko ang anak kong si Rhea at sabi ko, “Rhea sabihin mo sa mama mo mag washing na kami.”

Confident pa ako kasi akala ko automatic na iyon maiintindihan ng mama niya.

Maya maya bumalik si Rhea at seryoso niyang sinabi, “Pa sabi ni mama mamaya na daw at bumili pa ng sabon.”

Ang totoo pala wala siya sa mood at busy siyang nagluluto sa kusina.

Samantalang ako nasa banyo na dahil gustong gusto ko na talaga um!sk0r

Makalipas ang 30 mins, nakahiga na lang ako sa kwarto nanonood ng TV at medyo tinamad na rin.

Yung excitement ko kanina napalitan na ng antok at konting sama ng loob.

Biglang pumasok ang anak kong si Jack at sabi niya, “Pa.”

Tumingin ako sa kanya habang hawak ko ang remote at naghihintay ng sasabihin niya.

Sabi niya, “Sabi ni mama mag ready ka na daw kasi mag washing na kayo.”

Doon ako napatingin sa kisame at napabuntong hininga nang malalim.

Sabi ko, “Jack sabihin mo sa mama mo tapos na… kinamay ko na lang.”

“Ha? Paano pong kinamay?” tanong ni Jack na may pagtataka sa mukha.

Wala na akong nagawa kundi umupo sa kama at mag-isip ng masasabi. “E… e kasi anak, naubusan tayo ng sabon kaya nag-manual muna ako,” sabi ko sabay pilit na ngiti.

Tumango naman si Jack na parang naintindihan naman niya kahit hindi. “Sige pa, sabihin ko kay mama.”

Pagkalabas ni Jack, hinampas ko na lang ang unan sa inis. Eto na naman ako sa sariling code word ko napahamak. Muntikan pa tuloy mahuli!

Pero makalipas ang ilang minuto, biglang bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok ang asawa ko bitbit ang isang supot ng sabon.

“O eto na ang sabon, Tara laba na!” sabi niya na may kasamang ngisi na alam kong hindi tungkol sa labahan.

Napailing ako sabay tawa. “Naku, late ka na te. Kanina pa ako naghihintay diyan. Ngayon ka pa dumating nung wala na ako sa mood.”

Lumapit siya sa kama at pabulong na sinabi, “Sorry na, naubusan talaga ako ng sabon kanina kaya nag-extra ako sa kusina. Pero ngayon andito na ako… may sabon na.”

Napatingin ako sa kanya at biglang bumalik ang energy ko.

“Sige,” sabi ko na parang batang excited. “Pero this time, ako na magsasabi kay Jack.”

Tumayo ako at tinawag si Jack. Pagdating niya, sinabi ko nang nakangiti, “Jack, sabihin mo sa mga kapatid mo manood muna kayo ng TV dito sa kwarto. Magwa-washing kami ni mama niyo… nang matagal.”

Napakunot-noo si Jack. “Ha? Bakit po sa kwarto kami manonood?”

Napatingin kami ng asawa ko sa isa’t isa.

“Kasi,” sabi ko sabay iwas ng tingin, “E kasi… yung washing machine… nasira saglit… pero aayusin namin ni mama.”

Napangiti ang asawa ko sabay sabi, “Oo anak, sira kasi kanina eh. Kailangan naming… ayusin nang maigi.”

At doon na nagsimula ang pinaka-mahabang “pag-aayos” ng washing machine sa kasaysayan ng aming apartment