​Grabe talaga maglaro ang tadhana, hindi mo alam kung maiinis ka o tatawa na lang sa sobrang random ng buhay.

Nangungupahan ako ngayon sa isang four-storey apartment, at nung April lang, may nabakanteng unit dito sa floor ko.

Last week, nabalitaan ko na may bago nang lumipat.

​Hindi ko pa sila nakikita hanggang kanina lang. Pagkauwi ko sa bahay, hindi ko agad naisara yung pinto ko.

Tapos, boom! May nakita akong babaeng pamilyar na kumakatok doon sa unit ng bagong lipat.

​Tinitigan ko siyang mabuti. Tiningnan niya rin ako.

First glance, parang nag-aalinlangan pa kami.

Second glance, lumilinaw na.

Third glance… T*ng *na! Totoo ba ‘to?!

​Na-blurt out ko na lang bigla, “******, ikaw ba ‘yan?!”

​Nanlaki rin yung mata niya.

“Ikaw nakatira diyan?” tanong niya na parang hindi rin makapaniwala.

​Napatango na lang ako nang wala sa oras.

Sakto namang bumukas yung pinto ng unit nila, at narinig ko yung boses ng lalaki sa loob,

“Naulanan ka?”

​Sumagot yung babae, “Oo, bumuhos bigla,” tapos pumasok na siya sa loob.

​Habang ako? Tulala pa rin sa tapat ng pinto ko at natatawa na lang. Grabe maglaro si Lord! Agad kong tinawagan yung best friend ko para ilabas yung gulat ko.

​”Sis! Hahahaha potang ina!” bungad ko sa kanya. “

“Kapitbahay ko si ex at yung asawa niya! “

“Yung babaeng sinabi niyang wag ko raw pagselosan nung kami pa! Hahahaha!”

​Tawang-tawa ako pero deep inside, napailing na lang ako. Isipin mo ‘yun, sa dinami-dami ng apartment sa mundo, dito pa talaga sila lumipat sa tapat ko.

Talagang pinamumukha sa akin ng tadhana na yung “pinagselosan” ko noon, asawa na niya ngayon—at araw-araw ko pa silang makakasalubong paglabas ko para bumili ng suka.

Fast forward sa sumunod na araw.

Sabi ko sa sarili ko, Okay lang ‘to. Matatanda na tayo. Professional na tayo. Kaya nating maging sibil. Pero jusko, iba pala pag nasa harapan mo na.

First challenge: Ang paglabas ng basura.

Alas-otso ng umaga, hulas na hulas ako kakaligo, naka-towel sa ulo, naka-duster na may maliit na butas sa may kilikili, bitbit ang dalawang basurahan palabas ng pinto.

BUNGAD! Nasa hallway sila pareho!

Si Ex, nakabihis na pang-office, hawak ang bag. Si Girl (asawa niya na ngayon), nakasmile pa habang inaayos ang kurbata ni Ex.

Parang slow motion. Nagtama ang mga mata namin.

Si Ex: Natigilan, namula. Sabay lingon sa asawa, sabay lingon sa akin, sabay pilit na ngiti.
Si Girl: “Oh, good morning pala sa kapitbahay natin,” nakangiting sabi sa akin na parang walang kasong plastic.

Ako? Hawak ang basura, basang-basa ang buhok, nakangiting parang tanga sabay sabi ng, “Uy, morning!” tapos mabilis na naglakad papunta sa basurahan na parang may hinahabol na langaw.

Pagbalik ko, sarado na pinto nila. Pero nakita ko sa mata ni Ex ang sabi: “Alam kong nandito ka lang sa kabila, huwag kang maingay.”

Eh di wow. Bahala ka sa buhay mo, pare.

Second challenge: Ang sikat na “Suka” scenario.

Lunes ng gabi, nagluluto ako ng adobo. Ayun, kulang ng suka.

‘Di bale, baba lang ako saglit sa tindahan sa kanto.

Bago lumabas, sumilip muna ako sa butas ng pinto (oo, ginawa ko ‘yan, huwag na kayong magkunwari). Wala namang tao sa hallway. Perfect.

Pagbukas ko ng pinto… Hoy! Nakatayo si Girl sa tapat ng pinto nila, may dalawang basurahan din!

Napatingin siya sa akin, napatingin sa hawak kong barya at bote ng suka na dala ko para ipakita sa tindera kung anong brand ng suka ang bibilhin.

Napangiti siya. Tunay na ngiti? Plastic na ngiti? ‘Di ko alam!

“Adobo?” tanong niya.

Napanganga ako. Puta, napansin niya yung bote ng suka?! Expert level na ba ito?

“Ha? O-oo,” sagot ko. “Ikaw, magluluto din?”

“Oo,” sabi niya. “Si [Name ni Ex] kasi, gusto raw ng menudo. Pero kulang kami ng… patis.”

PUTA. Bakit parang may double meaning?! Patis ba talaga?!

“Ah… sige… ingat,” sabi ko, sabay tawid sa kabila ng hallway na parang may pusa akong tinatapakan.

Sa isip-isip ko: Bakit ko sinabing “ingat”?! Mamamalengke lang naman siya?!

Third challenge: Ang online delivery.

Isang hapon, may dumating na Shopee parcel ko. Dalawang box ng panty at bra. (Sale kasi, ‘di bale na.)

Nasa labas ako ng pinto, tinetesting kung kasya ba yung bra na nabili ko, nung biglang umangal yung elevator.

BUKAS. Lumabas si Ex.

Nagkatinginan kami.

Ako: Nakataas ang kamay, hawak ang bra sa harap ng dibdib ko (na nakadamit naman ako, promise!).
Siya: Bitbit ang isang box ng beer at chips.

Tumigil ang mundo.

“Uy,” sabi niya, namumula.
“Uy,” sabi ko, namumula rin.
“Bagong… bra?” tanong niya. Sabay sapok sa sariling noo. “Sorry sorry, hindi ko sinabi ‘yun! Namumula ako! Yung beer, kukunin ko lang! Bye!”

Mabilis siyang pumasok sa unit nila.

Ako, nakatayo pa rin sa hallway, hawak ang bra, at napahagikhik na lang.

Tinawagan ko ulit si Bestie.

“BESTIE! NAKITA NI EX ANG BAGONG BRA KO! MAY REACTION SIYA! NAMULA!”

Sabay sigaw ni Bestie: “ANOOO?! SABLAY NA NAMAN ‘YAN, SIS! WAG MONG PAPANSININ!”

Sabi ko: “EH ‘DI KO NAMAN SIYA PINAPANSIN! KUMUKUHA LANG AKO NG PARCEL! NAGKATAON LANG NA NASA HARAPAN KO YUNG BRA! NAGKATAON!”

Isang linggo na ganito. Araw-araw, may eksena.

Minsan, nagkakasabay kami sa elevator. Tatlo kaming: ako, si Ex, at si Girl. Ang tahimik. Parang may patay.

Minsan naman, nag-iinuman sila sa unit nila, tapos naririnig ko sila kumanta ng videoke. Alam kong videoke ‘yun dahil pamilyar sa akin ang boses ni Ex, pamilyar din sa akin ang pagkanta niya ng mga kanta na dati naming pinag-aawayan.

Isang gabi, may kumatok sa pinto ko.

Si Girl.

Bitbit ang isang mangkok ng menudo. (Oo, menudo! Yung sinabi niyang lulutuin niya!)

“Uy, share ko lang,” sabi niya, nakangiti. “Para hindi na tayo bumili ng patis.”

Napangiti ako pabalik, kahit sobrang awkward. “Salamat… pasensya na sa abala…”

Pumasok siya ng loob nang kaunti, tumingin sa paligid ng apartment ko. Napansin niya yung mga frame ng pictures ko with friends, yung collection ng libro, yung mga halaman.

“Ang ganda ng place mo,” sabi niya. “Sana ganito rin ka-cozy yung sa amin.”

Hindi ko alam kung sincere ba siya o nang-aasar. Pero pinapasok ko na lang.

“Uy, [Name ni Ex],” tawag niya sa loob ng unit nila, “halika nga raw dito saglit!”

PUTA. Bakit naman tatawagin?!

Lumabas si Ex, naka-tapis at naka-boxer shorts. Natigilan nang makita ako.

“Oh… uy,” sabi niya. Sabay tingin sa mangkok na hawak ko. “Ah… nag-share siya ng menudo.”

“Oo,” sabi ni Girl. “Tara, kain na tayo sa loob, isama na natin si [Name Ko].”

PUTA. PUTANGINA. ANO ‘YON?!

Napatingin ako kay Ex. Namumula na naman siya. Napatingin ako kay Girl. Nakangiti pa rin siya, pero may iba sa ngiti niya.

Parang sinasabi niya: “Alam ko kung sino ka. Alam ko ang history niyo. Pero eto ako, inaaya kita. Dahil kaya ko.”

Dun ko lang na-realize: Alam ni Girl ang lahat. Alam niyang ako yung “pinagselosan” niya dati. Alam niyang kami ni Ex. At sa halip na maging cold o suplada, ginagawa niya akong kaibigan? Inaaya sa dinner?

O baka naman may ibang pakay ito? Para ipamukha sa akin na siya ang panalo? Para ipakita na magkasama na sila at ako ay single, nakatira sa tapat nila, at kumakain ng menudo na luto niya?

Ewan ko.

Pero alam mo, isang bagay ang natutunan ko sa mga nakaraang araw:

Ang tadhana, hindi lang naglalaro. Nag-o-Overlord level na ito.

At ako? Nakatayo lang sa gitna ng hallway, hawak ang menudo, nakangiti ng pilit, at nag-iisip: Sige, Lord. Sige. Laban. I-accept ko ang challenge na ‘to.

Next episode: Ang Dinner sa Tapat na Pinto: Saan Kaya Ito Pupunta?