Hi everyone. Matagal ko itong pinag-isipan kung ipo-post ko ba rito, pero gusto ko lang magsilbing babala sa mga kababaihan na sobrang mapusok ang mga partner.
Hindi ko akalain na ang isang gabi ng “s@r@p” ay hahantong sa isang em3rg3ncy room at sa isang oper@syon na hinding-hindi ko malilimutan.

“Vag*nal Lac3r@tion” o malalang pagkap*n!t ’yan ang diagnosis sa akin. Ang mas@k!t pa nito, parang bas@h@n lang akong iniwan ng lalaking akala ko ay mahal ako.

Nagsimula ang lahat nung nag-check in kami ni Marcus (hindi tunay na pangalan). Anniversary namin at medyo nakainom kami pareho. Si Marcus, sadyang “aggr3ss!ve” talaga siya pagdating sa k@t@wan, pero nung gabing ‘yun, iba ‘yung w!ldn3ss niya.

Kahit sinasabi ko nang “dahan-dahan lang” o “m@s*k!t na,” parang wala siyang naririnig. Masyado siyang naging mad!!n at mabilis ang mga galaw niya. Akala ko normal na ro*gh s*x lang, hanggang sa may naramdaman akong parang may “pum*t*k” sa loob ko.

Biglang sobrang h@pd! na hindi ko maipaliwanag. Akala ko nung una ay dahil lang sa fr!ct!on, pero nung tumayo ako para mag-CR, laking gulat ko dahil dire-diretso ang agos ng d*g*.

Hindi lang siya basta spotting. Para akong gripo na hindi maisara. Doon na ako kinabahan nang husto. Namutla ako at halos himatayin sa banyo habang hawak-hawak ang ibaba ko.

“Marcus, tulungan mo ako, ang daming d*go!” s!g@w ko sa kanya. Pero alam niyo ba ang ginawa niya? Sa halip na mag-alala, nagalit pa siya.

“Ano ba ‘yan, ang dum! naman! Bakit ngayon ka pa dn@tnan? Panira ka ng gabi,” sabi niya habang nagbibihis. Ipinaliwanag ko na hindi ito r3gl@, na sobrang s@k!t na talaga ng loob ko at hindi tumitigil ang d*go.

Imbes na dalhin ako sa hospital, iniwan niya ako sa hot3l room. Sabi niya, “Mag-grab ka na lang mag-isa, may pasok pa ako bukas.” Ganun-ganun lang.

Pagdating ko sa ospital, kailangan akong tah!!n agad. Sabi ng doktora, nagkaroon ako ng malalim na pun!t dahil sa sobrang pwer$@do at kawalan ng lubr!c@t!on nung ginagawa namin ‘yun. “Tr@um@” ang inabot ng k@t@wan ko. Halos mawalan ako ng m@lay dahil sa dami ng d*g*ng nawala sa akin.

Ang m@sak!t, ‘yung gastusin sa ospital at gamot, ako lahat ang sumalo. ‘Yung ipon ko para sa pamilya ko, napunta lahat sa pagpapag@m0t ng “flow3r” ko na nasira dahil sa kagagawan ng iba.

Si Marcus? Blinock ako sa lahat ng social media. Ni hindi man lang nagtanong kung buhay pa ba ako o kung nakauwi ba ako nang maayos. Ginamit lang ako para sa l!b*g niya, at nung nas!ra na ako, tinapon na lang ako na parang basura.

Kaya sa mga girls dito, please lang, ‘wag kayong papayag na maging “object” lang sa k@m@. Kung m@sak!t na, itigil niyo. Kung masyado nang w!ld at hindi na kayo komportable, ‘wag kayong mahiya mag-NO.

Hindi biro ang ma-ospital dahil sa ganitong dahilan. Bukod sa mas@k!t sa bulsa, mas@k!t sa d!gn!dad at sobrang nakaka-tr@um@.

Sana mabulok ka sa !mp!y3rno, Marcus. Pagkatapos mong sir@!n ang k@t@wan ko, naglaho ka na parang bula. Tandaan mo, may k@rm@ ang lahat ng p@nlol*ko at panan@k!t mo.

Pagkatapos ng operasyon, ilang araw akong naka-confine sa ospital. Halos hindi ako makagalaw dahil sa sakit at sa tahi na ginawa ng doktora. Sabi niya kailangan kong magpahinga nang maayos dahil sensitibo ang bahagi na nasugatan.

Sa bawat paggising ko, may halo itong sakit at hiya. Hindi ko akalain na darating ako sa puntong ganito dahil lang sa isang taong pinagkatiwalaan ko.

May isang gabi na dumalaw ang doktora ko. Tahimik niyang ipinaliwanag sa akin ang nangyari.

“Hindi ito simpleng sugat lang,” sabi niya. “Nangyayari ito kapag masyadong agresibo ang partner at hindi na nakikinig sa sinasabi ng babae. Kapag may sakit na at hindi pa rin tumitigil, nagiging trauma na ito sa katawan.”

Doon ko unang naramdaman ang galit.

Hindi lang pala ito aksidente.

Pinili niyang hindi makinig.

Mas masakit pa roon, iniwan niya ako sa oras na kailangan ko siya.

Habang nakahiga ako sa ospital, paulit-ulit kong tinitingnan ang phone ko. Kahit isang mensahe mula kay Marcus wala. Kahit simpleng “kumusta ka?” wala rin.

Parang binura niya na lang ako sa buhay niya.

Doon ko napagtanto na hindi lang katawan ko ang nasugatan — pati ang tiwala ko sa kanya.

Pagkalabas ko ng ospital, hindi na ako pareho ng dati.

Mas tahimik ako. Mas maingat. At mas matapang.

Ilang linggo ang lumipas bago ako tuluyang gumaling. Pero habang nagpapagaling ako, may isa akong desisyon na ginawa.

Hindi ko hahayaang mangyari ito sa ibang babae.

Nagpatingin ako sa isang abogado at ikinuwento ko ang buong nangyari. Lahat — mula sa gabi sa hotel hanggang sa pag-iwan niya sa akin habang dumudugo ako.

Sabi ng abogado, may posibilidad na managot si Marcus sa ginawa niya, lalo na dahil iniwan niya ako sa sitwasyong delikado sa kalusugan ko.

Hindi ko alam kung saan hahantong ang laban na ito.

Pero isang bagay ang sigurado ako.

Hindi na ako ‘yung babaeng tahimik na lang na tatanggapin ang nangyari.

Kung dati ay pinaniwala niya akong wala akong halaga, ngayon alam ko na ang totoo.

May halaga ako.
May boses ako.
At hindi ako papayag na may ibang babae pang dumanas ng parehong sakit na dinaanan ko.

Kaya kung nababasa mo ito ngayon at may partner kang hindi marunong rumespeto sa katawan mo — tandaan mo ito:

Ang “NO” ay NO.
Ang sakit ay hindi bahagi ng pagmamahal.
At ang taong tunay na nagmamahal, hinding-hindi ka iiwan sa oras na kailangan mo siya.