NAP∆T∆Y KO ANG SARILI KONG AMA DAHIL SA GINAWA NIYA SAKIN

Hello, ako si Skye, 24 years old. Lumaki ako sa isang mayamang pamilya sa Ayala Alabang. Mula sa labas, aakalain mong perpekto ang buhay namin dahil sa laki ng bahay at ganda ng mga sasakyan. Pero sa loob ng mansyong iyon, bawat sulok ay puno ng takot at madidilim na sikreto. Dati akong masayahing bata na mahilig mag-travel, pero lahat ng iyon ay nagbago dahil sa tatay ko na si Robert. Siya ay isang viol3nt na tao na walang pakundangan kung sakt@n ang mom ko sa harap ko.

Ang mas masak!t pa rito, mas may kapangyarihan pa ang katulong namin kaysa sa sarili kong nanay. Nalaman ko na mistr3ss pala siya ni Dad, at unti-unti niyang nilal@s*n ang isipan ni Dad laban sa amin. Noong fourteen ako, sobrang stressed na ako sa setup namin kaya umaasa na ako sa sleeping pills para lang makatulog. Binibilang ko ang bawat araw sa kalendaryo, nagdarasal na sana matapos na ang impery3rn*ng ito. Ang mga bagay na dati kong mahal ay unti-unti ko nang kinasusukl@man dahil sa bigat ng paligid.

Isang gabi, nahuli ko si Dad at ang maid na gumagawa ng mal@$wa sa mismong bahay namin. Pagkalipas ng ilang araw, tinutVkan ako ni Dad ng bar!l dahil akala niya ay nagsumbong ako kay Mommy. Mas pinapanigan niya ang mistr3$s niya kahit noong bVgbVgin nito si Mom phys!c@lly. Walang nagawa si Mommy kundi umiyak at tanggapin ang lahat ng sakit para lang mapanatili ang imahe ng aming pamilya. Hindi ko akalain na ang taong dapat protektor ko ang magiging sanhi ng aking pinakamalaking traum@.

Ang pinakamalalang nangyari ay noong eighteen na ako, habang tulog ako dahil sa effect ng aking depression meds. Sinubuk@n akong pagsam*ntal@h@n ni Dad sa loob mismo ng kwarto ko. Pinatigil ko siya pero p@p@tay!n niya raw ako kung sisigaw. Nak*ha niya ang gusto niya. Matapos ang gabing iyon, hindi siya tumigil sa pagh!p* sa akin kapag kaming dalawa lang ang naiiwan. Tinatanong pa niya ako kung nagugustvhan ko ba ang ginagawa niya habang ako naman ay nan!nigas sa takot. Hindi ko siya nagawang komprontahin noon dahil wala akong lakas ng loob na sirain ang pamilya namin.

Napilitan akong mamuhay nang normal, tumawa sa mga jokes niya, at umarte na parang walang nangyayari sa harap ng ibang tao. Sinasabi ng mga relatives namin na baka stressed lang ako sa studies ko kaya ako nagkakaganito. Pero ang totoo, hindi academics ang sumira sa buhay ko, kundi ang mismong buhay ko ang sumira sa aking academics. Ngayon, dala-dala ko ang C-PTSD at para sa akin, matagal nang p@tay ang salitang “Father” sa bokabularyo ko. Pero may isang bagay na hindi alam ng lahat tungkol sa gabing iyon.

Akala ni Dad ay nakatakas siya sa lahat ng dum! at kasalanang ginawa niya sa amin ni Mommy sa loob ng maraming taon. Noong huling gabi na sinubukan niya ulit akong lapitan habang “tulog” ako, pero d niya alam nagtulog tulogan lang ako, dahil mahilig siya sa wine at madalas ako ang tawagin niyang kumuha nito,hindi gamot ang ininom niya kundi lason na hinalo ko sa kanyang wine. Pinanood ko siyang mamil!p!t sa sak!t habang nakatingin ako sa kanyang mga mata, walang emosyon at puno ng p0ot. Ngayon, nak@l!b!ng na siya sa sem3nt3ryo habang ang lahat ay naniniwalang inatake siya sa puso dahil sa katandaan. Malaya na kami ni Mommy, at ang mansyon ay sa amin na.

Pagkalipas ng isang taon, tahimik ang buhay namin ni Mommy sa mansyon. Tahimik sa paraang nakakabingi. Nawala ang hiyawan, ang tunog ng nababasag na baso, at ang yabag ng tatay ko sa sahig na kahoy tuwing gabi. Pero sa katahimikang iyon, mas lumalakas ang ingay sa loob ng ulo ko.

Hindi nawala ang trauma. Lumipat lang ito ng anyo. Mula sa pisikal na pananakot, naging mental na multo na laging nakaalalay sa tabi ko. Hindi ko na kayang matulog sa sarili kong kwarto—sa kwartong iyon kung saan niya ako dinungisan. Inilipat ko ang lahat ng gamit ko sa isang maliit na kwarto sa baba, malapit sa kusina. Doon ako natutulog na laging bukas ang ilaw at may nakasinding kandila sa altar.

Si Mommy? Iba na siya. Minsan, nakikita ko siyang nakatulala sa malayo, hawak ang isang lumang larawan naming mag-anak noong bata ako. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya. Regret? Lungkot? O saya dahil sa wakas ay malaya na? Hindi namin iyon napag-uusapan. Parang may hindi nakasulat na kasunduan sa pagitan namin na huwag nang balikan ang nakaraan. “Hayaan na natin ang nakaraan, Skye,” sasabihin niya kapag nakikita niyang tila may bumabagabag sa akin. “Wala na siya.”

Pero hindi sapat iyon para sa akin. Ang nakaraan ay hindi isang lugar na maaari kong iwan. Ang nakaraan ay nakatatak sa balat ko, sa panaginip ko, sa repleksyon ko sa salamin.

Isang gabi, may kumatok sa gate ng mansyon. Tatlong lalaki, may dalang mga papeles. Mga abogado.

“Miss Skye,” sabi ng isa sa kanila, nakangiti ngunit hindi umaabot sa mata ang ngiti. “May mga asset pa pala ang yumaong si Robert na hindi naisama sa testamento. Kailangan nating ayusin ang ilang dokumento.”

Pumasok sila sa mansyon. Umupo sa mismong sopa kung saan ako natutong matakot. Habang binubuklat nila ang mga papel, may isa akong napansin. Ang abogadong tahimik lang, nakatayo sa may pintuan. Medyo may edad na, nakasalamin, at may dala-dalang lumang portfoliowood. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang titig niya sa akin. Hindi tulad ng mga titig na puno ng awa o kuryosidad. Iba iyon. Para siyang may alam.

Pagkaalis nila, nakita kong may naiwan silang maliit na sobre sa lamesa. Walang pangalan, walang return address. Binuksan ko ito. Sa loob, isang lumang larawan.

Larawan ng tatay ko, noong bata pa siya. Nakatayo siya sa tabi ng isang lalaking kahawig niya—siguradong tito o lolo ko. Pero ang nakakabahala, sa likod ng larawan, may nakasulat na sulat-kamay na hindi ko kilala:

*”Hindi lahat ng namamatay ay nawawala. Tanungin mo ang iyong ina kung sino talaga ang pumatay sa iyong ama.”*

Nagtaka ako. *Sino ang pumatay sa ama ko? Hindi ba’t ako?* Bakit may ibang nagtatanong nun? Parang may ibang anggulo ang kuwentong ito na hindi ko alam.

Dali-dali akong pumunta kay Mommy. Hawak-hawak ko ang larawan at ang sulat. Nang makita niya iyon, nanigas siya. Hindi siya umiyak, hindi siya sumigaw. Tiningnan niya ako sa mata—sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata. Hindi takot sa tatay ko. Iba ito. Takot sa *akin*.

“Skye,” mahinang sabi niya, garalgal ang boses. “May kailangan akong sabihin sa’yo. Tungkol sa gabing iyon… sa lason na ginamit mo.”

Napakunot ang noo ko. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

Umupo siya sa sopa, hinawakan ang aking kamay. Malamig ang palad niya. “Hindi basta-basta nakukuha ang lason na iyon, anak. Hindi mo ‘yon nabili sa palengke. At noong gabing iyon… bago ka pumasok ng kwarto niya, may pumasok din sa kwarto ko.”

Sinabi ni Mommy ang totoo.

Ang lalaking ginamitan ko ng lason ay hindi ko raw biological na ama.

Ako raw ay produkto ng isang pagkakamali—o ng isang marahas na pangyayari, depende sa kung paano mo titingnan. Noong kabataan ni Mommy, bago niya nakilala si Robert, may isang lalaking nagmahal sa kanya ng totoo. Hindi siya mayaman, isa lamang siyang mekaniko sa isang talyer sa Maynila. Pero pinagbawalan sila ng mga magulang ni Mommy. Isang gabi, pilit siyang pinakasalan ng pamilya niya kay Robert—dahil sa pera, dahil sa pangalan, dahil sa Ayala Alabang.

Lumipas ang mga taon. Hindi nagkaanak agad si Mommy at si Robert. Iyon ang naging dahilan ng panunumbat at pananakit ni Robert. Hanggang sa isang gabi, nagkaharap ang dalawang lalaki—si Robert at ang dating nobyo ni Mommy. Nagkasagutan, nag-umpugan. Hindi ko alam ang eksaktong nangyari, pero ang sabi ni Mommy, pagkaraan ng gabing iyon, hindi na nakita ang dating nobyo. Samantalang si Robert, biglang nagbago ang pakikitungo sa kanya. Hindi na gaanong nanakit. Kahit papaano, nagkaroon ng katahimikan.

At ilang buwan pagkatapos noon, nabuntis si Mommy. Ako.

“Akala ko, ako ang dahilan ng pagbabago niya,” sabi ni Mommy, umiiyak na. “Akala ko, dahil sa akin, natigil ang karahasan. Pero hindi. Natigil iyon dahil… dahil may tinapos siyang gulo. At ako, tanga, nagpapasalamat pa.”

Natigilan ako. Hindi ako makapagsalita. Ang lalaking pumatay sa akin—sa pagkatao ko, sa pagkababae ko—ay hindi ko pala tunay na ama. Ang lalaking sinunog ko ang mukha sa alaala ko ay isang impostor.

Pero kung gayon, nasaan ang tunay kong ama?

“Patay na siya, Skye,” bulong ni Mommy. “Pinatay ni Robert bago ka pa man ipanganak. Hindi ko alam kung alam ni Robert na hindi ka niya anak. Pero nang lumaki ka at tumanda, lalo kang naging kamukha ng… ng ama mong tunay. Siguro iyon ang dahilan kung bakit ka niya ginawan ng… ng mga kasuklam-suklam na bagay na iyon.”

Sabay-sabay na bumagsak sa akin ang lahat. Ang galit ko kay Robert ay hindi lang para sa sarili ko. Galit ito para sa isang lalaking hindi ko nakilala—ang ama kong may pangalang hindi ko alam. Ang lalaking pinatay bago pa man ako mabuhay. At ako, gamit ang sarili kong mga kamay, ay nakapaghiganti nang hindi ko alam na hindi lang para sa akin ang paghihiganti na iyon.

Niyakap ako ni Mommy. Sa unang pagkakataon, umiyak kami nang sabay. Hindi dahil sa takot. Hindi dahil sa kahihiyan. Kundi dahil sa katotohanang sa wakas ay lumabas na—masakit, madugo, pero totoo.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw. Nandoon pa rin ang mga abogadong naghahanap ng mga asset, ang misteryosong lalaking may dalang sulat, ang tanong na *sino ang pumatay* na tila may ibang kahulugan. Pero isa lang ang sigurado ako:

Sa wakas, alam ko na kung sino ako. Hindi ako anak ni Robert. Anak ako ng isang lalaking pinatay dahil sa pag-ibig. At ang mansyon na ito, ang perang ito, ang lahat ng naiwan ni Robert—para sa akin, wala na itong halaga.

Ang tanging mahalaga ngayon ay hanapin ang natitirang piraso ng nakaraan ko. Hanapin ang pamilyang hindi ko nakuha. At higit sa lahat, harapin ang multo ng isang ama na hindi ko man nakilala, ay mahal ko na.