NANGINGINIG SA TAKOT ANG CASHIER NANG PASUKIN NG “MARTILYO GANG” ANG STORE. WALA SIYANG MAGAWA KUNDI UMIYAK DAHIL ALAM NIYANG “LAMPA” AT LAGING TULOG ANG GUARD NA BINIBIGYAN NIYA NG LIBRENG PAGKAIN SA LABAS. PERO NAMUTLA ANG MGA HOLDAPER NANG BIGLANG MAY MAG-LOCK NG PINTO MULA SA LABAS

Alas-kwatro ng hapon. Tahimik ang Emerald Pawnshop & Jewelry.

Si Jenny, ang cashier, ay lumabas sandali para abutan ng Siopao ang security guard na si Mang Berto.

Si Mang Berto ay 60-anyos na. Payat, uugud-ugod, malabo ang mata, at laging nakasandal sa pader habang humihilik. Ang uniporme niya ay lawlaw at parang hindi siya marunong humawak ng baril.

“Mang Berto, gising po. Eto meryenda,” gising ni Jenny.

“Ay… salamat iha…” sagot ng matanda, na parang hirap na hirap pa tumayo. “Mabuti kang bata.”

Bumalik si Jenny sa loob. “Hay naku,” isip niya. “Kawawa naman si Lolo. Sana huwag kami holdapin kasi siguradong walang magagawa si Mang Berto. Baka himatayin pa ’yun sa takot.”

Makalipas ang sampung minuto…

CRAAAASH!!!

Nabasag ang salamin ng estante. Apat na lalaking naka-helmet at maskara ang pumasok. May dalang malalaking martilyo at baril.

“MARTILYO GANG TO! WALANG KIKILOS! DAPA!!!”

Nataranta ang lahat. Pinalo ng lider ng gang ang display case gamit ang maso.

BLAG! BLAG! BLAG!

Hinablot ng lider si Jenny. Sinabunutan ito at tinutukan ng .45 caliber sa ulo.

“BUKSAN MO ANG KAHA! BILIS!” sigaw ng holdaper.

Umiyak si Jenny. “Wala pong laman sir! Kakadeposito lang!”

“Sinungaling!” pinalo siya ng baril sa pisngi.

Lumingon si Jenny sa labas. Nakita niya ang upuan ni Mang Berto. Wala ang guard.

“Tumakbo na siguro si Mang Berto,” isip ni Jenny habang nanginginig. “Wala na… katapusan ko na…”

Nagyayabang ang mga holdaper. “Asan na yung guard niyo?! Tulog?! Hahaha! Ang dadali niyong biktimahin!”

Akmang lalabas na sila bitbit ang mga alahas at si Jenny bilang hostage nang biglang…

KLANNNG!
BEEP-BEEP-LOCK.

Biglang bumagsak ang bakal na roll-up door sa main entrance at nag-automatic lock ang makapal na bulletproof glass door.

“Anong nangyari?! Bakit nag-lock?!” sigaw ng lider.

Sinubukan nilang pukpukin ng martilyo ang salamin. Hindi ito mabasag.

Tumingin sila sa labas.

Sa tapat ng salamin, nakatayo si Mang Berto.

Pero hindi na ito ’yung uugud-ugod na matanda kanina.

Tuwid na ang tayo niya.
Walang emosyon ang mukha.
Ang mga mata niya ay matatalim at alert.

Sa kanang kamay niya, hawak niya nang pulido ang kanyang service firearm. Sa kaliwa, hawak niya ang baton. At sa tenga niya, may suot na siyang tactical earpiece.

“Buksan mo ’to tanda! Kung hindi pasasabugin ko ulo ng babaeng ’to!” sigaw ng holdaper.

Pumindot si Mang Berto sa isang remote sa bulsa niya. Bumukas ang speaker sa loob ng pawnshop.

Umalingawngaw ang boses ni Mang Berto. Hindi garalgal, kundi malalim at nakakakilabot ang lamig.

“Pakawalan niyo ang babae. Bibigyan ko kayo ng limang segundo para sumuko. Kung hindi… ako ang papasok diyan.”

Nagtawanan ang mga holdaper. “Hahaha! Lolo, nanginginig ka nga humawak ng tinidor eh! Papasukin mo kami?! Sige nga!”

Pinutok ng holdaper ang baril sa salamin. BANG! Pero reinforced glass ito.

Bumuntong-hininga si Mang Berto. “Time’s up.”

Pinindot ni Berto ang emergency release ng usok.

PSSSSHHHHHH!

Napuno ng Tear Gas ang loob ng pawnshop. Nag-ubo ang mga holdaper.

“Aray! Ang mata ko!”

Biglang bumukas ang side door.

Pumasok si Mang Berto. Hindi siya naglalakad nang mabilis, pero ang bawat galaw niya ay kalkulado.

Sumugod ang isang holdaper na may martilyo.

SWISH! BLAG!

Sa isang kisapmata, bali ang pulso ng holdaper gamit ang baton ni Berto. Sinipa niya ito sa tuhod at bumagsak agad.

Sumugod ang lider at binaril si Berto.

BANG!

Umiwas si Berto nang napakabilis, parang sa pelikula. Hinawakan niya ang braso ng lider, inikot, at inagaw ang baril.

CRAACK!

Tinamaan ni Berto ng siko sa panga ang lider. Tulog.

Sa loob ng 30 seconds, ang apat na miyembro ng kinatatakutang Martilyo Gang ay nakahandusay sa sahig—duguan at pilay.

Si Jenny, na nakaupo sa sulok, ay tulala.

Nilapitan siya ni Mang Berto. Inabot nito ang panyo.

“Okay ka lang ba, iha? Pasensya na kung natagalan. Hinintay ko muna silang pumasok lahat para walang makatakas,” malumanay na sabi ni Berto. Bumalik na ang boses-lolo niya.

Dumating ang mga Pulis. Naka-SWAT gear pa.

Pero pagpasok nila, nakita nilang tapos na ang laban.

Sumaludo ang Hepe ng Pulis kay Mang Berto.

“Colonel Berto!” bati ng Hepe. “Mission Accomplished, Sir!”

Lumapit ang Hepe kay Jenny.

“Miss, swerte mo. Ang guard niyo ay si Col. Roberto Diaz. Isang alamat sa Scout Rangers at Special Forces. Retiro na siya, pero nag-volunteer siya sa undercover mission na ito kasi matagal na naming tinutugis ang sindikatong ito. Ang pawnshop na ito ang pain.”

Napanganga si Jenny.

“Special Forces po kayo?!” tanong ni Jenny kay Berto. “Eh… bakit po lagi kayong tulog? Bakit po nanginginig kayo?”

Ngumiti si Mang Berto at kinindatan si Jenny.

“Acting lang ’yun, iha. Sa giyera, ang pinakamalakas na sandata ay ang Surprise. Kapag inisip ng kalaban na mahina ka… doon sila nagiging pabaya. Doon mo sila matatapos.”

Tinapik ni Berto ang balikat ni Jenny.

“Salamat nga pala sa burger kanina. Yun ang nagbigay sa akin ng lakas.”

Mula noon, hindi na “Mang Berto” ang tawag ng mga tao sa kanya, kundi “The Legend.”
At si Jenny? Kampanteng-kampante na siya, dahil alam niyang ang Lolo Guard sa labas ay mas matindi pa sa buong batalyon ng sundalo.