Nalilito na ako. Gusto ko mang itigil pero ang hirap dahil napapamahal na ako sa kanya nang husto. Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, may isang bagay akong kinatatakutan, /hi
Habang papalapit ang araw ng pag-uwi ng asawa ko, lalo akong hindi mapakali. Parang may mabigat na bato na nakadagan sa dibdib ko. Sa tuwing magka-chat kami ng lihim kong karelasyon, hindi ko maiwasang maisip na baka iyon na ang huling pagkakataon.
“Handa ka na ba kung sakaling malaman ng asawa mo?” tanong niya minsan.
Hindi ako agad nakasagot. Dahil ang totoo, hindi ako handa. Hindi ko rin alam kung ano talaga ang gusto ko. Sa loob ng tatlong taon ng pagsasama namin ng asawa ko, nasanay akong magpatawad. Nasanay akong magbulag-bulagan sa mga kasalanan niya. Pero ngayon, ako naman ang may itinatago.
Dumating ang araw na umuwi ang asawa ko.
Pagpasok pa lang niya sa bahay, ngumiti siya at niyakap ako nang mahigpit. Amoy ko pa ang pabango niya na matagal ko ring hindi naamoy. Sa sandaling iyon, bigla akong nakaramdam ng kakaibang lungkot. Hindi ko alam kung dahil ba sa konsensya o dahil sa takot.
“Miss na miss kita,” sabi niya habang nakatingin sa akin.
Ngumiti lang ako, pero sa loob ko ay magulo ang lahat.
Sa mga sumunod na araw, sinubukan kong maging normal. Naghanda ako ng pagkain, nagkwentuhan kami tungkol sa mga nangyari habang wala siya. Pero may mga sandali na nahuhuli ko ang sarili kong natutulala. Parang may dalawang mundo na pinipilit kong pagsabayin.
Isang gabi, napansin niyang tahimik ako.
“May problema ba?” tanong niya.
“Wala,” sagot ko agad.
Pero alam kong hindi iyon totoo.
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman kong parang bumalik ang dating lambing niya. Hindi ko maiwasang kabahan, dahil sa isip ko ay umiikot pa rin ang parehong tanong: may mapapansin kaya siya?
Ngunit nang lumipas ang gabi, wala naman siyang sinabi. Wala siyang ipinakitang kakaiba.
Doon ko napagtanto na ang pinakamalaking laban ay hindi pala ang pagtatago sa kanya—kundi ang pagtatago sa sarili kong konsensya.
Phần 3: Ang desisyon
Habang tumatagal, lalo kong nararamdaman ang bigat ng sitwasyon. Nandiyan ang asawa ko sa tabi ko araw-araw, pero nandiyan pa rin ang lalaking lihim kong minamahal sa kabilang dulo ng mga mensahe at tawag.
Isang gabi, nag-chat siya.
“Miss na kita. Kailan tayo magkikita ulit?”
Matagal akong nakatitig sa screen ng phone ko. Dati, sabik akong sumagot. Pero ngayon, parang may humahawak sa kamay ko na pumipigil.
Tumingin ako sa kabilang bahagi ng kwarto. Nandoon ang asawa ko, mahimbing na natutulog pagkatapos ng mahabang biyahe at pagod sa trabaho.
Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari, tinanong ko ang sarili ko:
Ganito ba talaga ang gusto kong buhay?
Dalawang lihim. Dalawang taong nasasaktan kahit hindi pa nila alam.
Kinabukasan, nagkita kami ng lihim kong karelasyon. Tahimik kaming umupo sa isang maliit na café. Ramdam ko agad na may mabigat sa pagitan namin.
“Mukhang may gusto kang sabihin,” sabi niya.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi na puwedeng magpatuloy ito,” mahina kong sabi.
Nagulat siya. “Bakit?”
“Dahil habang tumatagal, lalo lang tayong lumulubog.”
Hindi siya agad nakapagsalita. Kita ko sa mga mata niya ang lungkot, pero alam kong naiintindihan niya.
“Mahal kita,” sabi niya.
“Alam ko,” sagot ko. “Pero minsan, hindi sapat ang pagmamahal kung mali na ang sitwasyon.”
Pag-uwi ko ng bahay, pakiramdam ko ay may nawala at may nabunot din na tinik sa dibdib ko.
Hindi ko pa alam kung ano ang mangyayari sa relasyon namin ng asawa ko. Marami pa kaming kailangang ayusin, at marami rin akong kailangang harapin sa sarili ko.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, naramdaman kong may kontrol ulit ako sa direksyon ng buhay ko.
At marahil, doon talaga nagsisimula ang tunay na pagbabago
