NALAMAN KO NALANG NA HINDI PALA BINIBIGAY NG LIVE IN PARTNER KO YUNG PERA PARA SA MAGULANG KO……..

Isa akong seaman, may LIP at isang step-son. Bago pa naging kami ay meron na siyang anak. Naging single mom siya dahil n@matay yung asawa niya. Tinanggap ko yung anak niya at minahal ko sila ng buong-buo.

Naka-schedule na yung kasal namin next year, at may budget na din kami para dun. Hindi ko pa siya asawa legally pero, hindi ako nagdedesisyon nang hindi ko siya kinoconsult. Nagpapaalam muna ako sa kanya tuwing may gusto akong bilhin para sa sarili ko. Sinasanay ko na yung sarili ko, para pagdating ng araw na may karapatan na kami sa isa’t-isa, atleast nakapag-adjust na ako.

Pero hindi ko nagugustuhan yung ugali niyang madamot pagdating sa mga magulang ko. Only child ako, kaya sino pa ba ang inaasahan niyang magbibigay sa parents ko kundi ako lang. Ang gusto ko kasi, magbibigay ako ng 10k a month sa kanila, pang grocery nila o di kaya pambayad ng kuryente. Noong una, pumayag naman siya. Pero pagkatanggap niya ng sahod ko, minsan lang pala niya pinapadalhan yung dalawang matanda.

Nalaman ko na lang na sa isang taon, tatlong beses lang niyang inabutan ng pera sina mama at papa. Kung hindi pa ako umuwing Leyte, hindi ko malalaman yung kalokohang ginagawa ni LIP.

Umuwi ako ng Leyte noong november, last year, ini-expect ko talaga na maraming laman yung ref nila, kasi nga ang sabi ni LIP, nagpadala na raw siya doon. Pero pagbukas ko, tubig at gulay lang ang laman. Nagulat ako syempre, tinanong ko si mama kung bakit empty yung ref nila. Sagot niya, hindi na raw nagpapadala si LIP, kasi sabi ko raw. Mag-iipon daw muna kami para sa kasal namin. Tangina dinamay pa ako.

Umiyak ako sa galit, kasi feeling ko hindi ako nirerespeto ng partner ko. Nagsinungaling siya sa’kin ng maraming beses at hindi ko matatanggap yun. Pero sabi ni mama, “Sige la anak, kami la man ni papa mo an kakaon. Aanhon man la namon it damo nga pagkaon, hehe.”

Sobrang bait kasi ng parents ko, lalo na si mama. Hindi sila mga abusadong magulang, kahit may edad na sila, nagtitinda pa rin sila ng gulay sa merkado. Hindi rin sila nanghihingi, kaya ako na lang ang nagkukusa.

Pagbalik ko ng Manila, inaway ko yung partner ko. Sumabog na ako sa galit, mantakin mo yun, kahit maliit na bagay lang ipapaalam ko pa sa kanya bago ko gawin, tapos pagdating sa pamilya ko nililihim niya sa’kin? Ginagawa niya akong tanga? I asked her kung ba’t niya ginawa yun. Sinagot lang ako ng, baka masanay raw yung magulang ko. Paano daw kung dumating yung time na wala na kaming maibigay sa kanila.

But that’s not the point! Still, nagsinungaling siya sa akin. Doon pa lang, parang nawala bigla yung pagmamahal ko sa kanya. I tried my best para hindi magiging cause ng away namin ang pera, pero siya itong gumagawa ng dahilan para magbago ang tingin ko sa kanya. Ibang klaseng babae siya, sakim.

Ni hindi nga siya nagsorry sa akin, hindi niya maamin sa sarili niya na mali siya. Kaya na-realize ko na itong taong ‘to, ay hindi para sa akin. Nakipaghiwalay ako sa kanya, ayaw sana niya pero buo na ang desisyon ko. Kasi kung hindi ko gagawin yun, baka mas lalo lang niya akong abusuhin kapag kasal na kami.

Lumipas ang ilang linggo matapos ang hiwalayan namin. Sobrang bigat sa pakiramdam, hindi lang dahil sa nawalang pag-ibig kundi pati na rin sa anak niyang tinuring ko nang tunay na anak. Si James, 9 na taong gulang, yung bata na mula noong 5 siya ay ako na ang sumasalo sa kanyang mga pangangailangan. Ako ang nag-aaplay ng toothpaste tuwing umaga, ako ang sumasabay sa kanya manood ng cartoons, at ako ang nagtuturo sa kanya ng homework.

Ilang araw pagkatapos ng hiwalayan, biglang nag-ring ang phone ko. Si James ang tumatawag.

“Dad,” iyak niya agad. Tawag niya sa’kin ay “Dad” kahit hindi naman ako ang biological father niya. “Bakit ka umalis? Bakit hindi mo na ako pinapansin?”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Napahinto ako sa paglalakad. “James… anak…”

“Sabi ni Mommy, umalis ka raw kasi masama raw loob mo sa kanya. Pero ako, Dad, wala naman akong ginawang masama sa’yo. Bakit mo rin ako iniwan?”

Napaluha ako. Hindi ko na napigilan. “Anak, hindi kita iniwan. Mahal na mahal kita, alam mo yun.”

“Eh bakit hindi ka na pumupunta? Sabi ni Mommy, may bago ka na raw pamilya? Totoo ba yun?”

Putangina. Kahit hiwalay na kami, ganito pa rin ang sasabihin ng ex-partner ko sa bata. Ginagamit niya ang anak laban sa’kin. Siniraan niya ako sa sarili kong anak—kahit hindi naman biological, para sa’kin anak ko pa rin si James.

“Wala akong ibang pamilya, James. Ikaw lang,” sabi ko habang pinupunasan ang luha. “Mahal na mahal kita. Hindi kita iiwan.”

“Eh bakit hindi ka umuuwi dito?” tanong niya.

Hindi ko alam ang isasagot. “Anak… si Mommy at ako… may pinag-awayan kaming matindi. Hindi ko na kayo pwedeng tirhan ngayon.”

“Kasalanan ba ni Mommy?” tanong niya. Ang sakit marinig na kahit bata pa lang siya, nararamdaman na niya ang tensyon.

“Hindi naman… basta, mahal kita. At kahit nasaan ako, lagi kitang iintindihin. Pangako.”

Kinabukasan, pumunta ako sa bahay para makita si James. Nagdala ako ng mga bagong school supplies at konting laruan. Excited na sinalubong ako ng bata. Niyakap ako ng mahigpit.

“Dad! Sabi ko na babalik ka eh!”

Pero habang nag-uusap kami, biglang sumulpot ang ex-partner ko. Kinuha niya ang mga dala ko at sinabing, “Wala kang karapatan dito. Hindi mo naman anak yan.”

“Hindi mo ako pipigilan na makita ang bata,” sagot ko.

“Pake mo ba? Aanak-anak ka lang d’yan. Wala kang karapatan,” sabi niya sabay hila kay James palayo.

Umiiyak na si James. “Dad! Dad! Wag mo akong iwan!”

Sinubukan kong lapitan pero hinawakan ako ng kapatid niya. “Umalis ka na, kuya. Baka lalo lang lumaki gulo.”

Umalis ako na may kasamang sakit. Hindi ko matanggap na sa loob ng mahigit apat na taon, ganito lang pala ang halaga ng pagmamahal na binigay ko.

Isang buwan matapos ang insidente, nakatanggap ako ng mensahe mula sa kapatid ng ex-partner ko. Si Ate Rosa.

“Kuya, sorry sa nangyari last time. Gusto ko lang malaman mo na lumalala na pala ang pagsisinungaling ng kapatid ko. ‘Yung perang pinapadala mo for James? ‘Yung pambili ng gamit sa school at pang-allowance? Hindi pala napupunta lahat kay James. May bagong boyfriend kasi ang kapatid ko at ‘yun ang ginagastusan niya.”

Natigilan ako. Hindi lang pala sa magulang ko siya nagsinungaling, pati sa anak ko—sa anak naming hindi naman biological pero minahal ko.

Nagdesisyong puntahan ang eskwelahan ni James. Kausapin ko ang teacher niya.

“Ah, si James po? Oo, napapansin namin na madalas siyang gutom sa klase. Minsan walang baon. Noong isang linggo nga, umiyak siya kasi wala raw siyang pambili ng project,” sabi ng teacher.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Dumiretso ako sa bahay nila. Galit na galit.

Nasaktuhan kong nag-iisa lang si James. Nakita kong nakadapa sa sahig, nanonood ng TV. Nang makita ako, tumakbo agad at niyakap.

“Dad! Sabi ko nga babalik ka!”

Niyakap ko siya ng mahigpit. “James, gutom ka ba? Kumain ka na ba?”

Umiling siya. “Wala pa raw pera si Mommy. Sabi niya bukas na lang daw ako kakain.”

Tumulo ang luha ko. Kinuha ko ang kamay niya. “Sige, kain tayo sa labas.”

Habang kumakain sa Jollibee, nagkuwento si James. “Dad, totoo bang ayaw mo na sa akin? Kasi sabi ni Mommy, may anak ka na raw sa iba kaya mo raw ako iniwan.”

Pinunasan ko ang bibig niya. “James, pakinggan mo ako. Wala akong ibang anak. Ikaw lang. At walang araw na hindi kita naisip. Mahal na mahal kita. Hindi kita iiwan, kahit anong sabihin ni Mommy.”

“Magsasama na ba tayo ulit?” tanong niya.

Napabuntong-hininga ako. “Anak, hindi na pwede. Pero gusto mo bang lumipat sa akin? Titira ka sa’kin?”

Nagliwanag ang mukha niya. “Talaga? Pwede?”

Kinausap ko ang social worker at nagsampa ng kaso para sa custody. Hindi naging madali. Maraming beses akong sinabihan na wala raw akong karapatan dahil hindi ko naman biological child. Pero pinaglaban ko.

Sa korte, nagsalita si James. “Siya po ang Daddy ko. Siya po ang nag-aalaga sa’kin simula noong maliit pa ako. Siya po ang nagpapaaral sa’kin at nagbibigay ng baon. Mas gusto ko pong kay Daddy na manirahan.”

Napaluha ang judge. Sa wakas, binigyan ako ng legal custody. Hindi bilang biological father, kundi bilang legal guardian.

Ngayon, magkasama na kami ni James sa maliit kong apartment sa Maynila. Tuwing umaga, ako pa rin ang nag-aapply ng toothpaste niya. Tuwing gabi, sabay pa rin kaming nanonood ng cartoons. At tuwing tatawag ako sa probinsya, sinasabayan ko siya sa video call kina Lola at Lolo niya—ang mga magulang ko na ngayon ay tinatawag na niyang “Lola” at “Lolo.”

“Lola, binigyan ako ni Daddy ng bagong sapatos!” masayang sabi ni James sa video call.

Napangiti si Mama. “Sige, anak. Mag-aral kang mabuti ha. Mahal na mahal ka namin ni Lolo.”

Pagkatapos ng call, tumingin sa akin si James. “Dad, totoo bang hindi mo ako biological child?”

Napahinto ako. Hinarap ko siya. “James, hindi mahalaga kung saan ka nanggaling. Ang mahalaga, ikaw ang anak ko. At walang makakapagbago nun.”

Ngumiti siya at niyakap ako. “Mahal kita, Dad.”

At sa pagkakataong iyon, naramdaman ko na kahit gaano kasakit ang nakaraan, may mga bagay na mas mahalaga kaysa sa sama ng loob—ang pagmamahal ng isang anak na pinili mong mahalin, at ang pagmamahal ng magulang na hindi ka pinabayaan kahit kailan.

Hindi man naging maayos ang relasyon namin ng ex-partner ko, natutunan ko na ang tunay na pamilya ay hindi laging nabubuo sa dugo. Minsan, nabubuo ito sa mga pangako na tinutupad, sa mga sakripisyong handang gawin, at sa pagmamahal na hindi nagmamatter kung kanino galing ang binhi—ang mahalaga, kung sino ang nag-alaga hanggang sa ito’y lumago at namunga.