NAKITA KO ANG DNA RESULT NG ANAK NAMIN, PERO IMBES NA MATUWA AY HALOS GUMUHO ANG MUNDO KO SA NALAMAN KO

Hi, call me Mia. 32 years old, isang Real Estate Broker dito sa Manila.

Akala ko noon, ang pinakamasak!t na mararanasan ko ay ang iwanan ng taong mahal ko.

Pero mas masakit pala kapag ang katotohanan ang mismong dudurog sa pagkatao mo.

Nagsimula ang lahat walong taon na ang nakalilipas.

Noong mga panahon na iyon, pangarap na pangarap namin ng asawa kong si Rico ang magkaroon ng sariling baby.

Halos lahat sinubukan namin, pero laging bigo.

Hanggang sa nagpa-check up kami at doon ko nalaman ang masakit na balita.

Ayon sa doktor, baog ako. Sabi niya, “Zero percent chance” na mabuntis ako naturally.

Gumuho ang mundo ko noon, pero si Rico, nanatili sa tabi ko.

“Okay lang ‘yan, Mia. Mag-ampon na lang tayo o kaya mag-focus sa career,” sabi niya habang yakap ako.

Tinanggap ko ang tadhana ko at itinuon ang atensyon ko sa trabaho.

Lumipas ang walong taon na masaya kami, hanggang sa isang gabi.

Bigla akong nahilo at nasuka habang nagluluto ng hapunan.

Akala ko simpleng pagkapagod lang dahil sa sunod-sunod na tripping sa mga kliyente.

Pero lumipas ang isang linggo at hindi pa rin dumarating ang dalaw ko.

Biro ni Rico, “Baka naman buntis ka na niyan?” habang tumatawa.

Napatawa rin ako, pero may kaba sa dibdib ko dahil alam kong imposible ang sinasabi niya.

Kinaumagahan, bumili ako ng pregnancy test kit nang hindi niya alam.

Dalawang guhit. Malinaw na malinaw.

Napaupo ako sa sahig ng banyo habang nanginginig ang mga kamay ko.

Paanong nangyari ito kung sabi ng doktor ay wala na akong pag-asa?

Pero bago ko pa maitago ang test kit, biglang bumukas ang pinto ng banyo.

Nakatayo doon si Rico, hindi man lang kumatok, at diretso ang tingin sa hawak ko.

Ngumiti siya, pero hindi umabot sa mga mata niya ang saya parang may alam siya na hindi ko alam.

“Himala ito, Mia! Isang himala!” sigaw niya, pero bakit parang scripted ang pagkakasabi niya?

Naging maingat si Rico sa akin sa buong panahon ng pagbubuntis ko.

Siya ang nagluluto, siya ang naglalaba, halos ayaw niya akong palakarin.

Pero may isang gabi na nagising ako dahil sa uhaw at napansin kong wala si Rico sa tabi ko.

Narinig ko siyang may kausap sa telepono sa labas ng kwarto, pabulong ang boses pero seryoso.

“Malapit na. Kaunti na lang, makukuha na natin ang gusto natin,” sabi niya sa kabilang linya.

Sino ang kausap niya? At bakit parang may pinaplano silang hindi ko alam?

Kinabukasan, sinubukan kong hanapin ang phone niya pero naka-lock na ito ng password.

Dati ay wala kaming tago sa isa’t isa, pero ngayon, bawat galaw niya ay parang may nakatagong misteryo.

Isang araw, habang nag-aayos ako ng gamit, may nakita akong resibo ng gamot sa bulsa ng jacket ni Rico.

Hindi ito vitamins para sa akin ito ay isang uri ng hormone suppressant na hindi ko pamilyar.

Bago ko pa mabasa ang buong pangalan ng gamot, bigla niyang hinablot ang resibo mula sa kamay ko.

“Huwag mong pakialaman ang mga gamit ko, Mia, baka ma-stress ka lang,” madiin niyang sabi.

Doon ko naramdaman na hindi na pag-aalaga ang ginagawa niya binabantayan na niya ako.

Hanggang sa dumating ang araw na isinilang ko ang aming anak, si Baby Liam.

Napakaganda ng bata, pero habang tinititigan ko siya sa nursery, nanlamig ang buong katawan ko.

Wala siyang kahit anong hawig sa akin o kay Rico kahit isang nunal o hugis ng mata.

Sinasabi ng biyenan ko na baka sa mga ninuno lang nagmana, pero hindi ako kumbinsido.

Isang gabi, habang tulog si Rico, kumuha ako ng samples para sa isang DNA Test.

Gusto kong patunayan sa sarili ko na mali ang hinala ko at anak ko talaga ang batang ito.

Isang linggo ang lumipas at dumating ang result sa email ko habang wala si Rico sa bahay.

Binuksan ko ang file at parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko sa nabasa ko.

“Maternity Result: 0% Probability of Maternity.”

Hindi ko anak ang batang iniluwal ko? Pero paano? Nakita ko siyang lumabas sa sarili kong katawan!

Bigla kong naalala ang surgery ko noong nakaraang taon ang sabi ni Rico ay pag-aalis lang ng cyst.

Tumakbo ako sa kwarto namin at hinalughog ang mga gamit ni Rico hanggang sa makita ko ang isang kontrata.

Isang kontrata mula sa isang “Surrogacy Agency” at may kasamang picture ng isang babaeng kamukhang-kamukha ni Liam.

Nakalagay sa dokumento na ang “Egg Cell” ay galing sa babaeng iyon at itinanim sa akin nang wala akong malay.

Nilinlang ako ng sarili kong asawa; ginamit nila ang katawan ko para dalhin ang anak ng ibang tao.

Habang binabasa ko ang mga papeles, biglang bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok si Rico.

Malamig ang tingin niya sa akin habang nakikita ang mga hawak kong papel, at hindi siya nag-iisa.

Kasama niya ang babaeng nasa picture ang tunay na ina ng batang karga-karga ko.

“Sana hindi mo na lang binuksan ang drawer na ‘yan, Mia,” sabi ni Rico habang may inilalabas na syringe.

“Ngayong alam mo na ang totoo, hindi ka na namin pwedeng hayaang makaalis dito.”

Anong gagawin nila sa akin? At bakit parang hindi lang ito tungkol sa isang sanggol?

Nanlalamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa syringe na hawak ni Rico.

“Ano ‘yan… Rico?” nanginginig kong tanong, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.

Hindi siya sumagot agad. Lumapit siya, dahan-dahan, parang wala lang nangyayari. Samantalang ang babaeng kasama niya ay tahimik lang, pero ang mga mata niya—diretso sa akin, walang kahit katiting na awa.

“Pampatulog lang, Mia,” malamig niyang sagot. “Para hindi ka na mahirapan.”

“Hindi ako papayag!” bigla akong sumigaw, napaatras habang mahigpit na yakap si Baby Liam.

Sa unang pagkakataon, umiyak nang malakas ang bata, parang nararamdaman niya ang takot ko.

“Mia, ibigay mo na sa kanya ang bata,” sabi ng babae, ngayon ay nagsalita na. “Akin siya.”

Parang may pumutok sa ulo ko.

“Akin siya! AKO ANG NAGDALA SA KANYA NG SIYAM NA BUWAN!” sigaw ko, habang patuloy na umatras.

Ngumiti lang si Rico—isang ngiti na hindi ko na kilala.

“Hindi sapat ‘yan para maging ina ka niya.”

Bigla akong tumakbo palabas ng kwarto.

Naririnig ko ang mga yabag nila sa likod ko habang bumababa ako ng hagdan, halos madapa sa pagmamadali.

“Pigilan mo siya!” sigaw ng babae.

Pagdating ko sa sala, agad kong hinanap ang susi ng pinto—pero wala ito sa lagayan.

“Hinahanap mo ba ‘to?”

Napalingon ako—nakatayo si Rico sa may kusina, hawak ang susi, mabilis pala siyang nakaikot.

Wala na akong choice.

Tumakbo ako papuntang likod ng bahay, diretso sa maliit na pinto papuntang service area. Buti na lang at hindi iyon naka-lock.

Lumabas ako sa dilim ng gabi, walang tsinelas, hawak ang umiiyak na sanggol.

Hindi ako tumigil sa pagtakbo.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta.

Basta ang alam ko—kailangan kong ilayo ang sarili ko… at ang batang ito… sa kanila.

Ilang oras akong naglakad at nagtago sa dilim, hanggang sa makarating ako sa isang maliit na 24-hour convenience store.

Pagod na pagod na ako. Halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko.

“Miss, okay ka lang ba?” tanong ng cashier nang makita ang itsura ko—gusot ang buhok, namumugto ang mata, at may hawak na umiiyak na sanggol.

“P… pwede bang makihiram ng phone?” pakiusap ko.

Agad naman siyang pumayag.

Tinawagan ko ang isang tao na alam kong mapagkakatiwalaan—ang dati kong kaibigan na si Carla, isang nurse.

“Hello?” antok niyang sagot.

“Carla… ako ‘to… tulungan mo ako…” napahagulgol na ako.

Pagdating niya, agad niya akong dinala sa isang maliit na clinic na pinagtatrabahuhan niya.

Doon ko ikinuwento ang lahat.

Tahimik siyang nakinig, pero kitang-kita ko ang shock sa mukha niya.

“Mia… ilegal ‘to. Hindi pwedeng gawin ‘yan nang walang consent mo,” sabi niya.

“Anong gagawin ko?” tanong ko, hawak pa rin si Baby Liam na ngayon ay mahimbing nang natutulog.

Tumingin siya sa bata, saka sa akin.

“Una, kailangan nating patunayan ang lahat. Yung surgery mo… baka hindi lang ‘yun simpleng cyst removal.”

Doon ko naalala.

May peklat ako. At pagkatapos ng operation na ‘yun… parang may mga bagay na hindi ko maalala nang malinaw.

“May ginawa sila sa’yo habang wala kang malay,” dagdag ni Carla.

Kinabukasan, lihim kaming pumunta sa ospital kung saan ako na-operahan.

Sa tulong ng isang kakilala ni Carla, nakakuha kami ng kopya ng medical records ko.

At doon tuluyang gumuho ang lahat.

Hindi lang pala egg implantation ang ginawa sa akin.

May nakasaad doon:

“Full uterine preparation for surrogacy procedure – patient under induced amnesia protocol.”

Pinatahimik nila ang alaala ko.

Binura nila ang consent ko—dahil wala naman talaga.

Ginamit nila ako.

Pero mas malala pa ang kasunod na nadiskubre namin.

Ang pangalan ng agency… konektado sa isang mas malaking sindikato—isang network na nagbebenta ng mga sanggol sa mayayamang kliyente.

At si Rico…

Hindi lang siya asawa ko.

Isa siya sa mga taong nagpapatakbo nito.

Nanlamig ang dugo ko.

Hindi lang pala ito tungkol sa isang bata.

Isa akong buhay na ebidensya ng krimen nila.

At ngayon…

Hinahanap nila ako

Hindi kami nagtagal sa clinic.

“Mia, hindi safe dito. Kapag nahanap ka nila, pati ako madadamay,” seryosong sabi ni Carla habang nag-iimpake ng ilang gamit.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko, ramdam ang bigat ng sitwasyon.

“May kakilala ako sa police… pero hindi lahat mapagkakatiwalaan. Kailangan nating piliin kung kanino lalapit.”

Bago pa kami makaalis, biglang bumukas ang pinto ng clinic.

Tatlong lalaking naka-itim ang pumasok.

Nanigas ako.

“Mukhang dito tayo magsisimula maghanap,” sabi ng isa, malamig ang boses.

Hinila ako ni Carla papunta sa likod na exit.

“Tumakbo ka! Huwag kang lilingon!” sigaw niya.

“Hindi! Hindi kita iiwan!” sagot ko, pero itinulak niya ako palabas.

“Mia, protektahan mo ang bata!”

Napilitan akong tumakbo.

Naririnig ko ang sigawan sa loob… at pagkatapos—

isang malakas na putok.

Napahinto ako saglit.

Pero nang maalala ko ang hawak kong sanggol, pinilit kong tumakbo ulit, luhaan, hindi na lumingon pa.

---

Sa gitna ng ulan, nakahanap ako ng taxi.

“Kuya, kahit saan… basta malayo dito!” hingal kong sabi.

Habang nasa biyahe, napansin ko sa rearview mirror—may sasakyang sumusunod.

“Kuya… bilisan mo po.”

“Miss, parang may humahabol nga sa atin,” sagot ng driver.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Biglang umarangkada ang sasakyang sumusunod at sinubukang harangan kami.

“Humawak ka!” sigaw ng driver.

Nagkaroon ng habulan sa kalsada.

Parang eksena sa pelikula—busina, sigawan, preno.

Sa isang matinding liko, nakaiwas kami at naiwan ang humahabol.

“Dito ka bumaba, miss. Delikado na,” sabi ng driver.

Nagpasalamat ako at agad bumaba, hawak si Baby Liam.

---

Wala na akong ibang choice.

Tinawagan ko ang huling taong naiisip ko—isang dati kong kliyente na naging kaibigan, si Attorney Reyes.

“Hello?”

“Sir… ako po si Mia… kailangan ko po ng tulong… buhay ko po ang kapalit…”

Tahimik siya sandali, bago sumagot:

“Nasaan ka? Huwag kang gagalaw. Susunduin kita.”

---

Pagdating niya, agad niya akong pinasakay sa kotse.

Habang kinukwento ko ang lahat, lalong tumitigas ang mukha niya.

“Mia… kung totoo lahat ‘yan… napakalaking kaso nito,” sabi niya.

“Inilalagay mo ang sarili mo sa gitna ng isang napaka-delikadong sindikato.”

“Handa akong lumaban,” sagot ko, kahit nanginginig.

Tumingin siya sa akin.

“Kung lalaban tayo… hindi lang ito simpleng kaso. Kailangan nating ibagsak ang buong network.”

“At simula pa lang ito.”

Dinala ako ni Attorney Reyes sa isang safehouse sa labas ng siyudad.

Tahimik. Liblib. Walang kahit anong bakas na may tao.

“Dito muna kayo. Walang makakaalam na nandito ka,” sabi niya.

Habang pinapatulog ko si Baby Liam, hindi ko mapigilang umiyak.

Hindi ko alam kung sino na ako sa puntong ito.

Hindi ako ina.

Hindi na rin ako simpleng asawa.

Isa na akong target.

---

Kinabukasan, bumalik si Attorney Reyes na may dalang balita.

“Mia… may nahanap kami.”

“Ano ‘yon?”

“Yung babaeng kasama ni Rico… kilala na namin kung sino siya.”

Kinabahan ako.

“Sino siya?”

Huminga siya nang malalim bago sumagot:

“Hindi lang siya random na ina.”

“Isa siyang anak ng isang napakayamang pamilya… at matagal na nilang sinusubukang magka-anak.”

Unti-unting nagdudugtong ang lahat sa isip ko.

“So… binayaran nila si Rico?”

“Hindi lang binayaran,” sagot ni Reyes. “Kasosyo sila.”

Nanlumo ako.

“Pero bakit ako?”

Saglit siyang natahimik.

“Mia… may isa pa kaming natuklasan tungkol sa’yo.”

Nanlamig ang katawan ko.

“Ano ‘yon?”

Tumingin siya diretso sa mga mata ko.

“Hindi aksidente na ikaw ang napili.”

“Kilala ka nila… matagal na.”

“Anong ibig mong sabihin?”

Dahan-dahan niyang inilapag ang isang lumang file sa harap ko.

Binuksan ko ito… at halos mawalan ako ng hininga sa nakita ko.

Isang larawan.

Isang batang babae.

Ako.

At sa ilalim nito, may nakasulat:

“Subject #17 – High compatibility host.”

“Hindi lang ikaw ang biktima, Mia,” sabi ni Reyes.

“Lumaki ka na minamanmanan nila.”

“Hinintay ka lang nilang maging perpektong ‘host’.”

Parang gumuho ang buong pagkatao ko.

Ibig sabihin…

Lahat ng nangyari sa buhay ko—

Hindi aksidente.

Pinlano.

At ngayon…

Hindi lang buhay ko ang nakataya.

Kundi ang katotohanan ng kung sino talaga ako