NAKIPAG INU*M4N AKO SA MGA KATRABA*HO KONG LALAKE SA ČLÜB AT NAL4S!NG AKO PERO NAG!ŜÌNG AKO DAHIL SA NAR4MDAM4N KONG MAY TUMUTU*S0K SA KÌÎ**FFY KO

KUYA ED AKO PO SI ADELAIDA

HABANG lumalalim ang gabi noong mga sandaling iyon ay mas lalo naman kaming nalalango sa kalasing4n.

Ilang c4se na rin ng bε3r ang naitutungg4 namin at nauubos. Ayos lang naman sa akin kasi libre naman nila.

Ako lang ang babae sa amin pero ayos lang kasi mga kaibigan at katrabaho ko naman sa ĉłùb ang mga kainuman ko
eh.

Sa bahay kami pumwesto. Palagi naman kami roon tumat4*g4y eh kaya ayos lang at saka wala nAman akong kasama.

Simula kasi pagkabata ko ay wala akong nakagisnang ama at ina. Ang v4klitang si mama Jade ang tanging umaruga at nagpalaki sa akin hanggang sa ipas0k nya ako sa ganitong klase ng trabaho.

Nang mal4s!ng na ako ay nagpaalam na akong papas0k na ng kw4rt0. Tumang0 naman sila.

Siguro mga nasa tatlong oras na akong natutul0g ng maramdaman kong may tila tumutυ*s0k sa kii**ffy ko.

Infairness mal4k! sya. Mar4han kong iminυl4t ang aking mga m4ta. Aba si Rex, isa sa kaibigan ko at kainuman.

Hindi ko inaasahan na sa gw4po?0 nyang iyon ay may l!h!m pala syang pagn4nå*s@ sa akin.

Hinay4an ko na lang, mas4rap naman eh. D@kș kasi sya. R4md4m ko ang pagl4*b@s m4s0k nya.

Hanggang sa nat4p0s na sya. Aba nakiramdam muna ako pero nang
makas!gur0 akng wala syang iniwang pεr4, nagmυlåt na ako ng mga mata ko.

“Hoy, b4yad!” wika ko na ikinagulat nya. Hindi sya makapaniwala na g!sing pala ako.

Aba, anong akala nya sa akin, makakal!brε ng b3ym*b4ng. Hindi uy, tal0-tal0 kahit kaib!g4n pa.

Sumak!t din kaya k!**ffy ko sa g!naw4 nya. Kuma!n na lamang ako sa labas ng mami kasi nagut0m din ako. Mal4k! din kasi talaga eh.

“Jumbo nganii

 

Matapos ang gabing iyon, hindi ko alam kung matatawa o maiinis ako kay Rex. Oo, nasarapan ako—sige, aaminin ko na. Pero ang kapal ng mukha niya na akala niya libre lang ang ganun? Sa panahon ngayon, lahat may katumbas na halaga, ‘di ba?

Kinaumagahan, nagkita-kita kami sa club para sa regular naming trabaho. Normal lang ang lahat. Walang nagbago sa pakikitungo nila sa akin. Pero si Rex, pansin kong tago nang tago ng tingin. Parang may gusto sabihin pero nauunahan ng hiya.

Bandang tanghali, nilapitan niya ako sa break room. Bumulong:
– Uy, sorry kagabi. Lasing lang ako. Sana… wag mong ipagkalat.
Tiningnan ko siya ng masama:
– Lasing? Oo, lasing ka. Pero ang t*te mo, hindi lasing, alam ang ginagawa niya.
Namula siya. Hindi makatingin sa akin.
– So… magkano? – tanong niya, halos pabulong.
Napangiti ako. Sa wakas, may konsensya din!
– Depende. Kung gusto mo ng isa pang round, may discount. Pero kung yung kagabi lang, singilin kita ng triple dahil ginawa mo akong gulay nang hindi ko alam!

Natatawa ko siyang tinapik sa balikat. Hindi niya alam kung nagbibiro ba ako o seryoso.

 

Lumipas ang ilang linggo. Hindi ko inaasahan na magiging madalas ang “pakikipagkita” namin ni Rex sa likod ng club pagkatapos ng shift. Hindi naman sa nagka-relasyon kami—wala, puro kalibugan lang. Trip lang. Walang halong emosyon, walang halong pangako.

Pero isang gabi, nagbago ang lahat.

Matapos ang isang nakakapagod na shift, nagkayayaan na naman uminom sa bahay nila Rex. Pumayag naman ako. Habang tumatagal, napansin kong iba ang tingin niya sa akin. Hindi na iyong parang gusto lang ako kant*tin. Iba na. May lalim.

– Alam mo, – sabi niya habang hawak ang bote ng beer, – sa lahat ng babae sa club, ikaw lang ang kausap ko nang matino. Ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko. Hindi ko alam kung bakit, pero gusto kita. Hindi lang dahil sa ginagawa natin. Gusto kita… bilang tao.
Natahimik ako. Hindi ko alam ang isasagot. Napakunot-noo ako:
– Hoy Rex, lasing ka na naman. Bukas iiyak ka nyan pag naalala mo sinabi mo.
Pero umiling siya. Seryoso ang mukha.
– Hindi ako lasing. Ito na yung pinakatahimik kong isip ngayong gabi. Alam kong hindi ako yung tipo ng lalaking magiging boyfriend mo. May mga mas gwapo, mas may pera, mas maayos ang buhay. Pero kung hahayaan mo ako… gusto kitang alagaan. Hindi lang sa katawan. Pati na rin sa puso.

Umupo ako nang tuwid. Sa loob ng maraming taon, ito ang unang beses na may lalaking nagsabi sa akin ng ganito. Hindi dahil sa katawan ko, hindi dahil sa trabaho ko. Kundi dahil sa kung sino ako.

Lumapit si Rex, hinawakan ang kamay ko:
– Hindi kita pipilitin. Pero kung gusto mo… subukan natin. Totohanan naman. Hindi lang puro t*te at pekpek.
Napaiyak ako bigla. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil sa tagal-tagal ko sa mundong ito, may nakakita pa rin sa akin bilang tao.

Hindi ako sumagot agad. Pero yakap ko siya nang mahigpit. At sa pagkakataong iyon, hindi ko na hinanap ang pera. Hindi ko na hinanap ang kapalit. Ang hinanap ko… ay yung init ng yakap na hindi mo kayang bilhin kahit anong lakihan ng bayad.

Simula noon, nagbago ang lahat. Hindi na kami nagkita sa likod ng club. Hindi na kami nagkantunan nang patago. Nagkape, nanood ng sine, nagkwentuhan—mga simpleng bagay na hindi ko akalaing mamimiss ko pala.

Hindi ko alam kung hanggang saan ito. Baka bukas, magsawa na siya sa akin. Baka may makita siyang mas bata, mas maganda. Pero ngayon, sa gabing ito, hawak niya ang kamay ko, at nakatingin sa akin nang may pagmamahal na kahit peke pa, masarap pansamantalang paniwalaan.

At ang masaklap? Nahulog na yata ako. Sa isang lalaking nagsimula sa panggag*sa—ngunit nagtapos sa pagmamahal.