NAKIPAG INU*M4N AKO SA MGA KATRABAHO KONG LAL4KE SA ČLÜB AT NAL4*S!NG AKO PERO NAG!ŜÌNG AKO DAHIL SA NAR4MDAM4N KONG MAY TUMUTυ*S0K SA KÌÎ**FFY KO


HABANG lumalalim ang gabi noong mga sandaling iyon ay mas lalo naman kaming nalalango sa kalasing4n.

Ilang c4se na rin ng bε3r ang naitutungg4 namin at nauubos. Ayos lang naman sa akin kasi libre naman nila.

Ako lang ang babae sa amin pero ayos lang kasi mga kaibigan at katrabaho ko naman sa ĉłùb ang mga kainuman ko
eh.

Sa bahay kami pumwesto. Palagi naman kami roon tumat4*g4y eh kaya ayos lang at saka wala nAman akong kasama.

Simula kasi pagkabata ko ay wala akong nakagisnang ama at ina. Ang v4klitang si mama Jade ang tanging umaruga at nagpalaki sa akin hanggang sa ipas0k nya ako sa ganitong klase ng trabaho.

Nang mal4s!ng na ako ay nagpaalam na akong papas0k na ng kw4rt0. Tumang0 naman sila.

Siguro mga nasa tatlong oras na akong natutul0g ng maramdaman kong may tila tumutυ*s0k sa kii**ffy ko.

Infairness mal4k! sya. Mar4han kong iminυl4t ang aking mga m4ta. Aba si Rex, isa sa kaibigan ko at kainuman.

Hindi ko inaasahan na sa gw4po?0 nyang iyon ay may l!h!m pala syang pagn4nå*s@ sa akin.

Hinay4an ko na lang, mas4rap naman eh. D@kș kasi sya. R4md4m ko ang pagl4*b@s m4s0k nya.

Hanggang sa nat4p0s na sya. Aba nakiramdam muna ako pero nang
makas!gur0 akng wala syang iniwang pεr4, nagmυlåt na ako ng mga mata ko.

“Hoy, b4yad!” wika ko na ikinagulat nya. Hindi sya makapaniwala na g!sing pala ako.

Aba, anong akala nya sa akin, makakal!brε ng b3ym*b4ng. Hindi uy, tal0-tal0 kahit kaib!g4n pa.

Sumak!t din kaya k!**ffy ko sa g!naw4 nya. Kuma!n na lamang ako sa labas ng mami kasi nagut0m din ako. Mal4k! din kasi talaga eh.

“Jumbo nganii”

Napamura na lang si Rex at hinawakan ang noo niya na para bang biglang sumakit ang ulo.

“B-bayad?” nauutal niyang sabi habang pilit na inaayos ang pagkakababa ng zipper ng pantalon niya. “Akala ko kasi—”

“Akala mo ano? Na dahil lasing ako ay pwedeng-pwede mo na akong gamitin?” singhal ko sabay abot ng kamay. “Dalawang libo. Ngayon na.”

Napalunok siya. Kitang-kita ko sa mukha niya ang pagsisisi—o baka hindi naman talaga pagsisisi, kundi gulat na nahuli siya. Mabilis siyang kumuha ng dalawang purple na bills mula sa kanyang wallet at inabot sa akin.

Sinenyas ko pa siya na lumabas na ng kwarto ko. “At isara mo ‘yang pinto.”

Habang papalayo siya ay rinig kong sinabi niya sa mga kasama naming lalaki sa labas, “Gising pala ‘yun, pre. Singil pa.”

Natawa naman ako sa sarili ko. Hayun, nagising ang diwa ng katrabaho kong feeling player. Aba, trabaho lang ‘to, walang personalan.

Kinaumagahan, may dalang pansit si Rex. Nilapag sa harapan ko.

“S-sorry kagabi,” bulong niya habang nakatingin sa pagkain. “Hindi ko alam kung bakit ko nagawa ‘yun.”

Tinikman ko ang pansit. Masarap naman, galing sa labas, hindi yung tig-traynta sa kanto.

“Okay lang,” sabi ko. “Basta bayad ka lang lagi.”

Namilog ang mata niya. “L-lagi?!”

Ngumiti ako. “Depende sa performance.”

Dali-dali siyang umalis. Pero napansin ko, simula non, tuwing may inuman kami at ako’y lasing na, tinititigan na lang ako ni Rex mula sa malayo. Parang asong nag-aabang ng tira pero takot lumapit.

Lumipas ang ilang linggo. Hindi na umulit si Rex, pero hindi na rin kami tulad ng dati. Dati kasi, magkakasanggano kami sa inuman, ngayon ay tahimik na lang siya sa tabi. Minsan napapatingin siya sa akin, pero pag nagkikita kami ng mata, bigla siyang lilingon.

Hindi ko na lang pinansin. Basta ang importante, may trabaho ako, may binabayarang bills, at may inaalagaang si Mama Jade na unti-unti nang naniningil ang katawan dahil sa katandaan.

Isang gabi, matapos ang closing shift namin sa club, nagyaya si Rex na mag-kape raw kami. Walang kasamang iba. Nagdalawang-isip ako, pero pumayag na rin.

Sa labas ng 7/11, hawak ang kape, tahimik kaming nakaupo. Una na siyang nagsalita.

“Gusto mo ba akong kasuhan?” tanong niya nang walang emosyon sa mukha. “Sa ginawa ko sa ‘yo noon.”

Natahimik ako. Hindi ko inasahan ang tanong na iyon.

“Bakit ko naman gagawin ‘yun?” sagot ko. “Binayaran mo naman ako.”

Umiling siya. “Hindi ‘yun ang ibig kong sabihin. Hindi ko alam kung—kung gusto mo talaga. Kahit gising ka pala, hindi ko alam kung gusto mo talaga o ginagawa mo lang para sa pera.”

Huminga ako nang malalim. Sa totoo lang, hindi ko rin alam ang sagot noong gabing iyon. Lasing ako, oo, pero hindi iyon excuse para hindi ko alam ang nangyayari. Alam kong si Rex ‘yun. Alam kong may nangyayari. Alam kong masarap.

Pero hindi ko alam kung gusto ko ba talaga siya o gusto ko lang maramdaman na may pumipili sa akin.

“Hindi mo na kailangang isipin ‘yun,” sabi ko. “Tapos na ‘yun.”

Tumango siya. Pero may sumagi sa isip ko.

“Bakit mo nga ba ginawa ‘yun?” tanong ko.

Napatingin siya sa kanyang kape. Matagal bago sumagot.

“Kasi matagal na kitang gusto,” aniya nang pabulong. “Mula pa noong unang araw mo sa trabaho. Hindi ko lang masabi. Akala ko, kapag lasing ka, pwede na. Akala ko hindi mo na maaalala. Akala ko—” naputol siya. “Ang dami kong akala, ‘no?”

Napatingin ako sa kanya. Sa ilalim ng ilaw ng 7/11, hindi siya mukhang gwapong Rex na pinagkakaguluhan ng mga parokyana sa club. Mukha siyang simpleng lalaki na may gusto lang sabihin.

“Hoy,” tawag ko. “Gusto mo ba ako?”

Tumango siya.

“Edi manligaw ka nang maayos. Hindi yung titingin-tingin ka lang sa malayo na para kang multo.”

Natawa siya. Sa pagkakataong iyon, first time ko siyang nakitang ngumiti nang totoo.

“Pwede ba?” tanong niya.

“Bahala ka,” sabi ko. “Basta alam mo na ang rate ko.”

Napangiwi siya. “Bayad na naman? Wala na akong pera niyan, inubos mo na sa’kin.”

Tumayo na ako at inihagis ang walang laman na tasa sa basurahan.

“Edi manligaw ka na lang nang libre.”

**WAKAS**