NAGW4LK OUT AKO SA B3YMB4*NGAN NAMIN NI JOWA K4SI ANG !T!M NG
!T*L0G NYA



Sabi ko that time “THIS IS IT” Isusυ*k0 ko na ang bat4an sa pinaka m4mah4l kong lalåkε.

Mapapatun4yan ko na kung ga4n0 ko sya kamahal. Kung ga4no ko ako kat4pat sa kanya.

So hayun na nga, sumakay na ako ng bus papuntang meeting place namin. Nagchat na sya na nakasakay na rin.

Pagkameet up namin, nagkahiya4n pa kami sa isa’t isa pero habang tumatag4l nagiging madaldal na sya at ako rin.

Infairness, mas gw4p0 sya sa pers0nal kuya Ed. After naming maglakad lakad, sinabi na nya sa akin ang tungk0l sa napag usapan namin sa chat.

“Ikaw ba.” kako sa kanya.

“So, sas4ma ka?” tanong nya.

“O-oo.” sagot ko.

“Kung ganon, tara na?” wika nya.

“S-sige.’ tugon ko.

Then hayun, pumunta na nga kami sa isang m0*tεl. Nagtanong sya ng bak4ntεng kw4rto saka kami nagchεçk in.

Pagp4s0k namin sa kw4rt0, kaag4d nya ak0ng h!nal!*kan kuya Ed. Noong una ay malum4nay hanggang sa naging m4pū*sok na sya.

It!nυl4k nya ako sa k4ma saka sya naghυ*bad. Luman*t4d sa akin ang ch0cõlàtε båll nya na parang nakakad!r!. As in nat4k0t ako kuya Ed.

Laylay na kulūb0t tapos s0br4ng it!m na may pir4-pira*as0ng buhok na akala mo’y negr0ng pan0t na matanda ang itsur4.

Nadu*w4l ako. Nagpunta ako ng bany0 patakbo para sumυk4. Nawala ang interes ko sa kanya pati pagmamahal kaya paglabas ko, dirε-d!rεts0 ako sa labas ng ro0m ng walang l!ng0n.

Hindi ko na rin tinangk4 pang binasa ang mga ch4ts nya. Wala eh, tumat4k sa akin ang !tl0g nyang tila napabayaan na nat0sta sa frying Pan.

Ewan ko kung hanggang kailan ako makakam0ve on sa nakita ko. Noong February 14 naganap iyon, valentines day.

Ang mapula sana naming mga sandali ay napalitan ng makul!m*l!m nyang !tl0g na hindi ko makakal!mutan.

Pagkatapos ng nangyari, pakiramdam ko parang may sariling isip ang utak ko. Kahit anong pilit kong mag-scroll sa phone, manood ng series, o makipag-usap sa kaibigan… bumabalik at bumabalik pa rin ang alaala ng gabing iyon.

Hindi ko na sinagot ang tawag niya.
Hindi ko na rin binasa ang mahahabang chat na puro tanong kung anong nangyari, kung bakit bigla akong umalis, kung may nagawa ba siyang mali.

Pero sa totoo lang… hindi ko rin alam kung paano ipapaliwanag.

Hindi naman siya masamang tao. Mabait siya. Sweet. Maalaga. Pero may mga bagay talagang hindi mo mapipilit ang sarili mo. Kahit anong sabihin ng iba na “love conquers all”… minsan, hindi sapat ang pagmamahal para talunin ang takot, pagkabigla, at trauma.

Tatlong araw akong hindi lumabas ng bahay.
Si bestfriend na ang napilitang pumunta sa amin.

“Break na kayo?” tanong niya habang kumakain ng chips sa kama ko.

Hindi ako agad sumagot. Tumingin lang ako sa kisame.

“Hindi ko alam kung break… pero parang hindi ko na kayang bumalik sa dati.”

Tahimik siya sandali, tapos tumango.

“Minsan hindi naman kailangan may kontrabida para matapos ang isang kwento,” sabi niya. “Minsan… hindi lang talaga kayo para sa isa’t isa.”

Doon ako unang umiyak nang totoo. Hindi dahil sa nangyari… kundi dahil sa realization na may mga bagay talagang hindi na mababalik.

Kinagabihan, binuksan ko rin sa wakas ang messages niya. Mahaba. Sunod-sunod. Halo-halo ang pag-aalala, pagkalito, at paghingi ng tawad kahit hindi niya alam kung saan siya nagkamali.

Sumagot ako ng simple lang:

“Hindi kita galit. Pero kailangan ko muna ng space. Sana maintindihan mo.”

Seen.
Typing…
Typing…
Tapos isang reply lang:

“Okay. Ingat ka palagi.”

At doon ko naramdaman… tapos na talaga.

Lumipas ang ilang linggo.

Unti-unti na akong bumalik sa normal na routine — trabaho, commute, kape sa hapon, random chikahan sa group chat. Pero minsan, may bigla na lang akong maaalala at mapapailing.

Hindi sa galit.
Hindi rin sa lungkot.
Parang… weird na memory na hindi mo alam kung tatawanan mo o iiyakan.

Isang gabi, nagyaya si bestfriend lumabas.

“Closure celebration,” sabi niya. “Hindi breakup party… growth party.”

Napatawa ako.
Sabi ko nga sa kanya, ang bilis niya gumawa ng pangalan.

Habang naglalakad kami pauwi, tinanong niya ako:

“Kung babalik siya at mag-explain… bibigyan mo pa ba ng chance?”

Matagal akong nag-isip.

“Hindi ko alam,” sagot ko. “Pero alam ko na ngayon na hindi dapat pinipilit ang sarili sa bagay na hindi ka ready. Kahit gaano mo pa kagusto ang isang tao.”

Tumango siya.
“Yan ang tunay na lesson.”

Pagdating ko sa bahay, napansin ko na hindi na mabigat ang pakiramdam ko. Wala na yung kaba sa dibdib. Wala na yung pag-iwas sa alaala.

Hindi ko man makalimutan ang nangyari… pero hindi na rin ako hinahabol nito.

Minsan talaga, ang love story mo hindi tungkol sa forever.
Minsan tungkol lang ito sa realization.
Sa boundaries.
Sa pagkilala sa sarili.

At sa araw na iyon, bago ako matulog… napangiti ako.

Hindi dahil may bagong pag-ibig.
Kundi dahil okay na ulit ako.