NAGULAT AKO NANG MAKITA KO NA DALAWANG PIRASO LANG ANG BRIEF NI BF SA DRAWER NIYA. SABI KO PANO YUN LAGI SIYA NAGLALABA NG BRIEF PARA MAY MA ISUOT? SABI NAMAN NIYA ONCE A WEEK LANG DAW SIYA MAGPALIT NG BRIEF KASI BINABALIKTAD NIYA LANG AT SINUSUOT ULIT PAG MEDYO MARUMI NA DAW. HINDI KO KINAYA SOBRANG NAKAKA DIRI KAYA NAKIPAG HIWALAY AKO SA KANYA/hi
NAGULAT AKO NANG MAKITA KO NA DALAWANG PIRASO LANG ANG BRIEF NI BF SA DRAWER NIYA. SABI KO PANO YUN LAGI SIYA NAGLALABA NG BRIEF PARA MAY MA ISUOT? SABI NAMAN NIYA ONCE A WEEK LANG DAW SIYA MAGPALIT NG BRIEF KASI BINABALIKTAD NIYA LANG AT SINUSUOT ULIT PAG MEDYO MARUMI NA DAW. HINDI KO KINAYA SOBRANG NAKAKA DIRI KAYA NAKIPAG HIWALAY AKO SA KANYA
Akala ko nahanap ko na ang “The One.” Guwapo, matangkad, at higit sa lahat, matipid.
Sabi ko sa sarili ko, “Jackpot! Practical itong si Jason.” Pero hindi ko alam na ang pagtitipid pala niya ay aabot sa level na pang-survival mode sa disyerto.
Isang hapon, habang nag-aayos kami ng gamit sa bago niyang apartment, nabuksan ko ang drawer niya. Inasahan ko ang tumpak-tumpak na Bench o Walker. Pero ang nakita ko? Dalawang piraso lang ng brief. Isang asul, isang kulay ube na kumukupas na.
”Love,” tawag ko sa kanya, medyo natatawa pa.
“Nasaan ‘yung ibang brief mo? Pinapa-laundry mo ba?”
Lumapit siya nang chill lang, bitbit ang baso ng tubig. “Ha? ‘Yan na lahat ‘yun. Bakit?”
Sandali akong napatigil. Nag-math ako sa utak ko. “Ha? Eh paano ka nakakapagpalit? Araw-araw ka naglalaba?”
Uminom siya ng tubig at sumagot nang napaka-casual, parang nagpapaliwanag lang ng recipe ng adobo. “Hindi ah. Once a week lang ako magpalit.”
Muntik na akong mahulog sa upuan. “Once a week?! Jason, ang lagkit at ang baho niyan!”
Umiling siya, feeling henyo. “Hindi mo kasi gets ang system ko, Love. Ganito ‘yan…
Days 1 to 3: Normal na suot.
Day 4: Babaliktarin (Inside out).
Day 5: Haharapin sa likod.
Day 6: Babaliktarin ulit.
Day 7: Isasampay muna sa tapat ng electric fan para ‘fresh’ ulit.”
Literal na huminto ang mundo ko. Pinanood ko siyang i-demonstrate gamit ang kamay niya kung paano ang “rotation” ng suot niya. Para siyang nagpapaliwanag ng complex physics pero ang topic ay libag at bacteria.
”So, ibig mong sabihin, ‘yung suot mo ngayon… nasaang stage na tayo?” tanong ko habang dahan-dahang umaatras.
”Day 5,” sagot niya nang may kasamang kindat.
“Bakit? Gusto mo amuyin? Amoy Downy pa naman.”
Doon na nagdilim ang paningin ko. Hindi ko na inisip ‘yung three-year anniversary namin o ‘yung plano naming mag-Boracay. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang microscopic Civil W4r na nagaganap sa loob ng drawer na ‘yun.
”Jason,” sabi ko habang kinuha ang bag ko.
”Bakit, Love? Saan ka pupunta?”
”Maghiwalay na tayo. Hindi ko kayang makipag-agawan sa bacteria para sa atensyon mo. At please, huwag mo na akong i-hatid. Baka ‘yung upuan ng sasakyan mo, Day 6 na rin ang dumi.”
PART 2: ANG PAGTATANGGOL NG ISANG MATIPID
Makalipas ang isang linggo, nagkita kami ng best friend kong si Tina para mag-kape. Habang iku-kwento ko sana ang tungkol sa breakup, biglang may pumasok sa café.
Si Jason. Nakatsinelas, may dalang timba at walis tingting.
“Babe! I mean, ex-Babe!” bungad niya sa akin, todo ngiti. “Buti nakita kita. Miss na kita. At miss na miss na rin ako ng briefs ko.”
Napasinghap si Tina sa katabi kong upuan.
Nagpatuloy si Jason, “Nag-improve na ako, promise! Dahil sa ‘yo, bumili na ako ng pangatlong brief!”
Napakurap ako. “Ha?”
“Oo! May bago na akong brief! Color gray. Para fair sa tatlo, ginawa kong schedule: Monday, Wednesday, Friday kay Gray. Tuesday at Thursday sa Blue. Weekend kay Purple. May pahinga silang lahat!”
“Hindi pa rin ‘yan sapat, Jason! Tatlo pa rin ‘yan para sa pitong araw!” singhal ko.
“Ah, pero may rotation pattern na kasi kami,” paliwanag niya sabay labas ng notepad. “Ganito ‘yun: Day 1 suot, Day 2 sampay, Day 3 suot ulit pero nakabaliktad, Day 4 pahinga, Day 5…”
Humagulgol na lang ako.
PART 3: ANG HULING PAGTATAGPO
Isang buwan pagkatapos ng breakup, nag-decide akong balikan ang iba kong gamit sa apartment ni Jason. Maingat akong pumasok, ready sa anumang mabaho o kakaibang makita.
Pero wala siya sa sala. Nasa kusina.
At doon ko siya nakita, hawak-hawak ang isang brief—yung purple—at may tinatahi.
“Jason… anong ginagawa mo?”
“Ah, ito,” nakangiti niyang sabay taas ng brief. “May butas kasi. Tinatahi ko. Sayang naman, tatlong taon ko na ito. Invest ko na ito.”
Napasinghap ako nang makita ko ang basahan sa may lababo—gawa rin sa lumang brief, recognizable pa ang elastic waistband. At sa may bintana, kurtina… na tila gawa rin sa briefs na pinagsama-sama.
“Gawa ko ‘yan!” proud na proud niyang sabi. “Para maalala kita. Lahat ng briefs na ginamit natin together… kasama ka pa rin sa rotation.”
At doon ko napagtanto—hindi brief ang problema. Hindi ang pagtitipid.
Kundi ang katotohanang kaya niyang baliktarin at isuot muli ang kahit ano, kahit gaano pa ito katagal at kadumi, imbes na bumitaw at mag-move on.
Tulad ng relasyon namin.
Lumabas ako ng pinto dala-dala ang natitirang dangal ko.
Pero bago ako umalis, narinig ko siyang sumigaw, “Sige, ingat! ‘Pag gusto mo magbalikan, nandito lang ako! Naka-Friday rotation ako ngayon, suot ko si Gray na nasuot ko na noong Wednesday! Amoy fresh pa!”
Hindi na ako lumingon pa.
