NAGTATAMPO ANG ANAK DAHIL HINDI SIYA SINIPOT NG KANYANG INA SA GRADUATION DAHIL “BUSY” DAW ITO SA TRABAHO PERO NAPAHAGULHOL SIYA NANG UMUWI SIYA AT MAKITA ANG INA NA NAKAHIGA SA SAHIG, MAHIGPIT NA HAWAK ANG PICTURE NIYA

Araw ng pagtatapos ni Jeric.
Nagniningning ang entablado, puno ng tawanan at iyakan ng mga magulang na nagsasabit ng medalya sa kanilang mga anak.

Pero sa isang sulok, nakayuko si Jeric.
Mag-isa.

Paulit-ulit niyang tinitignan ang cellphone niya.

Mama:
“Anak, pasensya na. Hindi ako makakaalis sa linya. Tambak ang trabaho sa pabrika. Umuwi ka na lang agad pagtapos. I love you.”

Napuno ng tampo ang puso ni Jeric.
“Lagi na lang,” bulong niya sa sarili.
“Valedictorian ako, Ma. Minsan lang ‘to sa buhay ko. Mas mahalaga pa ba ang delata na nilalagay mo sa lata kaysa sa akin?”

Tinanggap ni Jeric ang medalya nang walang kasama sa stage.
Hiyang-hiya siya habang nagbubulungan ang mga kaklase niya.

“Nasaan parents niya?”
“Kawawa naman.”

Pagkatapos ng seremonya, hindi na sumama si Jeric sa celebration ng barkada.
Umuwi siya nang mabigat ang loob, handa nang magdabog at sumbatan ang nanay niya.

Pagdating niya sa kanilang maliit na bahay, madilim.
Walang ilaw.

“Ma! Nandito na ako!” sigaw ni Jeric, padabog na ibinagsak ang bag.
“Ni hindi mo man lang ako sinalubong?”

Walang sumagot.

Binuksan niya ang ilaw sa kusina.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Natigilan siya.
Sa ibabaw ng maliit nilang mesa, may nakahandang Pansit Bihon, isang lechon manok, at maliit na cake na may nakasulat na:

“Congratulations Anak! Proud si Mama!”

“Akala ko ba busy siya?” takang tanong ni Jeric.

Hinanap niya ang ina.
Pumasok siya sa kwarto.

Nanlaki ang mata ni Jeric at nabitawan niya ang hawak niyang medalya.

KLANG!

Nakita niya ang kanyang inang si Aling Rosa, nakahandusay sa sahig.

“Ma!” sigaw ni Jeric.

Dali-dali siyang lumapit.
Nang hawakan niya ang braso ng ina, napaso siya.
Sobrang init!

Naglalagablab ang lagnat nito!
Ang suot nitong uniporme sa pabrika ay basang-basa ng pawis.

Napansin ni Jeric ang kamay ng ina.
Mahigpit na mahigpit ang hawak nito sa isang bagay.

Dahan-dahang binuksan ni Jeric ang palad ni Aling Rosa.

Ito ay ang luma niyang Graduation Picture noong Kindergarten.
Gusot-gusot na ito dahil sa higpit ng hawak ng ina.

Unti-unting dumilat si Aling Rosa.
Hirap na hirap itong huminga.

“J-Jeric… anak…” paos na bulong ng ina.
“Sorry… hindi ako nakapunta…
Bawal daw kasi umabsent…
mawawalan tayo ng bonus…
P-Pambili ko sana ng handa mo…
Nakabili ako ng manok…
Kumain ka na ba?”

Bumuhos ang luha ni Jeric.
Naintindihan niya ang lahat.

Kaya pala hindi nakapunta ang mama niya ay dahil pinilit nitong pumasok kahit may sakit para lang kitain ang overtime pay na ipinambili ng pansit at manok.

Tiniis nito ang hilo at lagnat sa mainit na pabrika para lang may mapagsaluhan sila.

“Ma… sorry po…” hagulgol ni Jeric habang yakap ang ina.
“Sorry kung nagtampo ako…
Sorry kung akala ko wala kang pakialam…
Ikaw ang Best Mother sa mundo, Ma.
Hindi ko kailangan ng medalya, ikaw lang sapat na.”

Agad na isinugod ni Jeric ang ina sa ospital gamit ang natirang pera sa mesa.

Nakaligtas si Aling Rosa.

At nang gabing iyon, sa loob ng ward ng ospital, isinuot ni Jeric ang kanyang Gold Medal sa leeg ng kanyang ina.

Dahil para sa kanya, si Aling Rosa ang tunay na nagtapos nang may karangalan sa unibersidad ng buhay at sakripisyo.

—-

Lumipas ang sampung taon. Ang medalyang ginto ni Jeric ay naging puhunan ng kanyang sipag. Naging matagumpay siyang Engineer at negosyante.

​Isang umaga, bumalik siya sa Golden Harvest Canning Corporation. Hindi para mag-apply, kundi para angkinin ito. Sinalubong siya ng mga Board of Directors bilang bagong Majority Owner.

​Bumaba sa kotse si Aling Rosa. Hindi na ito ang pagod na manggagawa noon na amoy-lata. Naka-gown na ito, malusog, at masaya. Gulat ang mga dating katrabaho at ang Supervisor na namilit sa kanya noon na pumasok kahit may lagnat.

​Kinuha ni Jeric ang mikropono sa gitna ng planta.

​”Kilala niyo ang nanay ko,” panimula ni Jeric. “Muntik siyang mamatay dito noon dahil bawal umabsent. Bilang bagong boss, babaguhin ko ‘yan. Doble ang Health Benefits, bawal ang Forced Overtime, at bayad ang Sick Leave. Ayoko nang may anak na iiyak dahil sa sobrang pagod ng magulang nila.”

​Naghiyawan ang mga empleyado sa tuwa at pasasalamat.

​Dinala ni Jeric ang ina sa Executive Office. Sa ibabaw ng mesa, nakahanda ang pamilyar na pagkain: Pansit Bihon, Lechon Manok, at Cake.
​”Ma,” sabi ni Jeric habang nangingilid ang luha. “Dati, muntik mo nang ibuwis ang buhay mo para maihain ‘to sa akin. Ngayon, ako naman ang magsisilbi sa’yo. Kain na tayo.”

​Niyakap siya nang mahigpit ni Aling Rosa. “Anak, ang tagumpay mo ang pinakamagandang bonus na natanggap ko sa buong buhay ko.”

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino