NAGTATAKA ANG MGA MOTORISTA KUNG BAKIT ARAW-ARAW NAGSASAYAW ANG ISANG TATAY SA TAPAT NG TRAFFIC LIGHT KAHIT WALANG MUSIKA PERO NALAMAN NG LAHAT KUNG BAKIT NANG LUMAPIT ANG ISANG BATANG NAKASAKAY SA SCHOOL BUS

Sa gitna ng usok, busina, at mainit na ulo ng mga motorista sa isang abalang interseksyon sa Quezon City, may isang eksenang araw-araw na nakakapukaw ng atensyon—at madalas ay katatawanan—ng mga dumadaan.

Tuwing alas-sais y media ng umaga, sa tapat mismo ng pedestrian lane, nakatayo si Mang Gerry.

Si Mang Gerry ay isang street sweeper. Suot niya ang kanyang neon orange na vest, kupas na sumbrero, at bitbit ang walis tingting. Pero tuwing sasapit ang oras na iyon, ibinababa niya ang kanyang walis. Haharap siya sa kalsada, at magsisimulang “magsayaw.”

Hindi ito sayaw na uso sa TikTok. Wala siyang dalang speaker. Wala ring tugtog sa paligid.

Ang kanyang galaw ay kakaiba.

Ituturo niya ang kanyang mata.
Hahawakan niya ang kanyang dibdib.
Bubukain niya ang kanyang mga palad na parang nagtutulak ng hangin.
Iikot siya, tatalon nang kaunti, at kakaway nang parang beauty queen na baliw.

“Tignan mo ‘yung mamang dyan oh,” tawa ng isang driver ng jeep sa kanyang pasahero. “Araw-araw na lang, sabog yata ‘yan. Sayaw nang sayaw, wala namang musika. Baliw na siguro sa hirap ng buhay.”

“Baka nag-vavlog, Kuya!” sagot ng pasahero sabay labas ng cellphone para videohan si Gerry. “Lagyan natin ng caption: Morning Exercise ng Baliw. Trending ‘to!”

Araw-araw, ito ang tingin sa kanya. Isang entertainment sa gitna ng trapik. Isang meme. Isang katatawanan.

Pero hindi alam ng mga tao na sa likod ng bawat kumpas ng kamay ni Gerry, may tibok ng puso na puno ng kaba at pag-asa.

Isang Lunes ng umaga, mas “intense” ang sayaw ni Gerry.

Umuulan nang kaunti. Basang-basa na siya pero hindi siya umaalis sa pwesto. Ang mga motorista ay irita na.

“Hoy Manong! Tabi! Green light na!” busina ng isang kotseng mamahalin.

Pero hindi tumabi si Gerry. Nakatingin lang siya sa papalapit na isang dilaw na School Bus.

Huminto ang bus dahil nag-red light. Tumapat ito mismo kay Gerry.

Sa loob ng bus, sa may bintana, nakadungaw ang isang batang lalaki na nasa pitong taong gulang. Si Bonbon.

Si Bonbon ay naka-uniporme, pero kitang-kita sa mukha niya ang takot. Mahigpit ang yakap niya sa kanyang bag. Nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Ito ang kanyang unang araw sa Special Education School.

Si Bonbon ay ipinanganak na pipi at bingi. Sa loob ng pitong taon, tanging si Mang Gerry lang ang mundo niya. Takot siya sa ibang tao. Takot siyang iwanan ng Tatay niya.

Nang makita ni Gerry ang takot sa mukha ng anak, nagsimula ulit siyang “magsayaw.”

Pero sa pagkakataong ito, dahil malapit ang bus, nakita ng mga motorista ang reaksyon ng bata.

Itinaas ni Gerry ang kanyang kamay at itinuro ang mata. (Tumingin ka sa akin.)
Itinuro niya ang kanyang dibdib at gumuhit ng puso sa hangin. (Mahal kita.)
Pinagdikit niya ang dalawang hintuturo at inilayo ito. (Huwag kang matakot.)
Itinaas niya ang kanyang hinlalaki at inilagay sa ilalim ng baba, sabay tulak paharap. (Maganda ang araw mo.)
At sa huli, niyakap niya ang sarili niya nang mahigpit at itinuro ang bata. (Yakap kita kahit malayo ako.)

Sa loob ng bus, nagbago ang mukha ni Bonbon.

Ang batang kanina ay iyak na iyak, ay biglang napangiti.
Ibinalaba ni Bonbon ang kanyang maliit na kamay at gumanti ng senyas.
Itinuro niya si Gerry. Itinuro ang sarili. At gumawa ng hugis puso gamit ang mga daliri.
(Mahal din kita, Papa.)

Kumaway si Bonbon, panatag na ang loob, habang unti-unting umuusad ang bus palayo.

Naiwan si Mang Gerry sa gilid ng kalsada, basang-basa sa ulan, pero tumutulo ang luha habang nakangiti at kumakaway hanggang sa mawala na sa paningin ang bus.

Tumahimik ang buong interseksyon.

Ang driver na bumusina kanina ay napayuko sa hiya.
Ang pasaherong nagvi-video para pagtawanan siya ay ibinaba ang cellphone, ramdam ang bigat ng konsensya.

Narealize ng lahat ng nakasaksi: Ang “baliw” na nagsasayaw sa kalsada ay hindi nawawala sa sarili. Siya ay isang ama na gumagawa ng paraan para pagaanin ang loob ng kanyang anak na may kapansanan, sa lengguwaheng silang dalawa lang ang nakakaintindi.

Walang musika, oo. Pero ang pagmamahal ni Mang Gerry ang pinakamagandang tugtog na narinig ng kanilang mga puso sa umagang iyon.

Simula noon, tuwing alas-sais y media ng umaga, hindi na bumubusina ang mga motorista. Hinahayaan nilang “magsayaw” si Mang Gerry. At minsan, may mga driver pa na kumakaway din, nakiki-senyas ng suporta sa dakilang ama ng kalsada.