NAGTAKA ANG DELIVERY RIDER KUNG BAKIT UMORDER NG LIMANG MILK TEA ANG ISANG BABAE SA KALAGITNAAN NG BAGYO AT NAG-NOTE PA NG “PLEASE KNOCK LOUDLY”, PERO NANG MAKATAPAK SIYA SA PINTUAN AY DOON NIYA NAUNAWAAN NA HINDI PALA MILK TEA ANG KAILANGAN NITO

Gabi na at bumubuhos ang malakas na ulan sa lungsod ng Quezon City. Basang-basa na ang raincoat ni Rico, isang 28-anyos na delivery rider, pero kailangan pa niyang tapusin ang huling booking bago umuwi. Ang hirap ng buhay, lalo na’t may sakit ang nanay niya, kaya bawat piso ay mahalaga.

Tumunog ang kanyang cellphone. Isang order mula sa “Tea Corner.” Ang customer ay si “Ma’am Grace.”

Napakunot ang noo ni Rico nang basahin ang notes sa order:
“Kuya, paki-deliver po agad. 5 Large Wintermelon. Wag po kayo mag-doorbell. Kumatok po kayo nang malakas at sumigaw ng ‘FOOD PANDA DELIVERY’ nang tatlong beses. Please lang po.”

Medyo kakaiba ang instruction. At sino ba naman ang iinom ng limang malamig na milk tea sa gitna ng bagyo? Pero dahil trabaho, binalewala ito ni Rico. Inisip niya na baka may party lang o trip lang ng mga bata.

Binagtas niya ang bahaing kalsada papunta sa isang exclusive subdivision. Pagdating sa gate, hiningi ng guard ang ID niya.

“Sa Block 4 Lot 2 yan, Ser. Tahimik dun, ingat ka,” sabi ng guard na parang inaantok na.

Pagdating sa tapat ng bahay, madilim ang paligid. Patay ang mga ilaw sa labas, pero may aninag ng ilaw mula sa bintana sa second floor. Tahimik. Nakakabingi ang katahimikan na sinasabayan lang ng patak ng ulan.

Sinunod ni Rico ang instruction. Huminga siya nang malalim at kumatok nang malakas sa gate.

“FOOD PANDA DELIVERY! FOOD PANDA DELIVERY! FOOD PANDA DELIVERY!” sigaw niya, sabay busina nang malakas.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto ng bahay. Lumabas ang isang lalaking malaki ang katawan, kalbo, at nakasuot ng sando. Mukhang iritable ito. Hindi ito mukhang taga-doon. Parang hindi ito ang tipo ng tao na iinom ng milk tea.

“Anong kailangan mo?!” bulyaw ng lalaki, hindi binubuksan ang gate.

“Delivery po para kay Ma’am Grace! Milk tea po!” sigaw ni Rico mula sa labas, habang pinipilit protektahan ang paper bag mula sa ulan.

“Walang umorder dito! Umalis ka na!” sigaw pabalik ng lalaki. Akmang isasara na nito ang pinto nang biglang sumulpot ang isang babae sa likuran niya.

Si Ma’am Grace. Maputla siya, gulo-gulo ang buhok, at may pasa sa gilid ng labi. Nanlaki ang mata niya nang makita si Rico.

“Hon! Order ko yan! Para sa mga bisita natin!” sigaw ng babae, pero halatang nanginginig ang boses niya.

Tumingin nang masama ang lalaki sa babae, pero binuksan niya ang maliit na gate.

“Bilisan mo!” utos ng lalaki kay Rico.

Lumapit si Rico. Ibinigay niya ang milk tea. Ramdam niya ang tensyon. Amoy alak at sigarilyo ang lalaki. Napansin ni Rico na may umbok sa likod ng salawal ng lalaki. Baril.


Inabot ni Grace ang bayad. Isang buong 1,000 peso bill.

“Keep the change na po, Kuya,” sabi ni Grace habang nakatitig nang diretso sa mata ni Rico. Ang mga mata niya ay nagsusumigaw ng takot.

Nang abutin ni Rico ang pera, naramdaman niyang may matigas na bagay na nakadikit sa ilalim ng pera. Isang maliit na papel na nakatupi. At habang nagkakadikit ang palad nila, pinisil ni Grace ang kamay ni Rico nang mahigpit—isang segundong puno ng pagsusumamo.

“Salamat po, Ma’am. Enjoy po kayo,” sabi ni Rico, pinilit niyang huwag ipahalata ang kaba.

“Alis na!” sigaw ng lalaki at padabog na isinara ang gate.

Sumakay si Rico sa motor. Pinaandar niya ito at dahan-dahang umalis. Pero pagliko niya sa kanto, huminto siya agad sa madilim na parte kung saan hindi siya kita ng bahay.

Binuksan niya ang nakatuping papel na inabot ni Grace. Galing ito sa resibo ng kuryente na pinunit. Nakasulat gamit ang eyeliner:

“TULONG. AKYAT BAHAY. MAY BARIL SILA. MAY KASAMA SIYA SA LOOB. WAG KANG TATAWAG DITO.”

Nanlamig ang buong katawan ni Rico. Tama ang hinala niya. Ang “bisita” ay mga magnanakaw na pumasok sa bahay. Kaya pala limang milk tea ang order—para may dahilan siyang magtagal sa app at makapag-type ng instruction nang hindi nahahalata ng mga bantay. Ginamit ni Grace ang delivery app dahil ito lang siguro ang pwede niyang buksan sa phone nang hindi pinaghihinalaan na nagtetext sa pulis.

Nanginginig na kinuha ni Rico ang cellphone. Hindi siya tumawag sa 911 dahil baka matagalan. Tumawag siya sa barangay hotline ng subdivision na nadaanan niya kanina sa poster sa gate.

“Hello? Emergency po! Block 4 Lot 2. Confirmed robbery in progress. May hostage sa loob. Rider po ako, galing ako dun ngayon lang!” mabilis at detalyadong report ni Rico.

“Papunta na kami, Sir. Wag kayong aalis diyan,” sagot ng operator.

Sa loob ng limang minuto, dumating ang dalawang mobile ng pulis at barangay tanod. Tahimik silang lumapit sa bahay. Pinatay nila ang sirena.

Nakita ni Rico mula sa malayo kung paano pinalibutan ng SWAT team ang bahay.

“Pasukin niyo na!” sigaw ng ground commander.

BANG! BANG!

Nagkaroon ng putukan. Napayuko si Rico sa gilid ng motor niya. Ilang saglit pa, katahimikan.

Pagkatapos, lumabas ang mga pulis hila-hila ang dalawang lalaking nakaposas. Ang isa ay yung lalaking nagbukas ng pinto kanina, at ang isa naman ay kasamahan nito na nagtatago sa loob.

Sumunod na lumabas si Grace, kasama ang dalawa niyang maliliit na anak. Umiiyak sila pero ligtas. Walang galos ang mga bata.

Nang makita ni Grace si Rico na nakatayo sa gilid kasama ang mga tanod, tumakbo ito at niyakap ang rider.

“Salamat… Salamat Kuya…” hagulgol ni Grace. “Akala ko katapusan na namin mag-iina. Pinutol nila ang linya ng telepono. Buti na lang naintindihan mo… buti na lang matalino ka.”

Napakamot na lang ng ulo si Rico, hiyang-hiya.

“Trabaho lang po, Ma’am. Ang tapang niyo po. Kung hindi kayo umorder ng milk tea, hindi ko malalaman.”

Kinabukasan, naging laman ng balita ang insidente. Ang simpleng “milk tea craving” pala ay isang life-saving strategy.

Nakatanggap si Rico ng reward money mula sa pamilya ni Grace at pinarangalan ng delivery app company bilang “Rider of the Month.” Pero para kay Rico, ang pinakamalaking gantimpala ay ang makitang ligtas ang mag-iina at makauwi siya sa sarili niyang pamilya na may baong kwento ng kabayanihan.

Minsan, ang mga anghel ay hindi naka-puti at may pakpak. Minsan, naka-raincoat sila, sakay ng motor, at may dalang milk tea sa gitna ng bagyo. Ang kailangan lang ay ang pagiging sensitibo sa mga “order” ng tadhana na hindi nakasulat sa resibo.