NAGSIMULANG MAGULO ANG AKING BUHAY NG MAKITIRA SA BAHAY KO ANG AKING KAPATID AT ASAWA NYA.

KUYA ED AKO SI MIGUEL.

Tahimik at masaya ang buhay ko noong mag isa lang akong nananahan sa namana kong bahay sa aking mga magulang.

Dalawa lamang kaming magkapatid at ang usapan na nakalagay sa last and will testament ng aming nasirang mga magulang ay kung sino ang mahuhuling mag asawa ay sa kanya maiiwan ang bahay at lupa.

Ako ang hindi nag asawa ng maaga at nauna ang bunso kong kapatid. Napaka hayahay kasi ng buhay binata.

Walang sakit sa ulong bubuhaying pamilya maliban sa hang over kapag nasobrahan ko sa pag iinom.

Mga tito, pamangkin at ibang kamag-anak ko ay hindi ako pinapabayaan sa bisyo kong al*ak at sigaril*yo.

Pero nawala ang kaligayahan kong iyon simula nang dumating ang kapatid ko at asawa nya na nakitira sa akin.

Malapit lang daw kasi ang pinaglipatan kay bunso na kanyang trabaho at imbes na mangupahan sila ay sa akin na lamang daw sila muna makikitira.

Unang araw pa lamang ay hindi na maganda ang nararamdaman ko sa kanyang asawa—kontrabida sa pag iinom ko eh.

Noong una ay nagluluto sya at dinadamay ako pero kalaunan ay hindi na at iyon ang isa sa kinakainis ko.

Mabuti pa ang kapatid ko hindi madamot. Kapag may pera sya na kinikita kahit kaunting halaga ay binibigyan nya ako ng pang inom ko at pang pulutan.

Kapag sinasabihan ako ng asawa nya na magbanat ako ng buto at huwag umaasa sa asawa nya ay isinusumbong ko kay utol kaya sila ang nag-aaway.

Napaka pakialamera ng asawa nya kuys. Hinding hindi kami magkakasundo kahit kailan.

Isang araw habang naghahanap ako ng pagkain sa kusina ay wala akong mahagilap. Nagdabog ako at ibinagsak ang isang plato at nabasag iyon sa lababo.

Natapon din ang al*ak ko na mas ikinaasar ko. Lumabas naman mula sa kwarto ang hipag ko saka nya ako pinamaywangan at nagsimulang manermon.

“Kung gusto mong kumain, bumili ka. Hindi mo ako alila at hindi mo ako utusan kuya Miguel!”

“Bastos ka talaga kahit kailan. Lumayas ka nga rito sa pamamahay ko! Hindi mo nga malabhan mga damit ko eh tamad!”

Nag alsa balutan sya ng araw na iyon. Natuwa ako lalo na ng sumunod sa kanya ang kapatid ko.

Ngayon ay may sakit ako na ulcer. Kasalanan ito ng hipag ko dahil kung pinapakain lang sana nya ako noon ng tama ay hindi ko aabutin ang ganitong sakit.

Isinusumpa ko syang hilag na sana ay iwan na sya ng kapatid ko dahil wala naman syang kwen*tang asawa

Isang linggo pagkatapos ng pag-alis nila, biglang bumalik ang aking kapatid na si Luis. Mag-isa. Mukhang pagod at may dalang maliit na bag. “Kuya,” ang bati niya bago umupo sa sala. “Umuwi na si Marta sa kanila. Maghihiwalay na kami.”

Hindi ako nakapagsalita agad. Sa halip na kagalakan, parang may mabigat na dumapo sa dibdib ko. “Bakit?” ang napaambon kong tanong.

“Hindi na kasi talaga kami nagkakasundo, kuya. Lalo na tungkol sa’yo.” Nahihiyang tumingin sa sahig si Luis. “Sinasabi niya… tamad ka raw, walang kwenta, at umaasa lang sa ‘kin. Hindi ko matanggap ‘yon. Kapatid kita. Alam kong may pinagdadaanan ka.”

Bigla kong naalala ang mga sandali noong bata kami. Si Luis ang laging kumukuha ng gamot ko kapag may lagnat ako, at ako ang sumasagip sa kanya kapag pinagagalitan ng ama. Pero ngayon, parang ako na ang naging pabigat sa buhay niya.

“Hindi ako uuwi sa kanila ni Marta, kuya. Dito muna ako, kung papayag ka.” sabi niya. “Pero kailangan pag-usapan natin ang pamumuhay natin dito. Magkapatid tayo, pero hindi ako magiging katulad ng dating trato ko sa’yo. Kailangan nating magbago pareho.”

Naramdaman ko ang isang uri ng hiya. Ito na yata ang unang beses na kinausap ako nang seryoso ng kapatid ko tungkol sa sitwasyon namin. “Anong ibig mong sabihin?” ang tanong ko.

“Tutulungan kita humanap ng trabaho, kahit part-time. Ako muna ang sasagot sa mga bayarin, pero kailangan mong mag-ambag sa gawaing bahay. At, kuya…” Tumigil siya saglit. “Kailangan nating pag-usapan ang tungkol sa pag-inom mo. Nakita ko ang reseta mo sa table. Ulcer na nga. Hindi na pwedeng magwalang-bahala.”

Para akong nalunod sa mga salita niya. Galit, takot, at hiya ang naglalaban sa puso ko. Pero sa ilalim noon, may kaunting kirot ng pag-asa. Parang unang beses kong narinig na may nagmamalasakit sa kalagayan ko, hindi lang sa bisyo ko.

Unang buwan: Mahirap. Galit na galit ako kay Luis kapag pinagbabawalan niya akong uminom. Minsan nagtatalo kami nang malakas. Pero isang gabi, habang nagsusuka ako ng dugo sa banyo at siya ang nag-alaga sa ‘kin, nagbago ang lahat. Nakita ko ang takot sa mata niya—yung takot na mawala ako. Parehong takot na nadama ko noong mawala ang mga magulang namin.

Simula noon, sinubukan kong makinig. Nagtrabaho ako bilang tagalinis sa isang karinderya malapit—maliit na kita, pero sa akin nagmula. Ibinibigay ko kay Luis ang kalahati para sa bahay. Natuto akong magluto ng simpleng pagkain. Unti-unti, nawala ang hangover sa umaga at pumalit ang kasiyahan sa simpleng gawain.

Isang araw, habang nagsasama kami ng hapunan, saka niya binuksan ang isang usapin. “Kuya, alam mo ba kung bakit talaga kami umalis ni Marta noon?”

“Alam ko. Dahil sa ‘kin. Sa ingay ko, sa katamaran ko,” ang sagot ko, na may bahid ng pait.

“Hindi.” Mahinang tumawa si Luis. “Umalis kami… dahil ayaw niyang manirahan dito *permanently*. Gusto niyang ipa-rent ‘to o ipa-benta, at gamitin ang pera para pampundar ng negosyo niya. Pinipilit niya akong kausapin ka. Sabi ko, hindi pwedeng basta-basta. Bahay mo ‘to. Ayaw ko ng gulo. ‘Yun ang naging simula ng away namin. Hindi lang ikaw. Tungkol din sa bahay na ‘to.”

Parang nag-ulan ng yelo sa init ng gabi. Natahimik ako. Akala ko talaga ako ang buong problema. Akala ko ako ang kontrabida sa buhay nila.

“Pero kuya,” dagdag niya, “tama siya sa isang bagay. Kailangan nating pag-usapan ang bahay na ‘to. Hindi ko ito hinahangad. Sa ‘yo ito, ayon sa gusto ni Nanay at Tatay. Pero kailangan nating siguraduhin na magagamit mo ito nang maayos at magiging maayos ang buhay mo dito. Kaya ako nandito. Hindi para palayasin ka, kundi para tulungan kang manatili.”

Doon ko lubos na naunawaan. Ang kalbaryong dala ng pagdating nila ay hindi dahil sa pagiging masamang tao ni Marta o ni Luis. Ito ay dahil sa takot ko sa pagbabago, sa pagka-hostage ko sa dating komportableng buhay, at sa hindi namin pag-uusap bilang magkapatid.

Hinawakan ko ang kamay ng kapatid ko sa ibabaw ng mesa. “Salamat, utol. At… pasensya na. Sa lahat.”

Ngayon, tahimik ulit ang buhay ko sa bahay na minana ko. Pero hindi ako mag-isa. Kasama ko ang kapatid kong nagmahal sa ‘kin nang husto para sabihan ako ng katotohanan at tulungan akong magbago. Wala na si Marta, at wala na rin ang pag-inom ko nang sobra. May ulcer pa rin, pero kontrolado na. Minsan, iniisip ko si Marta at ang kanyang mga pangangaral. Sa ilalim ng galit, maaaring may konting pagmamalasakit din, o takot sa kinabukasan ng asawa niya. Pero hindi na mahalaga.

Ang mahalaga, natagpuan naming muli ng kapatid ko ang daan pabalik sa isa’t isa. At ang bahay na tahanan ng aming mga alaala ng magulang, sa wakas, ay muling naging tahanan—hindi para sa isang taong nag-iisa sa kanyang bisyo, kundi para sa dalawang magkapatid na nagtutulungan para maghilom.