NAGPUNTA KAMI SA BEACH NG MGA KABABATA NA KAKLASE KO NOONG HIGH SCHOOL AT AKO ANG TAYA. SA INARKILA NAMING JEEP AY MAY NAIWANG LAMAT NG T43 SA UPUAN KUNG SAAN NAKAUPO ANG CRUSH KO



DAHIL sa nakuha ko na noon ang bonus at 13month pay ko ay niyaya ko ang mga close friends ko sa amin.

Sila yung mga kababata ko na kaklase noong high school kami. Sa beach namin gustong magpunta at sagot ko ang gastos.

Sa Jeep na sinakyan namin na aking inarkila, panay kwento ko ng nakakatawa. Grabe naman kung makatawa ang mga kaklase ko.

Pero habang nasa kalagitnaan ng tawanan, bigla na lamang may tunog na “Proooot!”

Bahagyang natigil kami
bahagyang tumahimik
napatakip kami ng ilong
may dumaan kasing poluted air

Nang mawala ang maangh0t na amoy ay muli kaming nagkw3ntuhan. Panay ulit ang tawa nila pero muling may “PROOOt”

Alam na namin iyon, utot iyon at hindi kami pwedeng magkamali ang kaso walang gustong umamin.

Hanggang sa nakarating na lamang kami sa beach. Nagsibabaan kami. Nagpahuli ako. Hala, grabe ang nakita ko, parang peanut butter!

Tinignan ko ang apat na babaeng kasama ko. Ang tatlo ay natigilan, ako naman ay parang lukot na kachup0y ang mukha ko sa naaamoy.

Ang crush ko sa kanila ay nangunguna sa paglalakad. Lahat kami ay nashock ng makita namin ang kanyang pantalon.

Ang kulay ng peanut butter na may masangsang na amoy sa upuan ng jeep ay mayroon din sa pantalon nya it means “sya ang panay utot kanina pero may kasamang eb4k”

Gumawa na lamang ng paraan ang mga tatlo para hindi ito mapahiya. Humarap na kasi sya sa amin eh at nagtanong.

Sinabi na lamang nila na diretso na silang magtampisaw sa tubig dagat. Yung drayber naman, tinalian muna ng panyo ang ilong nya saka nilinis ang upuan ng Jeep nya.

“Kababaeng tao salaula. Tawa ng tawa pero tumat43 na pala.” hindi ko maiwasang matawa kay manong drayber.

Pero hinayaan ko na lamang din. Natuloy ang kasiyahan namin at umuwi ng may MABAHONG ALA ALA.

 

Makalipas ang isang linggo, nagkita-kita ulit kami sa school dahil sa mini-reunion na inorganisa ng isa naming kaklase. Maaga akong dumating. Habang naghihintay, biglang may pumalakpak sa likod ko.

Si Crush.

“Arnulfo, musta?” nakangiti niyang sabi.

Napanganga ako. Siya ito. Yung babaeng may peanut butter moment sa jeep. Pero ngayon, parang walang nangyari. Fresh na fresh. Amoy baby powder pa.

“G-g-galing ako sa banyo,” sabi ko bigla. Tanga. Bakit ko nasabi ‘yun?

Natawa siya. “Bakit mo sinasabi sa akin kung saan ka galing?”

Napahawak ako sa noo. Alam niyo yung feeling na gusto ninyong lamunin kayo ng lupa? Iyon ‘yun.

Pasok na kami sa venue. Nag-umpisa na ang program. May games, may kainan, may videoke. Si Crush, todo-kanta ng Regine. Ako, todo-iwas. Hindi dahil ayaw ko sa kanya — kundi dahil natatakot akong baka may bigla na naman siyang ilabas na hindi dapat ilalabas.

Pero habang tumatagal, napapansin ko: wala siyang imik sa nangyari sa beach. Parang hindi nangyari ‘yun. Sabi ko sa sarili ko, *”Baka naman kasi hindi siya ang may gawa noon.”*

Baka nag-assume lang kami.

Baka iba ang umutot na may kasamang T43.

Baka ang drayber mismo.

O baka… ako?

Hindi. Hindi ako ‘yun. Sigurado ako. Sana.

Habang papalapit si Crush sa pwesto ko dala ang dalawang baso ng juice, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi dahil kinikilig ako — kundi dahil natatakot akong baka tumabi siya sa akin at… ewan ko. Basta.

“Arnulfo, kanina pa kita hinahanap,” sabi niya.

“B-bakit?” nauutal kong tanong.

“Ikinuwento ko kasi sa ate ko yung nangyari sa beach.”

Napalunok ako. Nanigas.

“Tungkol… saan?” kunwari walang alam.

“Yung sa jeep. Yung may… alam mo na.” napahinto siya. “Yung sa upuan.”

Diyos ko po. Ito na. Magkakagulo na. Lilitaw na sa balita ang pangalan ko. *”Lalaki, sinisi ang crush sa di umano’y T43 incident; ayon sa mga eksperto, trauma raw ang dahilan.”*

Pero sa halip na umiyak o magalit, napayuko siya.

“Sabi ng ate ko, dapat daw ako raw mag-sorry sa inyo.”

Napakurap ako. “Ha?”

“Kasi…” huminga siya nang malalim. “Ako nga ‘yung… may gawa noon.”

Nanahimik ang buong mundo. Pati yung mga nagvi-videoke, biglang tumigil. O baka sa isip ko lang ‘yun.

“P-p-pero…” nauutal ako. “Akala ko…”

“Alam ko,” sabi niya. “Alam kong alam ninyo. Kaya nga hindi ako makatingin sa inyo noong pabalik na tayo. Kaya nga ako nauuna lagi maglakad. Kasi nahihiya ako.”

Hindi ako makapagsalita.

“Pero gusto kong malaman mo,” sabi niya, diretso ang tingin sa akin. “Hindi ko ginawa ‘yun nang kusa. May LBM kasi ako noon. Hindi ko na napigilan. Pinilit ko lang na tumawa nang tumawa para hindi mahalata.”

Napailing ako. “Crush… ako pala…”

“Crush?” naputol niya ako. “Crush ang tawag mo sa akin?”

Napahinto ako. Na-realize ko, oo nga pala. Crush ang tawag ko sa kanya sa buong kuwento ko. Hindi ko binanggit ang pangalan niya.

“Si Cherry,” sabi ko. “Crush na Cherry.”

Ngumiti siya. Matamis. Hindi tulad ng amoy noon sa jeep.

“Salamat, Arnulfo. Salamat sa hindi mo pagpapahiya sa akin. At sa hindi mo pagsasabi kaninuman kung sino talaga.”

Hindi ko alam kung paano sasabihin na isa pala akong duwag. Na ang totoo, wala akong sinabi kahit kanino hindi dahil mabait ako, kundi dahil natatakot akong masisi ako. Natatakot akong ako ang pagbintangan. Natatakot akong malaman nila na ako ang pumatay sa tawa namin dahil sa isang utot.

Pero sa pagkakataong iyon, tumango na lang ako.

“Wala ‘yun,” sabi ko. “Tao lang tayo.”

Napangiti siya. “Salamat ulit.”

At sa wakas, umupo siya sa tabi ko. Walang amoy. Walang peanut butter. Walang T43.

Siya lang.

 

Makalipas ang tatlong buwan, niyaya ko ulit ang mga kababata ko. Hindi sa beach. Sa bahay lang namin. Sabi ko, luto ako ng spaghetti at fried chicken. Sagot ko na naman.

Pumayag naman sila.

Pero may isa akong hindi inaasahan: sumama si Cherry.

At may dala siyang isang malaking paper bag.

“Ano ‘yan?” tanong ko.

Binuksan niya. May laman itong unan — yung mismong unan na ginamit niya sa jeep. Yung may T43. Yung may peanut butter.

“B-bakit mo dala ‘yan?” napaatras ako.

Napatingin ang lahat sa amin. Napahinto sa paglalaro ng cards. Napahinto sa pag-inom ng softdrinks.

“Kasi,” sabi ni Cherry, “hindi pa tapos ang kuwento.”

Lumuhod siya. Oo, lumuhod siya sa harap namin. Hawak-hawak ang paper bag na para bang nag-aalay ng bulaklak sa puntod ng isang bayani.

“Gusto ko lang sabihin,” seryoso siya, “na simula noong araw na ‘yun, hindi na ako umutot. Pinipigilan ko na. Kahit masakit sa tiyan. Kahit mahirap. Kasi natuto na ako.”

Tumawa ang iba naming kaibigan. Pero hindi si Cherry. Hindi ako.

“At gusto kong ipamana sa inyo ang unan na ito,” patuloy niya. “Bilang simbolo. Bilang babala. Na bago kayo tumawa nang tumawa, siguraduhin muna ninyong walang masamang amoy na kasunod.”

Tumayo siya. Hinarap ako. “At sa’yo, Arnulfo. Salamat sa hindi mo pagkalimot sa akin. Salamat sa pagtanggap mo sa akin kahit na… ganito ako.”

Biglang tumawa si Bong, isa naming kaibigan. “O, bakit parang nagdedeklara na ‘to ng pag-ibig?”

Namula si Cherry. Namula ako. Namula pati ang unan. Sa isip ko lang ‘yun. Ang unan ay hindi naman namumula.

“Ayoko na,” sabi ni Cherry. Tinakpan ang mukha. “Sabi ko sa sarili ko hindi na ako iiyak.”

Nilapitan ko siya. Dahan-dahan. Parang lalapit sa asong nakatali.

“Cherry,” tawag ko.

Tumingin siya sa akin. Mukha siyang siopao na may luha.

“Alam mo,” simula ko, “noong gabing ‘yun, pag-uwi ko, hindi ako makatulog. Hindi dahil sa natrauma ako sa nangyari. Kundi dahil naisip ko… bakit sa lahat ng puwedeng sumakay sa upuan na ‘yun, ikaw pa?”

Napatahimik siya.

“Kasi,” patuloy ko, “kung ibang tao ‘yun, baka pinagtawanan ko. Baka ikinuwento ko sa buong barangay. Baka ginawa kong komedya sa susunod naming inuman. Pero ikaw… hindi ko magawa.”

“Bakit?” halos pabulong niyang tanong.

Napatingin ako sa unan. Napatingin sa kanya.

“Kasi crush kita,” sabi ko.

Natigilan ang lahat. Pati yung aso sa labas, tumahol. Pati yung electric fan, parang bumagal ang ikot.

“At hindi kita kayang ipahiya,” dagdag ko. “Kahit na utot-utot ka pa sa jeep. Kahit na may peanut butter pa ‘yun. Kahit na ikaw ang dahilan kung bakit hanggang ngayon, tuwing may sumasakay sa harap ko sa public transpo, naiisip ko kung may T43 ba silang dala.”

Natawa siya. Umiiyak pero natawa.

“Tanga,” sabi niya.

“Oo,” sabi ko. “Tanga. Pero tanga na nagkakagusto sa’yo.”

At doon, sa harap ng aming mga kaibigan, sa harap ng paper bag na may maduming unan, sa harap ng Diyos at ng buong mundo — lumapit si Cherry at niyakap ako.

“Mabaho ba ako ngayon?” tanong niya.

“Inamoy kita. Hindi naman,” sagot ko.

“Kasi nag-ayos ako bago pumunta,” sabi niya.

Napangiti ako. “Salamat.”

At sa wakas, natapos ang kuwento ng T43.

Hindi sa paglilinis ng upuan ng jeep. Hindi sa pagtatago ng kahihiyan. Kundi sa isang babaeng umamin, at isang lalaking tumanggap — na kahit may bahid ng peanut butter ang nakaraan, puwede pa rin namang magsimulang muli.

Sa malinis na pagkakataon.

Sa walang amoy na pag-ibig.

**— WAKAS —**