Pagpasok nila sa ballroom, agad silang pinagtinginan.

Hindi dahil maganda si Mia nang labis, kundi dahil… kakaiba.

Sa isang silid na puno ng mga babae sa mamahaling gown, kumikislap sa alahas, at nag-uumapaw sa pabango, ang simpleng beige dress ni Mia ay parang isang tahimik na bulaklak sa gitna ng mga rosas na artipisyal.

At sa tabi niya…

Isang lalaking naka-plain black suit na halatang hindi branded. Medyo luma ang sapatos. Ang kurbata, simple. Walang relo na kumikislap.

“Uy, sino ‘yun?”

“Utusan yata.”

“Grabe, pati errand boy pinayagang pumasok?”

“Sayang ang hotel sa ganyang itsura.”

Naririnig ni Mia ang mga bulungan.

Kumunot ang noo niya.

“Luka…” mahina niyang bulong. “Kung gusto mo, puwede tayong umuwi na lang.”

Ngumiti si Lucas.

“Hindi. Gusto kong makita mo ang mundo na dapat ay para sa’yo.

Hindi naintindihan ni Mia ang sinabi niya, pero may kung anong lakas sa boses ni Luka na nagbigay sa kanya ng kapanatagan.

Lumapit sila sa isang mesa sa gilid.

Habang kumukuha si Mia ng juice, may isang babae ang biglang humarang.

Si Clarisse De Vera.

Assistant Manager. Anak ng isang kilalang negosyante. Kilala sa opisina bilang maganda, mataray, at ambisyosa.

“Receptionist,” malamig niyang sambit. “Bakit mo dinala ‘yan dito?”

Napatingin si Mia sa kanya. “Kaibigan ko po.”

Tumaas ang kilay ni Clarisse.

“Kaibigan? Mukha siyang delivery boy.”

Nag-init ang pisngi ni Mia.

“Wala po sa trabaho ang respeto sa tao.”

Napangiti si Clarisse, pero puno ng panlilibak.

“Talaga? E bakit hindi mo dalhin ang respeto mo sa mesa ng Board of Directors? Tingnan natin kung papansinin ka.”

Pagkatapos ay lumingon siya kay Lucas.

“Ikaw. Mag-enjoy ka na lang sa pagkain. Baka hindi ka na makapasok ulit sa ganitong lugar.”

Tahimik si Lucas.

Pero sa loob niya, may malamig na apoy na naglalagablab.

“Clarisse De Vera,” bulong niya sa sarili. “Tandaan ko ang pangalan mo.”

---

Makalipas ang ilang minuto, nagsimula ang programa.

Isang host ang lumabas sa entablado.

“Magandang gabi sa lahat! Maligayang pagdating sa ika-20 Anibersaryo ng Prime Empire!”

Palakpakan.

“Ngayong gabi, hindi lang natin ipagdiriwang ang tagumpay ng kumpanya, kundi pararangalan din natin ang mga natatanging empleyado!”

Tumango si Mia. Tahimik na nakikinig.

Hindi niya alam, ang pangalang tatawagin ay magpapabago sa buhay niya.

“At ngayon, ang Employee of the Year…”

Huminto ang host.

“Si— Mia Santos, Receptionist!”

Parang huminto ang mundo.

“Ha?” bulong ni Mia.

Naramdaman niya ang mga matang nakatingin sa kanya. May pagtataka. May inggit. May panliliit.

“Siya?”

“Receptionist lang?”

“Baka nagkamali.”

Nanlalamig ang mga kamay ni Mia.

“Luka… ako ba ‘yun?”

Ngumiti si Lucas.

“Ikaw ‘yun.”

Tumayo si Mia, nanginginig, at naglakad papunta sa entablado.

Habang umaakyat siya, biglang pumasok sa ballroom ang General Manager ng hotel.

Si Mr. Alvarez.

Isa sa pinakarespetadong negosyante sa lungsod.

Nagulat ang lahat nang bigla siyang huminto… at tumingin kay Lucas.

Pagkatapos…

Yumuko.

Malalim.

“Magandang gabi po, President Lucas Monteverde.”

Parang binagsakan ng kidlat ang buong ballroom.

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

“President?”

“Lucas Monteverde?”

“CEO?!”

Nanlaki ang mga mata ni Mia.

Dahan-dahan siyang lumingon.

“L-Luka?”

Tumayo si Lucas.

Tinanggal ang kurbata.

Tuwid ang tindig. Matatag ang titig. Wala na ang anyo ng isang utusan.

Ang nasa harap nila ngayon ay ang lalaking kilala ng buong business world.

“Magandang gabi,” mahinahon niyang wika. “Ako si Lucas Monteverde. CEO ng Prime Empire.”

May ilang babae ang napahawak sa dibdib.

May mga lalaki ang napalunok.

Si Clarisse… namutla.

Si Mia… halos mawalan ng hininga.

“Hindi… totoo ‘to…”

Lumapit si Lucas sa kanya.

“Mia,” malumanay niyang sabi. “Hindi kita niloko para saktan ka. Ginawa ko ‘to para makilala ka.”

“Lahat ng kabutihang ipinakita mo sa isang ‘utusan’… iyon ang dahilan kung bakit ako umibig.”

Tahimik si Mia.

Tumutulo ang luha niya.

“Bakit mo itinago sa akin?”

Dahan-dahan siyang hinawakan ni Lucas sa kamay.

“Dahil gusto kong mahalin mo ako bilang tao, hindi bilang bilyonaryo.”

Lumuhod si Lucas sa harap ng lahat.

“Kung maaari, Mia Santos… tatanggapin mo ba ako? Hindi bilang CEO. Kundi bilang Lucas. Bilang lalaking nagmahal sa’yo.”

Huminto ang hininga ng lahat.

Isang receptionist.

Isang bilyonaryo.

Isang mundo.

Isang sagot.

Mabagal na tumango si Mia.

“Oo.”

At sa gabing iyon…

Ang isang simpleng empleyada ay naging reyna ng Prime Empire.

“MULA SA RECEPTIONIST HANGGANG SA ASAWA NG CEO”

Matapos ang gabing iyon, kumalat sa buong Prime Empire ang pangalan ni Mia Santos.

“Ang receptionist na lihim na ka-date ng CEO sa loob ng anim na buwan.”

“Ang babaeng minahal ng bilyonaryong nagkunwaring mahirap.”

“Isang kuwentong parang fairy tale sa mundo ng negosyo.”

Sa bawat palapag ng opisina, sa bawat meeting room, at sa bawat pasilyo, may mga bulungan.

Ngunit ang may pinakamatinding dinanas na pressure… ay si Mia mismo.

Kinabukasan, pumasok si Mia sa kumpanya gaya ng dati.

Ngunit lubos nang nagbago ang lahat.

Yumuko ang mga guwardiya.

“Magandang umaga po, Ginang.”

Nagulat si Mia.

“Ay… hindi pa po…”

Ngunit ngumiti na lang sila nang may paggalang.

Sa elevator, ang mga matang dati’y walang pakialam ay ngayo’y puno ng pag-iingat.

May ilang nambobola.

May ilang naiinggit.

May ilang natatakot.

Nang umupo si Mia sa reception desk, biglang lumapit si Clarisse.

Maputla ang mukha nito, nanginginig ang mga labi.

“Mia… kagabi… hindi ko alam na siya pala ay…”

Tumingin si Mia sa kanya nang kalmado.

“Ako rin.”

Napipi si Clarisse sa sagot na iyon.

Isang emergency meeting ang ipinatawag.

Naroon ang lahat ng senior managers.

Pumasok si Lucas na may malamig at matalim na tingin.

“Mula ngayong araw,” wika niya, “si Mia Santos ay ang aking fiancée.”

Parang may sumabog sa loob ng silid.

“Ang sinumang mangmaliit sa kanya, ay mangmamaliit sa akin.”

Nanigas ang hangin.

Napayuko si Clarisse.

Mahigpit niyang kinuyom ang mga kamay hanggang sa mamuti ang mga daliri.

Pagkalipas ng isang linggo, naglabas ng opisyal na anunsyo ang HR:

Si Clarisse De Vera ay inilipat sa isang malayong branch.

Ibinasura ang posisyon.

Tinanggal ang bonus.

Wasak ang reputasyon.

Lahat ay nakaunawa:

Iyon ang kabayaran ng kayabangan.

Hindi pinilit ni Lucas si Mia na magbago agad.

Ngunit inimbitahan niya ito sa mga meeting.

Tinuruan niyang magbasa ng kontrata.

Ipinaliwanag ang mga estratehiya sa negosyo.

“Mia, mas matalino ka kaysa sa inaakala mo.”

Unti-unting napagtanto ni Mia:

Hindi lamang ang kabutihan ng puso niya ang minahal ni Lucas.

Gusto niyang maging si Mia ang babaeng kayang tumayo sa tabi niya.

Isang gabi, sa rooftop ng Prime Sky Hotel.

Muling lumuhod si Lucas.

Ngunit ngayon, silang dalawa lang.

“Mia, malupit ang mundong ito. Ngunit ipinapangako ko, hahayaan kitang mamuhay dito nang hindi nawawala ang kabutihan mo.”

“Papayag ka bang maging asawa ko?”

Humagulgol si Mia.

“Oo.”

Kumalat ang balita sa buong mundo ng mga negosyante.

“Bilyonaryo, pinakasalan ang receptionist.”

“Isang babaeng mahirap na pumasok sa palasyo ng negosyo.”

Isang kasalang engrande na hindi pa nasaksihan noon.

Ngunit ang nobya… pinili pa rin ang simple at elegante.

Dahil hindi niya kailanman kinailangan ang karangyaan.

Pag-ibig lamang ang sapat na.

“ANG KAMAY NG REYNA”

Pagkatapos ng kasal, hindi na si Mia ang “mahirap na receptionist.”

Siya na ang asawa ng CEO ng Prime Empire.

Ngunit para kay Mia, hindi iyon nangangahulugang mabubuhay siya sa luho at tatanggap na lamang ng pagsamba.

Sa kabaligtaran.

Iyon ang simula ng tunay na pagsubok.

Sa unang araw na pumasok si Mia sa high-level meeting room, biglang nanigas ang hangin.

Labindalawang direktor.

Labindalawang pares ng mata.

Walang nagsasalita, ngunit malinaw ang iniisip ng lahat:

“Masuwerteng babae lang siya.”

“Isang receptionist na napangasawa ang CEO.”

“Isang bulaklak na nailagay sa maling lugar.”

Nararamdaman ni Mia ang lahat.

Bahagyang nanginginig ang kamay niyang nakapatong sa mesa.

Tumingin si Lucas sa kanya at marahang hinawakan ang kamay niya sa ilalim ng mesa.

“Huwag kang matakot,” bulong niya. “Hindi ka narito dahil sa titulo. Narito ka dahil sa kakayahan.”

Nagsimula ang pulong.

Isang proyektong nagkakahalaga ng daan-daang milyon ang pinag-uusapan.

Mainit ang pagtatalo ng mga direktor.

Sa huli, lumingon si Lucas kay Mia.

“Ano ang tingin mo?”

Parang huminto ang lahat.

Huminga nang malalim si Mia.

Naalala niya ang mga gabing tinuruan siya ni Lucas magbasa ng report, mag-analisa ng merkado, at umunawa ng kontrata.

“Sa palagay ko,” mahinahon niyang wika, “mataas ang kita ng proyektong ito, ngunit napakalaki ng legal na panganib. Kapag hindi nakontrol, mas malaki ang mawawala sa Prime Empire kaysa sa makukuha.”

Isang direktor ang nangutya.

“Ginang, ano ang karanasan mo para humusga?”

Tumingin si Mia nang diretso sa kanya.

“Bago ako naging receptionist, nag-aral ako ng Business Administration. Kulang man ako sa pagkakataon, hindi ako kulang sa kaalaman.”

Tumahimik ang silid.

Tumango si Lucas.

“Ang opinyon ng aking asawa ang magiging huling desisyon. Ang proyektong ito, ihinto muna.”

Mula sa sandaling iyon, naunawaan ng lahat:

Hindi si Mia isang dekorasyon.

Si Clarisse De Vera, kahit nailipat na, ay hindi pa rin matahimik.

Lihim siyang nakipag-ugnayan sa isang karibal na korporasyon.

Iisa lamang ang layunin:

“Wasakin si Mia Santos.”

Nagsimulang kumalat ang tsismis.

“Ang asawa ng CEO ay nangingialam sa loob.”

“Ginagamit niya ang emosyon para manipulahin ang mga desisyon.”

“Ang Prime Empire ay pinamumunuan ng isang babaeng walang sapat na karanasan.”

Nanginginig ang stocks.

Nagdududa ang Board of Directors.

Isang emergency meeting ang ipinatawag.

Sa malaking conference room, mabigat ang hangin.

Isang shareholder ang tumayo.

“Kung patuloy na makikialam si Mia sa pamamahala, natatakot kaming mapahamak ang Prime Empire.”

Tumayo si Mia.

Kalmado ang kanyang tinig.

“Kung sa loob ng tatl

“ANG HULING PAGGANTI”

Hindi pa tapos ang laban.

Sa likod ng tagumpay ni Mia, may isang aninong hindi matanggap ang pagkatalo.

Si Clarisse De Vera.

Sa isang pribadong lounge ng isang luxury hotel, nakaupo siya sa harap ng isang lalaki.

Si Victor Hale.

CEO ng karibal na korporasyon: Hale Industries.

“Gusto kong wasakin si Mia Santos,” malamig niyang sabi.
“At handa akong ibigay ang lahat ng impormasyon na mayroon ako tungkol sa Prime Empire.”

Ngumiti si Victor.

“Kung gayon, magsimula tayo.”

Isang linggo makalipas, may lumabas na balita sa media:

“Prime Empire sangkot sa ilegal na kontrata sa ibang bansa.”

Bumagsak ang stocks.

Nagsimula ang imbestigasyon.

Ang dokumentong ipinasa sa mga awtoridad… may pirma ni Mia.

Isang huwad.

Ngunit sapat upang sirain ang tiwala.

Sa board meeting, sumiklab ang tensyon.

“Ginang Mia, paano ninyo ipaliliwanag ito?”

Mahigpit ang hawak ni Lucas sa kanyang kamao.

Ngunit tumayo si Mia, tuwid ang tindig.

“Huwad ang pirma. At mapapatunayan ko.”

Sa loob ng tatlong araw, hindi natulog si Mia.

Sinuri niya ang bawat detalye.

Bawat oras.

Bawat transaksyon.

Hanggang sa may nakita siyang maliit na butas:

Ang dokumento ay dumaan sa departamento na minsang pinamunuan ni Clarisse.

Isang trace ng IP address.

Isang lihim na kontrata sa Hale Industries.

Ngumiti si Mia.

“Natagpuan kita.”

Isang press conference ang ipinatawag.

Sa harap ng media at mga shareholder, inilabas ni Mia ang lahat ng ebidensya.

“Ang mga dokumentong ito ay peke.”

“At ang utak sa likod nito… ay si Clarisse De Vera.”

Lumabas sa screen ang mga email, kontrata, at recordings.

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Si Clarisse ay inaresto.

Si Victor Hale ay kinasuhan.

Tahimik ang buong bulwagan.

Pagkatapos ng lahat, lumapit si Lucas kay Mia.

“Hindi lamang kita minahal dahil sa kabutihan mo.”

“Kundi dahil sa tapang mo.”

Ngumiti si Mia.

“Natuto lang ako sa’yo.”

Sa balkonahe ng Prime Empire Tower, magkahawak-kamay silang tumingin sa lungsod.

Ang isang dating receptionist at ang isang bilyonaryo.

Hindi na lamang magkasintahan.

Kundi magkapantay na pinuno.

At sa ilalim ng kanilang pamumuno…

Isang bagong imperyo ang isinilang.

“ANG IMPERYONG ITINAYO NG PAG-IBIG”

Tahimik ang gabi sa tuktok ng Prime Empire Tower.

Ang mga ilaw ng lungsod ay parang mga bituin sa ilalim ng kanilang mga paa.

Nakatayo si Lucas at Mia sa balkonahe, magkahawak-kamay.

“Naalala mo pa ba,” mahina ni Lucas, “noong una kitang makita sa reception desk?”

Ngumiti si Mia.

“Naalala ko. Ikaw ang pinakapawisang errand boy sa buong kumpanya.”

Napatawa si Lucas.

“Sino ang mag-aakalang doon magsisimula ang lahat?”

Huminga nang malalim si Mia.

“Kung hindi ka nagkunwaring mahirap… hindi ko siguro nalaman kung sino ka talaga.”

“Ngunit kung hindi kita nakilala,” sagot ni Lucas, “hindi ko rin sana nakilala ang sarili ko.”

Sa ilalim ng kanilang pamumuno, lalong lumakas ang Prime Empire.

Hindi lamang ito naging pinakamayamang korporasyon.

Naging pinakamakatarungan.

Binuksan nila ang mas maraming oportunidad para sa mga ordinaryong empleyado.

Tinanggal ang diskriminasyon sa posisyon at pinagmulan.

Ang sukatan ng halaga ng tao ay hindi na ang apelyido, kundi ang kakayahan at puso.

Kahit naging CEO’s wife, hindi nagbago si Mia.

Nananatili siyang magalang sa mga janitor, security, at messenger.

Dahil minsan, siya rin ay nasa kanilang lugar.

At ang buong Prime Empire ay natutong gumalang sa kababaang-loob.

Makalipas ang ilang taon, may isang batang babae ang pumasok sa kumpanya.

Isang simpleng empleyada.

Nahihiya.

Tahimik.

Ngumiti si Mia sa kanya.

“Anong pangalan mo?”

“L-Lina po.”

“Tandaan mo, Lina,” malumanay niyang sabi,
“Hindi mahalaga kung saan ka nagsimula. Ang mahalaga ay kung gaano kalayo ang kaya mong marating.”

Sa mga salitang iyon, muling isinilang ang isang pangarap.

Sa isang mundo na puno ng kayabangan at kapangyarihan,
ang kanilang kuwento ay naging patunay:

Na ang tunay na kayamanan…
ay hindi nasusukat sa pera.

Kundi sa pag-ibig, respeto, at pagkatao.

At sa ilalim ng iisang bituin,
ang isang “utusan” at isang “receptionist”
ay nagtayo ng isang imperyong walang makakasira.

WAKAS.