Kaya nagdesisyon siya. Sa kanyang bakasyon, nagtungo siya sa probinsya at nagpanggap na isang simpleng Habal-Habal Driver (Motorcycle Taxi Driver). Ang gamit niyang motor ay luma at maingay. Ang suot niya ay kupas na t-shirt at tsinelas.

Doon niya nakilala si Mia.

Si Mia ay isang tindera sa palengke. Ulila na, nagtataguyod sa sarili, at napakabuti ng puso. Siya ang laging sumasakay kay Lance pauwi.

Hindi nagtagal, nahulog ang loob nila sa isa’t isa. Naging magkasintahan sila.

Pero hindi naging madali ang lahat.

“Mia!” sigaw ni Aling Chayong, ang tsismosang kapitbahay. “Bakit ba dyan ka pumatol sa driver na ‘yan? Tignan mo nga, butas-butas ang damit! Walang maipapakain sa’yo ‘yan! Gutom ang aabutin mo dyan!”

“Oo nga!” gatong ng iba. “Ang ganda-ganda mo pa naman, Mia. Sayang ka lang sa kanya.”

Pero ngumingiti lang si Mia. “Hindi po pera ang basehan ng pagmamahal. Masipag po si Lance at mabait. Sapat na ‘yun sa akin.”

Isang tanghali, sinadya ni Lance na “masiraan” ng motor sa gitna ng daan. Kunwari ay wala siyang pera pampaayos at wala rin siyang pambili ng tanghalian. Gusto niyang subukan kung magagalit si Mia.

“Mia, sorry,” sabi ni Lance, nakayuko. “Nasira ang kadena ng motor. Ubos na ang kita ko sa pyesa. Wala akong maibibigay na pang-date natin ngayon. Kahit pangkain ko, wala.”

Tiningnan siya ni Mia. Sa halip na magalit o mainis, kinuha ni Mia ang kanyang baunan.

Binuksan niya ito. Ang laman ay isang pirasong pritong itlog at maraming kanin.

“Lance,” malambing na sabi ni Mia. “Huwag ka nang malungkot. Heto oh, may baon ako. Hati tayo.”

Hinati ni Mia ang kaisa-isang itlog. Ibinigay niya ang mas malaking parte kay Lance.

“Kain ka na, mahal. Basta magkasama tayo, kahit itlog at asin lang ang ulam, masarap pa rin,” ngiti ni Mia.

Sa sandaling iyon, halos maiyak si Lance. Ito na. Ito na ang babaeng pakakasalan niya. Ang babaeng handang maghati sa kakarampot na meron siya, huwag lang siyang magutom.

Nag-propose si Lance gamit ang isang simpleng singsing na pilak. Pumayag agad si Mia.

Dumating ang araw ng kasal.

Gaganapin ito sa maliit na kapilya sa baryo. Ang mga kapitbahay ay nagtipon-tipon, hindi para mag-celebrate, kundi para maki-usyoso at mangutya.

“Naku, tignan niyo,” bulong ni Aling Chayong. “Ang papangit ng dekorasyon. Siguro maglalakad lang ‘yan papuntang simbahan. Wala namang kotse ‘yung mapapangasawa niya eh. Kawawang Mia.”

Nakabihis na si Mia ng simpleng puting bestida. Naghihintay siya sa labas ng bahay nila.

“Nasaan na ang groom?” tanong ng mga tao. “Baka tinakbuhan ka na! Wala sigurong pambayad sa pari!”

Biglang dumilim ang langit. Lumakas ang hangin.

BUGSHHH… DUG… DUG… DUG…

Isang malakas na ugong ang narinig ng buong baryo. Nagliparan ang mga sinampay. Napahawak sa palda ang mga tsismosa.

“Lindol ba?!” sigaw nila. “May bagyo ba?!”

Tumingala sila.

Isang makintab at mamahaling Helicopter ang bumababa sa gitna ng basketball court ng barangay!

“Hala! May artista ba?!” sigaw ng mga tao.

Lumapag ang helicopter. Bumukas ang pinto.

Unang bumaba ang mga bodyguards na naka-itim na suit. At sumunod…

Bumaba ang isang lalaking napakagwapo. Naka-puting Armani Tuxedo. Ang buhok ay maayos na maayos. Ang sapatos ay kumikinang.

Naglakad siya papunta kay Mia na nakatulala.

Ang mga tsismosa ay nalaglag ang panga.

“S-si Lance ba ‘yan?!” gulat na tanong ni Aling Chayong. “Bakit… bakit ang gwapo? Bakit may helicopter?”

Lumapit si Lance kay Mia at hinalikan ang kamay nito.

“Lance?” bulong ni Mia. “A-anong nangyayari?”

Kinuha ni Lance ang mikropono mula sa bodyguard.

“Sa lahat ng naririto,” anunsyo ni Lance, ang boses ay puno ng awtoridad. “Kilala niyo ako bilang si Lance na driver ng habal-habal. Pero ang totoo, ako si Lance Villafuerte, ang may-ari ng Skyline Aviation. Bilyonaryo ako.”

Napasinghap ang buong baryo.

“Nagpanggap ako dahil gusto kong mahanap ang babaeng mamahalin ako hindi dahil sa pera ko, kundi dahil sa kung sino ako. At nahanap ko siya.”

Humarap siya kay Mia.

“Mia, noong hinatian mo ako ng itlog, pinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi ka na magugutom ulit. Ibibigay ko sa’yo ang mundo.”

“Aling Chayong,” baling ni Lance sa tsismosa. “Sabi niyo gutom ang aabutin ni Mia sa akin? Well, ngayon, dadalhin ko siya sa Paris para doon kami mag-dinner pagkatapos ng kasal.”

Binuhat ni Lance si Mia—bridal style—at isinakay sa helicopter.

“Sakay na, Misis ko,” kindat ni Lance.

Lumipad ang helicopter paitaas habang kumakaway si Mia. Naiwan sa baba ang mga mapanghusgang kapitbahay—puno ng alikabok, gulo ang buhok, at hiyang-hiya sa kanilang mga sinabi.

Napatunayan ni Mia na ang tunay na pag-ibig ay hindi tumitingin sa estado ng buhay. At dahil sa kanyang busilak na puso, ang inakala niyang simpleng “driver” ay siya palang prinsipe na magdadala sa kanya sa alapaap