Nagluto ng handa ang tatay para sa reunion, pero isa-isa siyang tinext ng mga anak na “busy” sila. Kinain niya ang handa mag-isa sa harap ng litrato ng namayapa niyang asawa

Excited na ako sa araw na ito dahil magkakasama kaming lahat ng aking mga anak. Ilang araw ko itong pinaghandaan. Halos hindi ako makatulog kagabi sa sobrang pananabik. Alas kwatro pa lang ng madaling araw ay bumangon na ako kahit na medyo kumikirot ang aking balakang dahil sa lamig ng panahon. Balewala ang lahat ng sakit ng katawan basta para sa kanila. Niluto ko ang kanilang paborito.

Limampu’t limang taong gulang na ako. Sabi nila ay bata pa naman iyon pero kapag mag isa ka na lang sa buhay ay parang doble ang bigat ng bawat taon na lumilipas. Inumpisahan ko ang paglalaga ng baka para sa kare kare. Alam kong ito ang hinahanap hanap ni Junior. Siya ang panganay ko na masyadong seryoso sa trabaho kaya gusto kong iparamdam sa kanya na kahit minsan ay pwede siyang maging bata ulit sa hapag kainan ko. Sunod kong inihanda ang lumpiang shanghai para kay Carla at ang buko salad para kay Marco.

Habang naghihiwa ako ng mga sangkap ay napapangiti ako mag isa. Naaalala ko ang ingay nila noong maliliit pa sila. Ang pag aagawan nila sa huling piraso ng manok. Ang tawanan na pumuno sa bawat sulok ng bahay na ito. Ngayon ay ang tahimik na. Masyadong malawak ang bahay para sa isang tao. Pero ngayong araw ay magbabago ang lahat. Mapupuno ulit ito ng buhay.

Alas onse ng tanghali ay tapos na ang lahat. Nakahain na ang mga pagkain sa mesa. Inilabas ko ang mga pinggan na ginagamit lang namin kapag Pasko. Nagbihis ako ng maayos. Sinuot ko ang paborito kong asul na polo. Naupo ako sa sofa at nag abang. Panay ang tingin ko sa orasan at sa pintuan. Bawat tunog ng sasakyan sa labas ay nagpapatibok ng puso ko sa pag aakalang nandiyan na sila.

Tumunog ang cellphone ko.

Mabilis ko itong kinuha. Si Junior. Binasa ko ang mensahe at parang biglang bumigat ang dibdib ko. May emergency meeting daw. Hindi makakarating. Babawi na lang daw sa susunod.

Napabuntong hininga ako. Naiintindihan ko naman. Manager na siya kaya malaki ang responsibilidad. Ayos lang. Darating pa naman ang dalawa. Masaya pa rin ito kahit kulang ng isa. Nag reply ako na mag ingat siya at kumain ng tanghalian.

Lumipas ang isang oras. Alas dose na. Mainit pa ang kanin pero nagsisimula nang lumamig ang sabaw ng kare kare. Tumunog ulit ang celpon ko. Si Carla naman. Traffic daw at masakit ang ulo kaya didiretso na lang siya sa condo niya para matulog.

Nanlumo ako. Parang nawalan ako ng lakas. Dalawa na silang wala. Tinitigan ko ang dami ng pagkaing niluto ko. Sino ang kakain nito? Pero nandoon pa si Marco. Ang bunso ko. Siya ang pinakamalambing. Alam kong hindi niya ako titipirin sa oras. Hihintayin ko siya.

Ala una na ng hapon. Gutom na ako pero hindi ako kumakain. Hinihintay ko ang bunso ko. Tumunog ang cellphone sa ikatlong pagkakataon.

Si Marco. Late daw nagising. Tinatamad bumyahe. Kayo na lang daw ang kumain.

Ibinaba ko ang cellphone. Wala akong nireply. Hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin. Ang sakit. Sobrang sakit na parang tinutusok ang puso ko pero hindi dahil sa sakit sa katawan kundi dahil sa lungkot.

Tumayo ako at pumunta sa hapag kainan. Ang daming pagkain. Ang gaganda ng mga pinggan. Ang bango ng ulam. Pero bakit parang ang lungkot lungkot tignan? Ang tahimik ng paligid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng electric fan at ang sarili kong paghinga.

Umupo ako sa kabisera. Kumuha ako ng plato. Nagsandok ako ng kanin at ulam.

Sinubukan kong kumain. Subo. Nguya. Lunok. Pero walang lasa. Parang papel ang nginunguya ko. Ang hirap lumunok kapag may bukol sa lalamunan mo dahil sa pinipigilang iyak.

Napatitig ako sa litrato ng asawa ko na nakasabit sa dingding. Nakangiti siya doon. Buti pa siya masaya. Ako, heto, nag iisa.

Bigla akong napaluha. Sunod sunod ang patak ng luha ko sa plato. Ang hirap pala nito. Ang hirap pala maging magulang na naghihintay lang sa tira tirang oras ng mga anak. Busy sila. Busy silang mabuhay at abutin ang mga pangarap nila. Samantalang ako, heto, busy sa paghihintay sa kanila. Wala naman akong karapatang magalit. Buhay nila iyon eh. Pero sana… sana naalala naman nila na may naghihintay sa kanila dito. Na hindi habambuhay ay nandito ako.

Kumikirot ang dibdib ko. Akala ko dahil lang sa sama ng loob. Pero iba ito. Parang may pumipiga sa puso ko. Naninikip ang paghinga ko. Napahawak ako sa dibdib ko. Nabitawan ko ang kutsara at kumalansing ito sa sahig.

Ang sakit. Hindi ako makahinga.

Gusto kong tumawag ng tulong pero wala akong kasama. Nasa malayo ang mga anak ko. Busy sila. Ayokong makaistorbo.

Unti unting nanlalabo ang paningin ko. Nakikita ko ang mga pagkaing hindi man lang nila natikman. Sayang naman. Pinagpaguran ko pa naman ito.

Napapikit ako. At nakatulog, nagising ako at umiiyak. Sabi ko sa sarili ko, sana d nalang ako nagising. Kinuha ko ang litrato ng asawa ko at niyakap sabay bulong. Malapit na tayong magkasama. Ayoko na rito. Walang nagmamahal sa akin.