NAGLILIHI ANG MISIS KONG BUNTIS, NAGULAT AKO BIGLA NIYA AKONG H!NAT4W NG WALIS TAMBO HABANG NAKAUPO AKO SA SOFA AT NANUNUOD NG TV. SABI NIYA NAG MUKHA DAW AKONG LAMOK NA NAKAKA IRITA SA PANINGIN NIYA TAPOS UMIYAK NA SIYA AT NAG SORRY

Akala ko noon, ang pinakamahirap na part ng pagbubuntis ni Misis ay ang paghahanap ng manggang hilaw sa alas-dos ng madaling araw.

Mali pala ako. Ang pinaka-dangerous part pala ay ang maging “visual eyesore” nang hindi mo namamalayan.

​Naka upo ako sa sofa, seryosong nanonood ng balita. Relax na relax, naka-de kwatro pa. Ramdam ko ang kapayapaan sa loob ng bahay hanggang sa biglang…

​”PAAAAAK!”

​Yumayanig ang buong bungø ko. Nawala ang focus ko sa TV at napunta sa mga bituin na biglang nag-orbit sa paligid ng ulo ko. Pagtingin ko sa gilid, nandoon si Misis. Hawak ang aming sandatang pandigma: ang walis tambo.

H!n4taw niya ako ng walis tambo!

​”B-bakit?!” ang tanging naisagot ko habang hinihimas ang ulo ko.

​”Nakakainis ka kasi!” singhal niya, habang nakataas pa rin ang walis na parang pap4lo uli.

“Yung mukha mo! Mukha kang lamok na dambuhala! Kanina pa ako naiirita, ang sarap mong talsikan ng Baygon!”

​Nanlaki ang mata ko. Sa guwapo kong ‘to, naging insekto ako sa paningin niya? “Lamok? Mahal, nanonood lang ako ng TV!”

​”Kahit na! Ang likot-likot mong gumalaw, parang lilipad ka na! Tapos ‘yung ilong mo, parang pang-kagat!”

​Hindi ko alam kung tatawa ako o maiiyak. Pero bago pa ako makahirit, biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Ibinaba niya ang walis tambo, nanginig ang kanyang labi, at biglang bumuhos ang luha na parang gripo.

​”Huhu! Sorry, Mahal! Hindi ko sinasadya!” niyakap niya ako nang mahigpit habang humihikbi sa balikat ko.

“Ang sama-sama kong asawa… Nap4lo ko ang tatay ng anak ko dahil lang mukha siyang lamok. Sorry talaga!”

​Sa puntong ‘yun, napakamot na lang ako ng ulo. Kanina, handa na siyang pum4tay ng insekto, ngayon naman, parang nanonood kami ng K-drama sa tindi ng iyak niya.

​Hinalikan ko na lang siya sa noo kahit medyo mak!røt pa ang anit ko. Ganyan talaga siguro ang buhay-asawa ng buntis. Ngayon, lamok ako. Bukas, baka mukha na akong hotdog o ‘di kaya’y isang electric fan.

​”Okay lang, Mahal,” sabi ko habang dahan-dahang itinatago ang walis tambo sa ilalim ng sofa. “Basta huwag mo lang akong p@suin ng katol, ha?

Makalipas ang tatlong araw, akala ko ligtas na ako. Wala na akong naririnig na “PAAAK” galing kay Misis. Medyo nagingat na rin ako sa pagkakaupo sa sofa. Iniiwasan kong mag-de kwatro at tiniyempo kong sabay kaming nanonood ni Misis para wala siyang masabing “nakakairitang lamok” sa paningin niya.

Pero nagkamali ako.

Isang gabi, nagising ako sa dilim dahil sa kakaibang amoy. Medyo masangsang. Medyo kemikal. Binuksan ko ang ilaw at nagulat nang makita si Misis na nakatayo sa may pintuan ng kwarto, hawak ang isang katol, at nakatutok sa akin.

“Mahal… bakit may katol ka? May lamok ba?” tanong ko, nagkakamot na rin bigla kahit hindi naman makati.

Lumapit siya nang dahan-dahan. “Wala naman. Pero sabi mo, huwag kang p**suin ng katol, di ba? Kaya ito… iisprayan lang kita.”

Napabalikwas ako. “Ha?! Bakit naman?! Hindi naman ako insekto!”

Umiling siya, malungkot ang mukha. “Mahal, sorry. Pero simula nung gabing ‘yun, hindi na kita matignan nang normal. ‘Pag natutulog ka, nakikita ko ‘yung ilong mong nakatutok sa ere. Tapos ‘yung braso mo, manipis. Tapos ‘yung binti mo… Mahal, ang payat-payat mo na, para kang lamok na nakatayo.”

“At dahil don, iisprayan mo ako ng katol?” napaupo ako sa kama, hindi alam kung matatawa o matatakot.

“Para protektahan kita!” sabi niya seryoso. “Kasi kung lamok ka, baka may ibang lamok na lumapit sa’yo. At baka mag-asawa kayo. At magkaanak kayo ng… MUTANT LAMOK!”

Napanganga ako. “Ha? Mutant lamok? Mahal, normal ho akong tao.”

“Oo ngayon! Pero paano kung mamaya, mag-transform ka?” Iyak na naman siya. “Ayaw kong maging mutant ang anak natin, Mahal! Baka lumipad ‘pag pinanganak!”

Sa puntong ‘yun, wala na akong nagawa kundi yakapin siya. “Sige na, Mahal. Hindi ako magti-transform. Promise. Tao lang ako. Ang tanging lipad ko lang ay ang lipad ng pagmamahal ko sa’yo.”

Tumawa siya kahit umiiyak. “Ang corny mo.”

“Oo, pero corny na tao, hindi corny na lamok.”

Lumipas ang ilang linggo. Lumaki na nang husto ang tiyan ni Misis. Halos pitong buwan na siya. Akala ko tuluyan na siyang naka-move on sa trauma niya sa “mukha kong lamok.”

Isang hapon, mainit. Nakaupo ako sa sofa ulit, pero this time, nakaayos ako. Naka-sentro ang upo ko, walang de kwatro, nakatutok sa TV pero handang umilag kung may biglang lilipad na walis tambo.

Biglang lumabas si Misis galing kusina. May dala siyang pamaypay. Yung malaking bilog na pamaypay na ginagamit ng mga lola sa simbahan.

Lumapit siya sa akin. Ngumiti. “Mahal…”

Napalakas yata ang tibok ng puso ko. “O-oo naman, Mahal. Anong kailangan mo? Gusto mo ng mangga? Itlog na maalat?”

Umiling siya. Umupo sa tabi ko. Tapos… pinaypayan niya ako.

Oo, pinaypayan.

Napakunot-noo ako. “Bakit mo ako pinaypayan, Mahal?”

Napangiti siya, ang tamis. “Kasi, Mahal, ang init-init kasi ng panahon. At naisip ko… kung lamok ka man dati, ngayon, gusto kitang paypayan para hindi ka na lumipad paalis.”

Napangiti ako. Finally, may progress.

“Tsaka,” dagdag niya, “kanina, pinagmasdan kita habang natutulog. At na-realize ko… hindi ka naman pala mukhang lamok.”

Sana’y napamura ako sa tuwa. “Talaga? Ano na po itsura ko ngayon?”

Tumitig siya sa mukha ko. Mula noo, pababa ng ilong, hanggang baba. Medyo kinabahan ako.

“Parang… ipis.”

Napalunok ako. “Ipis?”

“Oo,” tango niya, seryoso. “Yung malaking ipis na taga-kusina. Yung lumilipad. Kasi kanina, ‘pag gumagalaw ka, parang may pakpak ka sa likod. Gusto kitang tawaging… ‘Cockroach Daddy.'”

Napahilamos na lang ako sa mukha. “Mahal, sa susunod, baka langaw naman? O baka gagamba?”

Natawa siya nang malakas. “Joke lang! Joke lang!” Tapos hinalikan ako sa pisngi. “Mukha kang tatay ng anak ko. Yun lang. At mahal na mahal kita… kahit kanina, gusto kitang tawagan ng Mortein dahil sa tingin ko.”

Napailing ako pero napayakap na lang sa kanya. Sa loob-loob ko: Lord, salamat at lampas kalahating taon na lang, mawawala na itong pagbubuntis ni Misis. Sana lang, sa susunod na magka-anak kami, huwag naman sana akong maging ipis o lamok sa paningin niya ulit.

At hanggang ngayon, nasa ilalim pa rin ng sofa ang walis tambo. Hindi ko na inalis. Para lang may reminder sa akin na kahit anong ingat ko sa pag-upo, sa paningin ng buntis, minsan… insekto ka pa rin.

– Wakas –