NAGKITA KAMI NG ESTUDYANTE KONG LAGING ULO NG TUYO AT DAHON NG KAMOTE ANG ULAM. PERO NGAYON ISA NA SIYANG DOCTOR, AT SIYA ANG GUMAMOT SA AKIN

Ako si Rodora, retiradong guro, at may iniindang sakit na sa aking pagtanda.
Noong nakaraang buwan, napilitan akong magpakonsulta sa isang private hospital sa bayan. Habang hinihintay ko sa lobby ang aking pangalan, may lumapit na doktor, nakangiti, may kumpiyansa, at halatang matagumpay.

“Ma’am Rodora?” mahinahon niyang tawag.
Nagulat ako, dahil kakaiba ang pagkakabanggit niya ng pangalan ko, puno ng paggalang, at tila may halong tuwa.
Tumango ako. “Oo, ako nga. Ikaw ba ang doktor na titingin sa akin?”
Ngumiti siya. “Opo, Ma’am. Ako po si Ruel, estudyante n’yo po noon sa elementarya.”

Parang tumigil ang oras nang sabihin niya kong sino siya.
Si Ruel ang batang palaging may putik ang paa tuwing papasok, laging nauunang dumating sa eskwela kahit malayo ang bahay nila.
Naalala ko agad ang mga araw na tuwing break time, nakikita ko siyang tahimik sa sulok ng silid, kumakain ng dahon ng kamote at ulo ng tuyong isda, mga tirang ulam mula sa kanilang hapag.
Walang reklamo, hindi nahihiya at lagi pa ngang nakangiti.

Minsan, naawa ako. Nilapitan ko siya at iniabot ang hotdog na baon ko. Sabi ko noon, “Ruel, darating ang araw, hindi na ito ang kakainin mo. Giginhawa ka rin, basta mangako ka sa akin, mag-aaral ka, kahit mahirap. Lumaban ka, huwag kang bibitaw.”
Ngumiti lang siya noon, at sagot niya, “Pangarap ko po maging doctor, Ma’am. Para matulungan ko ang mga kagaya namin.”

At ngayon, sa harap ko, hindi na ang batang nakapaa at gutom, kundi ang lalaking may puting coat at pangalan sa dibdib na may kasunod na M.D.
Hindi ko mapigilan ang luha.
Hinawakan niya ang kamay ko at mahina niyang sabi,
“Ma’am, ako na po ang gagamot sa inyo. Isa po kayo sa dahilan kung bakit ako lumaban noon. Kung hindi dahil sa inyo, baka hindi ko natupad ‘tong pangarap ko.”

Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong maramdaman, tuwa, pagmamataas, o luha ng pasasalamat.
Sa dami ng mga estudyanteng dumaan sa akin, hindi ko akalaing isa sa kanila ang magiging dahilan ng kaginhawaan ko sa mga huling taon ng buhay ko.
Habang tinitingnan ko siyang abala sa pagtala ng reseta, parang bumalik sa akin ang lahat, ang silid-aralan, ang halakhakan ng mga bata, at ang batang Ruel na tahimik ngunit puno ng pangarap.

Sabi ko sa sarili ko, ito pala ang pakiramdam ng isang guro na nakitang umangat ang kanyang estudyante.
Ang lahat ng pagod, sermon, at luha noon, may bunga pala talaga.

Sa buhay, hindi natin agad nakikita ang resulta ng kabutihang ginagawa natin.
Minsan, ang isang simpleng piraso ng ulam, isang payo, o isang mabuting salita, nagiging binhi ng pag-asa sa puso ng isang bata.
Ang edukasyon ay hindi lang pagtuturo ng leksyon sa libro, kundi pagtanim ng tiwala sa sarili ng mga batang minsang walang naniniwala sa kanila.
At sa mga tulad ni Ruel, na lumaban sa hirap at ginawang sandata ang pangarap, patunay siya na ang kahirapan ay hindi kailanman hadlang kung ang puso ay puno ng tiyaga, at ang isip ay busog sa pag-asa.

Dahil ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa yaman o titulo, kundi sa pagbabalik at pagtanaw ng utang na loob sa mga taong unang naniwala sa atin, noong wala pang ibang naniniwala