NAGKAR00N AKO NG COSTUMER NA EXPERTO DAW SA Śεx PERO HINDI NAMAN NYA ALAM ANG GINAGAWA NYA



NATATAWA na lamang ako kapag naaalala ko ang lal4king costu*m3r ko na iyon.

Dalawa silang kahar4p ko sa isang table. Yung isa, simple lang pero yung naging c0stu*m3r ko talaga eh sya ang maing4y.

Pero napansin ko na bawat sasabihin o isasagot nya sa akin na bu0ng pagmamal4ki ay pabul0ng muna nyang kinakausap ang kasama nya.

And then hanggang napunta na sa kung ano ang gag4*w!n namin after naming mag !num4n.

Assusual, doon na ang bags4k, alam nyo na yon. Panay pa nga ang pas!k4t nya na mapapal4ban daw ako kasi exp3rt0 sya sa ganoon.

Sa isip-isip ko eh “Sige, t!gnan nalang natin” at inayunan ko na lamang ang mga s!n4sab! nya.

Hanggang iyon na nga, pum4s0k na kami sa isang m0*tεl. Kaag4d syang naghu*b4d.

As in talagang walang nat!r4 sa s4p*l0t nya. Para syang may lak4d eh, nagmamad4li. Tinulung4n pa nga nya akong m4ghu*b4d din eh.

Wala pang halos tatlong segundo na
h4l!*k4n eh parang may hinahanap na sya. Tinanong ko kung ano yon pero parang nakita na nya ito.

Bigla na lamang syang gumawi sa kili-kili ko na ang kamay ko ay nakataas. Doon nya it!nut0k ang sand4*ta nya.

“Hoy anong ginagawa mo, hindi dyan!”wika ko pero hindi sya nagpa awat sa pagb4*y0 sa kilikili ko.

“Huwag kang magulo, huwag mo din akong turu4n, experto ako!” s4g0t nya na may4*bang pa din.

Hanggang sa nags4wa na lang ako na itur0 sa kanya ang tama. Sum4mbu*lat sa kilikili ko ang ka*t4s nya.

Ligtas ang kii**ffy ko ng mga sandaling iyon at sya naman, napapakam0t na lamang sa ulo habang pinupun4*san ko ng tissue ang kilikili ko.

“Next time kung kilikili lang pala ang trip mo, sa kaibigan mo na lang sana ikaw bum3ym*b4ng. Kakainis, experto mo mukha mo!”

Nilay4*san ko sya sa kwarto. Wala eh nakakdismaya. Sya lang ang nasar4*pãn at nak4ra*0s, sa kilikili nga lang.

Turo pala sa kanya ng kaibigan nya na basta may buhok ay yun na yon eh hindi ako nakapag ahit that time.

Makalipas ang ilang minuto ng paglalakad pauwi, ang init ng galit at pangungutya ay unti-unting napalitan ng kakaibang pakiramdam ng awa. Napailing na lang ako. Bumalik ako sa bar, kung saan naroon pa rin ang kasama niya, tila naghihintay.

Nakita niya akong nag-iisang lumabas at biglang napailing rin, may bahid ng hiyang ngiti. “Naku, ate. Pasensya na. Si Jun, kasi,” bulong niya habang inilapit ang upuan. “Akala mo talaga hari ng kama ‘yan pag nakainom. Pero… first time pa lang pala.”

“Ano?” Hindi ko makuhang pigilan ang pagtaas ng boses. “Anong first time?”

“Oo,” ngumiti nang bahagya ang kaibigan. “Kunwari lang ang lahat. Kanina pa ‘yan nangongonsulta sa ‘kin kung ano’ng sasabihin, kung paano aarte. Akala ko naman may alam na talaga. Kaya pala sunod-sunuran lang sa payo ko na, ‘pag nakakita ka ng buhok, ‘yun na ‘yon.’ Kala niya ata pantay-pantay lahat ng may buhok sa katawan. Sorry talaga, ate. Basta… gusto lang niyang magmukhang lalaki.”

Bigla kong naalala ang kanyang pagmamadaling maghubad, ang pag-aalangan ng mga galaw, at ang matigas na pagmamataas na tila panangga sa takot. Hindi pala kayabangan ang ugat nun, kundi kabobohan na gawa ng kabastusan at kakulangan ng gabay. Sa isang iglap, nawala ang inis. Pumalit ang isang malalim, nakakapagod na panghihinayang. Para sa kanya, para sa sitwasyon, at para sa lahat ng nagkukunwari na alam na ang lahat para lang hindi mapahiya.

Kinabukasan, habang nag-aayos ako ng mga gamit sa bar, biglang may tumawag sa landline ng establisyimento. Kilala agad ng manager ang boses—ang manager ng motel kung saan kami nagkita. Aparente, pagkagising raw ng “eksperto,” gulong-gulo ito. Iniwan raw niya ang wallet at ang susi ng kotse niya sa kuwarto, at, ayon sa motel attendant, halos isang oras daw siyang umupo sa gilid ng kama, nakatingin sa pader, bago maglakad papalabas nang tuluyan.

May nais daw sabihin sa ‘kin. Binigay ng manager ang cellphone number niya.

Curiosity ang nananaig. Tinawagan ko.

“Hello?” ang mahinang boses sa kabilang linya.

“Ako ‘to,” sabi ko, hindi alam kung dapat bang maging galit o ano.

“…Ate,” mahaba ang buntong-hininga. “Ayoko na magmagaling. Pasensya na sa kahihiyan. Sinabi sa ‘kin ni Marco—yung kasama ko—ang lahat.” Tumigil sandali. “Ang sabi mo… sa kilikili lang ako nakaranas.”

“Oo,” mariin kong sabi. “At hindi ‘yon ang tamang lugar.”

“Alam ko na ngayon,” ang sagot niya, tila nahihirapang magsalita. “Pero… ate, tanong lang. Para sa’yo ba, kahit ganun, ibig sabihin ba nun… hindi ako tunay na lalaki?”

Napahinto ako. Dito na pala ang bagsak ng lahat—sa malalim na takot at kawalan ng kumpiyansa sa sarili na tinatakpan ng pagpapanggap. Hindi ito tungkol sa kasanayan o teknik. Ito ay tungkol sa dignidad, sa komunikasyon, at sa pagiging totoo.

“Sagutin mo ‘ko,” ang boses ko’y naging mahinahon. “Sa motel, nagtanong ka ba kung anong gusto ko? O kung komportable ako? Hinintay mo ba ang oo ko bago ka gumalaw?”

“…Hindi,” halos bulong na ang sagot.

“Yun ang sagot. Hindi mo kailangang maging ‘eksperto.’ Kailangan mong maging marunong makinig at respetuhin ang kasama mo. Lalaki ka man o babae, ‘yan ang basehan. ‘Yung pagiging tunay na lalaki, hindi nasusukat sa kilikili o kung saan man napunta. Nasa asal ‘yan.”

Walang imik sa kabilang linya. May naririnig lang akong mahinang paghinga.

“Mag-aral ka muna sa tamang paraan. Sa paggalang. Sa komunikasyon. Bago ka mag-ambisyon maging ‘eksperto.’ Okay?”

“…Salamat, ate. Pasensya na ulit.”

Bago magpatuloy, bumulong pa siya, “At… sa susunod, mag-ahit na ako.”

Tumawa ako, isang malambing at naiintindihang halakhak. “Hindi rin ‘yon ang punto. Ang punto, magtanong ka. Huwag mag-assume.”

Ibinaba niya ang telepono. At ako, napaisip. Sa mundong puno ng mga nagkukunwaring alam ang lahat, mas nakakatakot pala ang mga taong natatakot magtanong. Ang totoong eksperto ay hindi ‘yung maraming alam, kundi ‘yung handang umamin na mayroon siyang hindi alam, at handang matuto nang tama—hindi mula sa maling kaibigan o maling motibo, kundi mula sa paggalang at pag-unawa.

At sa kwentong ito, ang kilikili ang naging pinakamalakas na guro sa isang lalaking naghahanap ng pagkalalaki sa maling lugar. Minsan, ang pinakamalalim na aral ay nanggagaling sa pinaka-inosenteng—o sa kasong ito, pinaka-naliligaw na—bahagi ng katawan.