NAGING KAMI NG AMO KONG TAIWANESE

Hindi ko akalain na ang isang simpleng biro ay magiging dahilan upang magkatotoo ang lahat ng pinakapangarap ko.

Linggo-linggo, sa aming maikling tawag sa telepono, lagi kong sinasabi kay Ms. Chen, ang aking naging amo sa Taiwan: “Ma’am, dito na lang kayo sa Pilipinas manirahan. Ipakita ko sa inyo ang ganda ng Isabela.” Puro biro lang ‘yon, isang paraan para mabawasan ang kalungkutan naming pareho. Malayo ako sa pamilya ko, malayo siya sa akin. Matapos ang limang taon ng pagtatrabaho bilang isang domestic worker sa kanyang tahanan sa Taipei, umuwi ako sa Pilipinas dala ang isang lihim: ang pagmamahal namin para sa isa’t isa.

Isang ordinaryong hapon sa aming maliit na grocery sa Isabela, abala ako sa pag-aayos ng mga paninda. Paulit-ulit kong iniisip kung kumusta na siya, kung masaya ba siya roon. Mahirap para sa aming dalawa na magkahiwalay, lalo pa’t may hindi kami maikukubli sa isa’t isa.

At sa gitna ng aking pag-iisip, may pumaradang itim na van sa tapat ng aming tindahan. Mula roon ay bumaba ang isang babaeng nakaputing-puti at naka-large sunglasses. Hindi ko makita ang kanyang buong mukha, ngunit ang tindig niya, ang hubog ng kanyang katawan… parang kidlat na tumama sa aking dibdib ang pagkilala. Siya iyon. Si Ms. Chen. Narito siya, sa harap mismo ng aking munting tindahan, libu-libong milya ang layo mula sa Taiwan.

Bago pa man ako makapagsalita, dahan-dahan niyang inalis ang kanyang salamin. Sabay abot sa akin ng isang maliit na lalaking sanggol, napakaputi, singkit ang mga mata, at may ngiting waring kinikilala ako. Hindi ko napigilang tumulo ang luha. Hindi lang si Ms. Chen ang dala niya; dala niya ang aming anak, ang dugo naming dalawa, ang tanda ng pagmamahal na inakala kong mananatili na lang bilang alaala

 

Hindi ko akalain na ang biro ko sa kanya na siya ang pumunta dito sa Pilipinas ay totoong gagawin niya para sa amin.
Isang hapon habang abala ako sa pagbabantay sa aming grocery sa Isabela, may humintong itim na van sa tapat ng aming pinto.
Lumabas ang isang babaeng nakasuot ng eleganteng puting dress at malaking sunglasses, bakas sa kanya ang yaman at awtoridad.
Agad na bumilis ang tibok ng puso ko dahil kahit nakatalikod siya, kilalang-kilala ko ang hubog ng katawan ng dati kong amo.
Siya si Ms. Chen, ang babaeng naging “kanlungan” ko sa Taiwan at ngayon ay narito na sa harap ko sa probinsya.
Bitbit niya ang isang sanggol na napakaputi at singkit ang mga mata, kitang-kita ang dugong dayuhan na nananalaytay sa bata.
Napaiyak ako nang iabot niya sa akin ang anak namin, isang batang lalaki na kamukhang-kamukha ko pero kasing-kinis ng kanyang ina.
Nagulat ang tatlo kong anak nang makita ang eksena, hindi nila alam kung sino ang magandang babaeng yumayakap sa kanilang ama.
Ipinaliwanag ko sa kanila ang lahat, na si Ms. Chen ang dahilan kung bakit maayos ang buhay namin at may kinakain kami araw-araw.
Sa halip na magalit, niyakap ng mga anak ko si Ms. Chen dahil naramdaman nila ang tapat na pagmamahal nito para sa aming pamilya.
Isang linggo siyang nanatili sa aming munting apartment, at doon ko naramdaman ang in!t ng kanyang katawan, walang gabing d ko siya b3n3mbang dahil sa miss namin ang isat isat .Gabi-gabi din kaming nag-uusap tungkol sa aming plano, gusto niyang dalhin kaming lahat sa Taiwan para doon na magsimula ng bagong buhay.
Sinabi niya sa akin na hindi niya kailangan ng pera ko, dahil ang tanging hangad lang niya ay maging buo ang aming pamilya.
Seryoso siya sa pag-aasikaso ng aming mga papeles, at handa siyang gastusan ang lahat ng kailangan para maging legal ang pananatili namin doon.
Pero bago kami makaalis, biglang sumulpot ang dati kong asawa na nalamang mayaman na ako at may bago nang kinakasama.
Gumawa siya ng eksena sa harap ng grocery, sinisigawan si Ms. Chen at tinatawag kaming mga m@l@ndi sa harap ng mga kapitbahay.
Ginamit niya ang pagiging ina para bantaan ako na kukunin ang mga bata kung hindi ko siya bibigyan ng kalahati ng pera ko.
Doon ko nakita ang tapang ni Ms. Chen, hinarap niya ang dati kong asawa at sinabing wala itong karapatan matapos kaming pabayaan.
Naglabas siya ng mga dokumentong pinirmahan ng mga bata at mga ebidensya ng pagpapabaya ng dati kong asawa sa kanila.
Dahil sa takot sa impluwensya at pera ni Ms. Chen, tumahimik ang dati kong asawa at tuluyang lumayas sa aming harapan.
Ngayon ay nasa airport na kami, bitbit ang aming mga pangarap at ang pag-asang hindi na muling magkakahiwalay pa.
Habang nakatingin sa ulap mula sa loob ng eroplano, alam kong ito na ang simula ng totoong kaligayahan naming mag-aama.
Hindi man naging perpekto ang simula ng aming ugnayan, napatunayan kong ang pag-ibig ay walang pinipiling lahi o sitwasyon

Hindi man naging perpekto ang simula ng aming ugnayan, napatunayan kong ang pag-ibig ay walang pinipiling lahi o sitwasyon.
Paglapag na paglapag ng eroplano sa Taoyuan International Airport, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin at bagong pag-asa.
Hawak-hawak ni Ms. Chen ang kamay ko habang karga ko naman ang aming bunsong anak na si Liam, ang batang simbolo ng aming laban.
Lumingon ako sa tatlo kong anak na tila hindi makapaniwala sa ganda ng paligid, malayo sa ingay at dumi ng kalsada sa Isabela.
Agad kaming dinala ng isang pribadong sasakyan sa isang malaking bahay sa Xinyi District, kung saan tanaw ang dambuhalang Taipei 101.
Doon ko naramdaman na hindi lang pala ako isang dating empleyado o k@bet sa paningin niya, kundi isang tunay na katuwang sa buhay.
“This is our home now, Dante,” bulong niya sa akin habang dahan-dahang hinahaplos ang aking pisngi sa harap ng malaking bintana.
Hindi ko napigilang maluha dahil sa dami ng pinagdaanan ko sa dating asawa, heto ako ngayon, minamahal ng isang mayaman.
Sa mga unang gabi namin doon, tila hindi mapatid ang aming pananabik sa isa’t isa dahil sa tagal ng aming pagkakalayo.
Ramdam na ramdam ko ang in!t ng kanyang pagmamahal gabi-gabi, tila ba bawat b3mbang ay may kasamang pangako ng katapatan.
Hindi nagtagal ay naasikaso ni Ms. Chen ang pag-aaral ng aking mga anak sa isang international school kung saan sila ay mabilis na natuto.
Nakita ko ang saya sa kanilang mga mata na dati ay puno ng takot dahil sa kanilang iresponsableng ina na iniwan kami noon.
Isang gabi, habang naglalakad kami sa isang sikat na night market, bigla akong yinakap ni Ms. Chen sa harap ng maraming tao at mga anak ko.
Naglabas siya ng isang singsing na kumikinang at tinanong ako kung handa ba akong maging legal na asawa niya sa harap ng batas. Baliktad ano at nakakatawa dahil ang babae ang nag propose.
Gulat na gulat ako dahil akala ko ay sapat na ang ganitong set-up, pero gusto niyang ibigay sa akin ang dignidad na ipinagkait ng iba.
Umoo ako habang nagbubunyi ang aming mga anak, at doon ko naramdaman na wala nang mas sasaya pa sa pakiramdam na ito.
Ikinasal kami sa isang simpleng seremonya na dinaluhan ng kanyang mga malapit na kaibigan at negosyante, suot ang aming pinakamagandang ngiti.
Hindi naging hadlang ang nakaraan ko bilang isang mahirap na ama, dahil ang mahalaga kay Ms. Chen ay ang tapat kong puso.
Ngayon, ako na ang nagpapatakbo ng isa sa kanyang mga sangay ng negosyo dito sa Taiwan habang siya naman ay abala sa pagpapalaki kay Liam at mga anak ko.
Maayos din ang komunikasyon namin sa mga kamag-anak ko sa Pilipinas, at madalas kaming magpadala ng tulong para sa mga nangangailangan doon.
Wala na kaming balita sa dati kong asawa, at mas pinili naming kalimutan na ang pait na idinulot niya para hindi na madumihan ang aming saya.
Natutunan ko na ang tunay na lalaki ay hindi sinusukat sa dami ng pera, kundi sa tapang na protektahan ang kanyang pamilya kahit anong mangyari.
Sa tuwing tinitingnan ko ang dapit-hapon mula sa aming terrace, nagpapasalamat ako sa Diyos dahil binigyan niya ako ng isang Ms. Chen.
Isang dayuhan na nagturo sa akin na ang bawat sakripisyo ay may katumbas na ligaya, basta’t marunong kang manindigan sa tama.
Dito sa Taiwan, nahanap ko ang katahimikan at ang pamilyang dati ay pinapangarap ko lang habang naglalaba sa ilalim ng init ng araw.
Tapos na ang kwento ng aking paghihirap, dahil ngayon, simula na ng aming walang hanggang pagmamahalan at tagumpay bilang isang buong pamilya
Part 4 The end
Tapos na ang kwento ng aking paghihirap, dahil ngayon, simula na ng aming walang hanggang pagmamahalan at tagumpay bilang isang buong pamilya.
Mabilis na lumipas ang mga taon dito sa Taiwan, at tila naging panaginip na lang ang lahat ng pait na naranasan ko sa Isabela.
Maayos ang takbo ng negosyo na ipinagkatiwala sa akin ni Chen, at mas lalo kaming naging malapit dahil sa pagtutulungan namin.
Kahit busy sa trabaho, hindi nawawala ang bonding naming mag-aama tuwing weekend sa mga parke rito sa Taipei.
Isang umaga, habang nag-aalmusal kami, biglang nag-ring ang phone ko mula sa isang hindi kilalang numero sa Pilipinas.
Nag-aalangan akong sumagot, pero laking gulat ko nang marinig ko ang boses ng kapatid ko na tila balisa at natatakot.
Sinabi niya na ang dati kong asawa ay nasa ospital at malubha ang lagay dahil sa isang malalang karamdaman.
Natahimik ako at napatingin sa asawa kong si Chen, na noon ay dahan-dahang hinawakan ang kamay ko para pakalmahin ako.
“Dante, if you need to go back and settle things, I am with you,” malumanay na sabi niya habang nakatingin nang diretso sa aking mga mata.
Doon ko naramdaman ang tunay na suporta ng isang asawa, walang selos o galit, kundi puro pang-unawa para sa ikakatahimik ng puso ko.
Nagpasya akong ako na lang muna ang uuwi ng Pilipinas para harapin at asikasuhin ang lahat ng gulo sa aking nakaraan.
Ayaw ko nang madamay pa si Chen at ang mga bata sa bigat ng sitwasyon, kaya hinayaan ko silang manatili muna sa Taiwan.
Pagdating ko sa ospital sa Pilipinas, halos hindi ko nakilala ang dati kong asawa dahil sa sobrang payat at l@nta na ng kanyang katawan.
Humingi siya ng tawad sa harap ko sa lahat ng panloloko at pagpapabayang ginawa niya noong wala pa akong pera.
Sa puntong iyon, naramdaman ko ang pag-alis ng isang mabigat na tin!k sa aking dibdib at tuluyan ko na siyang pinatawad para sa sarili kong katahimikan.
Binayaran ko ang lahat ng kanyang hospital bills at tiniyak kong magiging maayos ang kanyang kalagayan bago ako muling umalis.
Pagkatapos asikasuhin ang lahat, dumaan ako sa aming dating barung-barong sa Isabela para tignan ang pinagmulan ng aming hirap.
Mag-isa akong nakatanaw sa kalsadang dati ay nilalakad ng mga anak ko nang nakayapak, gutom, at walang kasiguraduhan.
“Dito ako nagsimula, pero tapos na ang lahat ng lungkot,” bulong ko sa sarili habang hawak ang passport ko pabalik ng Taiwan.
Nag-iwan ako ng sapat na tulong sa mga kamag-anak ko sa probinsya para hindi na rin sila muling malugmok sa hirap.
Paglapag ko muli sa airport ng Taiwan, sinalubong ako ng mahigpit na yakap ni Chen at ng masasayang ngiti ng aking mga anak.
Tila mas lalong lumiwanag ang paligid ngayong alam kong wala na akong bitbit na anumang galit o utang na loob sa Pilipinas.
Gabi-gabi pa rin kaming nag-uusap ni Chen sa aming terrace sa Xinyi District, pinagmamasdan ang ganda ng Taipei 101.
Ang bawat b3mbang at in!t ng aming pagmamahalan ay hindi lang basta pagnan@sa, kundi pundasyon ng binuo naming pamilya.
Ang dating “Dante” na walang pangarap ay isa na ngayong haligi ng tahanan na nirerespeto at minamahal nang tapat.
Salamat sa pkikinig. Naway na inspire kayo sa aking kwento