NAGB4*R!L SA SAR!LING UL0 ANG BAY4W KO D4HIL NAHUL! NYA KAMI NI AT3 NA NAGTAT4*L!K SA KANIL4NG KW4R×T0


LABIS kong pinagsisihan ang pangyayaring iyon. Pinagdudusah4n ko na ito dah!l sa aking pagk4lυmp0.

Nangyari ito noong bago pa lamang sila ay wala pang is4ng ta0n pagkat4p0s nilang ikas4l.

Kuya Ed, may !m0r4L kaming ginag4wa ni ate noon pa mang wala pa syang asawa. L4gi kaming nai!w4ng dalawa sa bahay hangg4ng sa nahul! ko syang nanon0od ng p0řñ sa kanyang kw4rt0 ng mag isa.

Pin4s0k ko sya saka tin4k0t na isusυmb0ng kila mama ang nak!t4 ko kung hindi nya ako pagbib!gy4n sa gυst0 ko.

Yun ang kauna un4hang pangyayar! na nagt4l!k kami ni 4t3. Hindi lang iyon ang una, mar4mi pa ang sumυn0d.

Natig!l lamang iyon ng magkaro0n sya ng b0y friend. Hindi naman t0taly natig!l, may mga pagkakat40ng ginag4wa pa rin
nam!n kapag dadalawa lamang kami sa bahay.

Mabut! na lamang din at may al4m sya kaya hindi ko sya nagawang mabυn*t!s. Nang ikas4l na sya ay do0n na talaga natig!l ang aming kal0koh4n.

Pero hindi ako pum4yãĝ. Gumawa ako ng paraan makalipas ang hal0s isang t40n na lumipåt na sila ng t!r4han.

Pul!s ang napangasawa ni Ate. Sobrang mahal nya ang kapatid ko at talaga namang hindi nya ito pinapabayaan.

Isang araw nang hindi ko na mat!is ang pananab!k ko sa kapat!d ko ay sinub4ybayăn ko si Bayaw hanggang sa umalis na ito at nagpunta ng tr4bahō.

Do0n na ako gumawa ng hakbang. Dali-dali akong nagpunta ng kanilang pintu4n saka kumat0k.

Nakangiting binuk*san iyon ni ate pero unti-unti ding nawala ang guhit ng ng!ti sa kanyang l4bi nang makita nya ako.

Hindi ko na pinat4p0s ang pagtatan0ng nya. Kaag4d ko syang h!n4l!*kan sa labi. Nagpum!gl4s sya pero pin4gb4nta*4n ko syang magsusum*b0ng ako kay b4yaw kapag tumυt0l sya.

Muli ko syang na4ng*k!n kuya Ed pero hindi nat4p0s dahil sa bigla4ng pagbuk4s ng p!nt0 ng kw4rt0.

Si Bay4w ang inilυw4 nito. Nakita kong binun0t nya ang kanyang b4r!l saka
it!nυt0k sa amin.

Is!n4ngga ko ang saril! ko kay at3. Pagput0k ay tinam4*an ako sa l!k0d. Nanlab0 kaag4d ang pan!ng!n ko per0 bago ako napap!k!t ay naanin4g ko pa si at3 na bum4gs4k na din sa k4ma na may du*g0 sa bib!g. Mula doon ay wala na akong matandaan pa.

Nagis!ng ako na nasa osp!tal. Pinaghal0ng g4lit at 4wa ang mukha ng aking mga magul4ng.

Nalam4n ko din mula sa kanila na pareh0 ng w4la si at3 at ni Bay4w. Nap4*tay ni Bay4w ang kap4t!d ko b4g0 nya bin4*r!l ang kanyang sar!li.

Dahil sa may natamaang sensitive organ sa likod ko at nasentrohan din ang spinal cord ko ay nalump0 ako kuya Ed.

Lab!s kong pinagsisihan ang mga nagawa kong pagkakam4li kahit alam kong huli na ang lahat.

Hanggang d!to na lamang po ang sulat ko at sana ay palarin ding mai-upload sa page ninyo

Itutuloy ko ang kwento batay sa emosyonal na arko at sitwasyon na iyong binuo.

Nagising ako sa ospital na may katawang hindi na akin. Ang ibabang bahagi ng aking katawan ay ganap na paralisado. Sinabi ng doktor na permanenteng nasira ng bala ang aking spinal cord. Hindi na ako makakalakad muli.

Ngunit ang pisikal na sakit ay walang-wala kumpara sa emosyonal na sakit na aking dinaranas. Tiningnan ako ng aking mga magulang gamit ang mga matang hindi ko pa nakita noon—hindi awa, kundi pandidiri at poot. Alam nila ang lahat. Natagpuan ng mga pulis ang mga lumang mensahe, ebidensya ng aking makasalanang relasyon sa aking kapatid na babae.

Umiyak ang aking ina nang tatlong araw nang sunud-sunod, ngunit pagkatapos noon, hindi siya tumulo ng kahit isang luha nang tumingin siya sa akin. “Pinatay mo ang anak ko,” sabi niya sa akin sa malamig na boses. “Mula ngayon, hindi na kita anak ko.”

Hindi umimik ang aking ama. Tumalikod lang siya at lumabas ng silid ng ospital, at hindi na bumalik.

Nang makalabas ako, walang sumundo sa akin. Inilipat ako sa isang pampublikong rehabilitation center, kung saan ako nakatira kasama ang mga estranghero. Para akong impyerno sa mundo noong mga araw na iyon. Nakahiga ako roon, nakatitig sa puting kisame, inaalala ang bawat detalye ng malagim na araw na iyon.

Ang alaala ng aking bayaw na nagbukas ng pinto at pumasok sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata. Ang kanyang mga mata—ang mga mata ng isang sundalo, isang asawa, isang lalaking nakasaksi sa pinakamasamang bagay na magagawa ng isang asawa sa kanyang likuran. Hindi lang iyon galit, kundi ang matinding sakit ng pagtataksil.

Hindi ako makatulog. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, nakikita kong bumagsak ang aking kapatid sa kama, bumubulwak ang dugo mula sa kanyang bibig. Nakita ko ang aking bayaw—isang mabuting tao, isang sundalong nanumpa na itataguyod ang hustisya—na tinatapos ang kanyang sariling buhay matapos barilin ang kanyang asawa at hipag.

Ako ay nagkasala. Ngunit hindi lamang nagkasala sa aking kapatid na babae, sa aking bayaw, sa aking mga magulang—ako ay nagkasala sa buhay mismo.

Pagkatapos ng tatlong buwan sa rehabilitation center, nakatanggap ako ng isang sulat mula sa abogado ng pamilya. Ito ay testamento ng aking kapatid na babae, na isinulat bago siya ikasal, isang testamento na walang nakakaalam.

Sa liham, isinulat niya:

“Mahal kong kapatid,

Kung binabasa mo ito, malamang wala na ako. Hindi ko ito isinusulat para sisihin ka, kundi para maintindihan mo.

Alam mo ba, noong pumasok ka sa kwarto ko noong araw na iyon, sa unang pagkakataon, umiyak ako buong gabi. Hindi dahil sa natatakot akong isumbong mo ako, kundi dahil pakiramdam ko ay nabigo akong protektahan ka. Dapat sana’y naging matanda na ako, dapat sana’y tumanggi ako, dapat sana’y pinigilan kita mula pa sa simula. Pero hindi ko magawa.

Minahal kita, hindi sa makasalanang paraan, kundi sa pagmamahal ng isang nakatatandang kapatid na babae. Pero mahina ako. Natatakot akong mawala ka, natatakot na kamuhian mo ako, natatakot na magkahiwa-hiwalay ang ating pamilya. At dahil sa kahinaang iyon, hinayaan ko ang mga bagay na lumampas.

Nang makilala ko siya – ang aking asawa – akala ko magiging maayos ang lahat. Mabuti siya, mahal niya ako, at akala ko ang pagmamahal ay sapat na malakas para burahin ang nakaraan. Pero mahal kong kapatid, ang nakaraan ay hindi namamatay.” Natutulog lang ito, naghihintay ng pagkakataong magising.

Hindi kita masisisi. Sana lang naging matatag ako para tumanggi simula pa noong unang araw. At sana ay nakahanap ka ng paraan para mapatawad ang iyong sarili, kahit alam kong mahirap.

Mabuhay ka, kapatid ko. Anuman ang mangyari, mamuhay nang maayos, para makabawi sa nangyari.

Pumutok ang mga luha sa aking mga maruruming salita. Napagtanto ko na hindi lang pala ako ang biktima ng kahinaan. Ang aking kapatid na babae ay biktima rin. At ang aking bayaw, isang inosenteng lalaki, ang nagbayad ng halaga gamit ang kanyang buhay.

Ngayon, nakaupo ako rito at isinusulat ang mga salitang ito para sa programa. Alam kong hindi ako karapat-dapat sa kapatawaran. Ngunit gusto kong maibahagi ang aking kwento, bilang babala sa mga nasa bingit ng kasalanan.

Ang isang sandali ng kahinaan ay maaaring sumira sa isang buhay. Ang isang maling desisyon ay maaaring kumitil sa buhay ng mga pinakamamahal mo.

Hindi na ako umaasa sa isang himala. Ang magagawa ko na lang ay mabuhay ang mga natitirang araw ko sa wheelchair na ito, ginugulo ng mga alaala ng pagkamatay ng aking ate at bayaw, ang sakit ng aking mga magulang, at ang paghihirap ng aking konsensya.

Isa akong mamamatay-tao. Hindi direkta, ngunit pinatay ko silang lahat.

Pasensya na, ate. Pasensya na, bayaw. Pasensya na, mga magulang.

Paalam.

**ANG WAKAS**