Walang ina na gugustuhing mar@pe ang anak, author…

Pero sising-sisi pa rin ako hanggang ngayun kung bakit ko ba sya nautus4ng bumili sa tindahan kahit gabi na…?

Mainit kase ang ulo ko ng araw na yun dahil pagod na nga ako sa maghapong paglalako ng gulay pero pagdating ko ng bahay ay wala pang luto kahit sinaing man lang…

Katwiran ni Nene noon dahil wala daw bigas na pansaing…

Kaya lalong uminit ang ulo ko sa asawa ko na mas inuuna pa ang pansig@rilyo at lambanog nya galing sa konting kita sa pakiki-gap4san ng palay kaysa ang bumili ng bigas !

Nadagdagan pa ang inis ko ng utus@n kong bumili ng bigas sa tindahan ang anak kong lalaki… pero abala naman sa paglalaro ng cellphone— sabi “mamaya Ma.”

Alam kong yung mamaya nya ay matatagalan pang matapos… kaya sa halip ay inutus4n ko na lang si Nene— ang 12 anyos kong anak !

“Ayaw ko Ma, gabi na po sa labas natat4kot po ako baka may aswang !!!” tanggi nya…

Pero nag4lit pa ako.

“Mas mat4kot ka kung matutulog kang walang laman ang t’yan kaysa sa aswang aswang na yan, kalukoh4n lang ‘yan !!!” buly4w ko pa sa kanya.

Hindi ko na nun naisip na medyo malayo nga pala ang tindahan at madilim na nga ang daan.

Pero kahit takot ay sumunod sya… dahil siguro sa takot na makurøt o map@lo ko !

Pero kinabah4n na ako dahil mag-aalas Dyes na ng gabi ay hindi pa rin sya bumabalik.

Kaya pinasund4n ko na sya sa anak kong lalaki, dahil ang magaling kong asawa ay wala pa rin… malamang nakikipag-inum@n pa rin yun sa labasan.

Pero bumalik s’yang hindi pa rin kasama si Nene— sabi daw sa tindahan ay kanina pa daw bumalik !

Kaya kinab4han na talaga ako dahil hindi naman ugali ng anak ko ang gumala pa kung saan sa dis oras ng gabi !

Hinanap namin sya pero hindi na namin natagpuan…

Hanggang narepørt na namin sa brgy at pulis ang pagkawala nya kinabukasan !!!

Iyak na ako ng iyak nun… dahil nun lang sumilid sa isip ko na babae nga pala ang anak ko ay bakit ba pinīlit kong utus@n— liblib pa naman sa aming lugar.

Lahat na rin ng mga kamag-anak namin at kapitbahay ay tumulong sa paghahanap… pero bigo pa rin kaming makita sya !

Hanggang sa magtatatlong araw na nawawala sya— ay may sumimoy na mabaho…

Nanggagaling ang baho sa madamong bahagi ng lugar namin, sa hindi masyadong bahayan na may nakatiwangwang at hindi iniigiban na balon…

Pag-ang4t nila ng mga tuyong dahon ng kayakas na t4klob ay mas sumimoy pa ang baho !

Ang lakas ng tibok ng puso ko nun na para bang mahihim@tay na ako, dasal ko rin na wala sana dun ang anak ko !

Pero hindi pinakinggan ng itaas ang dasal ko, Ms. Nhie dahil nandoon nga ang anak ko !!!

Pat@y na at naagn@s nang nakalut4ng sa tubig— lo*bo na rin ang tiyan nya !

Tuluyan na akong nahim4tay nun, author… nang makita kong iniaahøn nila ang anak ko sa ganuong ‘di ka tanggap tanggap na hitsura !

Ayon sa mediko legal— inabu*so daw ang anak ko bago ihu*log sa balon— palatandaan na wala na syang pang-ibab@ng suot.

Bas@g rin ang ulo nya, na palatandaan na pin4lo muna bago gah@sain…

Nagkaroon ng imbestig4syon…

Kalaunan ay nahu*li ang krimin4l… dahil mismong asawa ko ang nagbigay ng lead sa mga pulis !

Nag-iinum4n daw sila nun sa tapat ng tindahan ng bumili nga ang anak ko… kita daw nyang umuwi na rin iyun pagkatapos…

Pero maya-maya daw ay nagpa-alam ang isa nyang kainum4n na iihī lamang tapos hindi na bumalik !!!

Ang masakit, Ms. Nhie ay kamag-anak pa namin ang wal@nghiya… kasa kasama pa nga namin sya sa pag-hahanap sa anak naming nawawala !!!

Pero sya pala ang krimin4l na h@yøp sya… !!!

Nakatunog yata kaya biglang nawala ang g@go !!!

Pero inamin sa amin ng nanay nito na kaya andun sa probinsya ang anak nya… dahil may tinatak4sang kaparehas na kaso— dahil matagal nga itong nawala sa lugar namin noon !

Nakatak@s pa talaga ang wal@nghiy4 at tumago sa gubat pero kalaunan ay nasako*te rin dahil may nag tīp sa pulis na may tao daw na natutulog sa kanilang kubo sa bundok t’wing gabi !!!

Pinagsas4mpal ko sya ng makaharap ko— alam kong kulang na kulang pa yun sa ginawa nya sa anak ko !!!

Inamin rin nya sa pulis na totoong ginah@sa nya ang anak ko bago inihu*log sa balon… nanlab4n pa nga raw iyun kaya pinuk*pok nya ng bato sa ulo kaya nawalan ng malāy !!!

Parang balewala lang sa kanya ang ginawa nya habang nagkwekwento at nakangi*si pa kaya g4lit na g4lit ako— para bang pum@tay lang sya ng h@yop !!!

Kahit paano naman, author ay nabigyan namin ng hustis*ya ang pagkam4tay ng anak ko dahil nahuli ang gumah@sa sa kanya… habang-buhay ng kal4buso ang krimin4l na yun !

Pero hanggang ngayun ay hindi pa rin ako patahimi*kin ng budhi ko…

Dahil bali-balikt4rin man… ako pa rin ang dahilan kung bakit nangyari ‘yun sa anak ko !

Ako pa rin ang puno’t dulo kung bakit sya nam@tay !!!

Kung hindi ko sana sya pinilit bumili sa tindahan ng gabing iyun… marahil ay buhay pa sya ngayun