Ang Simula: Ang Sorpresa at Ang Kasinungalingan

Ikalimang anibersaryo namin ng asawa kong si Eric. Dahil alam kong naging sobrang busy siya sa kanyang trabaho bilang Finance Director sa isang malaking kumpanya, nagdesisyon akong i-surprise siya. Nagluto ako ng paborito niyang pagkain, bumili ng isang mamahaling bote ng wine, at nagsuot ng magandang pulang bestida.

Alas-otso ng gabi nang makarating ako sa floor ng opisina niya. Madilim na ang buong palapag, maliban sa kaisa-isang ilaw na nagmumula sa corner office niya.

Naglalakad ako nang dahan-dahan para hindi niya marinig ang mga takong ko. Nang malapit na ako sa salaming pinto ng opisina niya, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Isang text mula kay Eric:

“Happy Anniversary, Bae. Miss na miss na kita. Pasensya ka na, stuck ako sa trabaho ngayon. Tambak ang paperwork. I’ll make it up to you bukas, promise. I love you.”

Napangiti ako. Napakasipag talaga ng asawa ko, isip-isip ko.

Pero nang iangat ko ang paningin ko at sumilip sa maliit na siwang ng blinds sa salaming pinto ng opisina niya… gumuho ang buong mundo ko.

Wala siyang hawak na papel. Wala siyang ginagawang trabaho.

Nakaupo si Eric sa ibabaw ng kanyang mahogany desk, at sa kandungan niya ay nakaupo ang kanyang maganda at sikat na Boss—si Sabrina, ang Vice President ng kumpanya. Naghahalikan sila nang mapusok. Rinig na rinig ko ang mga mahihinang tawa nila habang hinuhubad ni Eric ang blazer ng babae.

“Oh, Eric,” malanding bulong ni Sabrina. “Paano yung boring mong asawa? Hinihintay ka na ata.”

Tumawa si Eric—isang tawang hindi ko kailanman narinig sa limang taon naming pagsasama. “Nag-text na ako. Uto-uto ‘yun, maniniwalang nagtatrabaho ako. Masyado siyang mabait para magduda.”

Parang piniga ang puso ko. Namutla ako. Ang mga kamay kong may hawak ng paper bag ng pagkain ay nanginginig. Gusto kong sumigaw. Gusto kong buksan ang pinto, basagin ang bote ng wine sa ulo nilang dalawa, at umiyak nang malakas.

Akmang hahawakan ko na ang doorknob nang biglang…

Ang Estranghero sa Dilim

Isang mainit at malaking kamay ang dahan-dahang tumakip sa bibig ko. Isang braso ang pumulupot sa baywang ko at hinila ako pabalik sa madilim na bahagi ng hallway.

Nanlaki ang mga mata ko sa takot. Nagpumiglas ako.

“Sshh. Wag kang maingay,” bulong ng isang napakalalim at kalmadong boses ng lalaki sa tainga ko. Hinarap niya ako sa kanya at dahan-dahang tinanggal ang kamay niya sa bibig ko.

Nasa harap ko ang isang matangkad na lalaking nakasuot ng isang napakamahal na itim na suit. Gwapo, may seryosong mga mata, at may hawak na isang maliit na remote control.

“S-Sino ka?!”

Basahin ang buong kwento at alamin ang nakakagulat na katapusan sa mga komento sa ibaba.

Nanatiling kalmado ang lalaki sa harap ko sa kabila ng aking panginginig. “Ako si Julian,” bulong niya. “Ang asawa ni Sabrina. At tulad mo, limang taon din akong niloloko ng mga taong nasa loob ng silid na iyan.”

Nanigas ako. Ang asawa ng Vice President? Ang bilyonaryong madalas mabalita sa mga business magazine?

“Bakit mo ako pinigilan?” tanong ko habang tumutulo ang luha. “Gusto ko silang ipahiya! Gusto kong malaman nila na nandito ako!”

Umiling si Julian at ipinakita ang hawak niyang remote. “Ang paggawa ng eksena ay para sa mga talunan. Ang paghihiganti… ay para sa mga matatalino. Huwag kang maingay. Magsisimula na ang tunay na palabas.“

Pinindot ni Julian ang isang button sa remote. Biglang bumukas ang lahat ng malalaking monitor sa buong floor—maging ang higanteng screen sa lobby ng kumpanya at ang live feed sa official social media page ng korporasyon na may milyon-milyong followers.

Lahat ng camera sa loob ng opisina ni Eric—na itinago ni Julian nang nakaraang linggo—ay nagsimulang mag-broadcast nang live.

Hindi lang ang paghahalikan nila ang napanood ng buong mundo. Sa screen, narinig din ang pag-uusap nila tungkol sa paglipat ng pondo ng kumpanya sa isang secret account.

“Eric, sigurado ka bang hindi tayo mahuhuli sa pag-kickback sa Finance?” tanong ni Sabrina habang inaayos ang buhok.

“Trust me, babe,” sagot ni Eric habang tumatawa. “Ginamit ko ang pangalan at pirma ng asawa ko sa mga dokumento. Kung may makukulong man, siya ‘yun, hindi tayo. Masyadong tanga si Bae para mapansin ang mga pinapapirmahan ko sa kanya gabi-gabi.”

Napahawak ako sa dibdib ko. Hindi lang pala puso ko ang ninanakaw niya, kundi pati ang aking kalayaan.

“Ngayon,” sabi ni Julian habang nakatingin sa kanyang relo. “Puwede mo na silang harapin.”

Sabay naming itinulak ang pinto. Nanlaki ang mga mata nina Eric at Sabrina. Kumaripas ng tago si Sabrina sa ilalim ng lamesa habang si Eric ay natatarantang nag-ayos ng polo.

“Bae! Anong ginagawa mo rito?!” nauutal na tanong ni Eric. “Paliwanag ko—”

“Huwag na, Eric,” putol ko sa kanya. Inilabas ko ang aking cellphone at ipinakita ang live stream na may 500,000 viewers na. “Hindi lang ako ang nakakita. Pati ang Board of Directors, ang mga pulis na nasa lobby na ngayon, at ang buong Pilipinas.”

Pumasok ang mga security guard kasama ang mga alagad ng batas. Sa isang sandali, ang “Finance Director” at ang “Vice President” ay pinosasan sa harap ko.

Habang inilalabas sila sa gusali, huminto si Julian sa tabi ko. “Salamat, Bae. Dahil sa pagpunta mo rito, nakumpleto ang huling piraso ng ebidensya na kailangan ko para mabawi ang kumpanya at mapawalang-bisa ang kasal namin.”

Tumingin ako sa kanya. “Anong mangyayari sa akin? Ginamit niya ang pangalan ko sa mga nakaw na dokumento.”

Ngumiti si Julian—isang ngiting puno ng katiyakan. “Huwag kang mag-alala. Kanina pa naka-record ang pag-amin niya na niloko ka niya. Ikaw ang biktima rito, at ako ang bahala sa mga abogado mo.”

Iniwan ko ang pagkaing niluto ko sa ibabaw ng lamesa ni Eric. Hindi para sa kanya, kundi para sa basurero sa labas na mas marangal pa ang trabaho kaysa sa asawa ko.

Lumakad ako palabas ng building kasabay ni Julian. Malungkot ang anibersaryo ko, oo. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi na ako ang “mabait at uto-utong asawa.” Ako na ang babaeng malaya.