NAG PRANK AKO KAY GF NA MAKIKIPAG BREAK NA AKO, BIGLA AKONG NAIYAK KASI PUMAYAG SIYA

Hindi ko alam kung anong sumapi sa’kin nung araw na ‘yon. Siguro pagod lang ako… o baka tanga lang talaga ako by nature.

Habang kumakain kami ni GF sa fastfood yung tipong may spaghetti promo pa naisipan kong gawin ang “ultimate prank.”

Yung tipong maiiyak siya, yayakapin ko, tapos sasabihin kong “It’s a prank babe HAHAHA we’re so cute.”

Ayun, habang nagmumukbang siya ng fries, bigla akong umeksena.

“Babe… sorry pero break na tayo.” sabi ko, kunwari basag ang boses.

“May nagustuhan kasi akong ibang babae sa work. Hindi ko sinasadya… nahulog ako sa kanya.”

Sa loob-loob ko, galing… parang pang-MMK yung delivery ko ah.

Tahimik lang siya. Nakakunot ang noo. Tumingin sa akin. Walang kibot.

Ayun na… anytime iiyak na ‘to. Ihanda ang yakap award.

Pero bago pa ako makapaghanda sa “It’s a prank” moment, bigla siyang nagsalita.

“Okay babe, break na tayo.”

Napangiti ako ng slight uy napa-acting ko siya HAHAHA pero nasundan pa pala yung sasabihin niya.

“Buntis kasi ako. Nahulog din ako sa ka-work ko. Salamat, hindi na ako nahirapan makipag-break.”

Para akong binuhusan ng yelo na galing freezer ng fastfood.

“Ha? Babe? Gagi prank lang yun… ikaw naman, gumaganti ka, no?” pilit kong ngiti, pero yung kaluluwa ko nag-uumpisa na mag-impake.
Tumayo siya, niligpit gamit niya, seryoso pa rin.

“Hindi ako nagbibiro. Totoo ‘to. Sorry. Break na talaga tayo.”

At nag-walkout siya. Walang lingon. Walang soundtrack. Diretso palabas.

Ako? Naiwan sa mesa. Yakap-yakap ang tray ng manok. Tulala. Dahan-dahang tumulo ang luha ko.

Gusto ko lang sana mag-prank… bakit ako yung naprank ng buhay?

Sa huli, ako yung talagang nagmukhang tanga sa fastfood. At yung spaghetti promo? Nalalasahan ko pa rin hanggang ngayon. Lasa siyang… heartbreak.

**Bahagi 2: Ang Bagsak at ang Katotohanan**

Ilang araw akong parang bangkay na gumagalaw. Patay na patay ang pakiramdam. Ang phone ko, tahimik. Walang tawag, walang mensahe. Pilit kong tinatawagan siya, pero palaging “The number you have dialed cannot be reached.” Nabura na ako sa buhay niya, parang bula.

Nakatulala ako sa kama nang biglang dumating si Kuya Dan, pinsan ni GF at matagal ko nang kaibigan. Mukha siyang seryoso at galit. Hinatak niya akong lumabas ng kwarto at umupo sa sala.

“Ano ba’ng ginawa mo, tol?” bungad niya, halatang pinipigilan ang init ng ulo. “Bakit mo siniraan ng puri ang pinsan ko sa harap ng buong mundo?”

“Ha? Sinong nagsiraan ng puri? Siya nga ‘yung nagsabi na buntis siya sa iba!” depensa ko, nahihirapang lumunok.

“PUTA! GAGO KA BA?!” sumabog si Kuya Dan. “Nag-prank ka lang pala, ‘di ba? Natumba ka sa sarili mong biro? Tangina, alam mo ba kung anong pinagdaanan niya?”

“Ano… ano’ng ibig mong sabihin?”

Naghinga nang malalim si Kuya Dan, tila pinipili ang mga sasabihin. “Nung gabing ‘yun, pag-uwi niya galing sa inyo, umiiyak na ‘yung babae. Sabi niya, sinabihan mo raw siya na may iba ka na. Akala niya, totoo. Akala niya, iniwan mo siya para sa iba. Lasing ka ba nung ginawa mo ‘yon?”

“Hindi… pagod lang… trip lang…” nanghihina kong sabi.

“Trip lang? Ang sakit sakit ng ginawa mo! Alam mo bang nagpa-check up siya kinabukasan? Nagkaroon siya ng spotting, natakot siya na baka ma-stress siya ng sobra at maapektuhan ‘yung…”

Huminto siya. Tiningnan ako ng masinsin.

“…na maapektuhan ‘yung baby NIYO.”

Para akong tinamaan ng kidlat sa ulo. Niyayanig ang buong katawan.

“A-anong baby namin?”

“Oo, tanga! Buntis siya. IKAW ang ama. Dalawang buwan na. Plano pa lang sana niyang sabihin sa’yo nung dinner na ‘yon. Magce-celebrate pa sana kayo. Pero bago pa man niya mailabas ‘yung test result mula sa bag niya, sinabihan mo na siya na may iba ka na.”

Nawalan ako ng malay. Literal na nag-black out ang paningin ko. Naramdaman ko ang malamig na sahig sa pisngi ko. Nahimatay ako.

**Bahagi 3: Ang Paghahanap at ang Pag-asang Naantal**

Gumising ako sa pang-amoy ng alcohol. Nasa ospital ako. Si Kuya Dan ang kasama ko.

“Gising ka na, gago,” sabi niya, pero may halong awa na sa tinig. “Kailangan mong ayusin ‘to. Pero hindi ko alam kung paano. Wala na siya sa bahay nila. Sa probinsya na raw sila ng nanay niya. Ayaw na raw makipag-ugnayan. Sinabi ng tiyahin ko na hayaan na muna daw siya.”

Ilang buwan ang lumipas. Parang robot akong nabuhay—pumasok sa trabaho, umuwi, naghanap ng paraan. Ginawa ko ang lahat: nagpadala ng sulat, nagpakumbaba sa magulang niya sa tawag, nagpadala ng baon para sa buntis sa pamamagitan ni Kuya Dan. Palaging tanggihan ang natatanggap ko. Walang direktang sagot mula sa kanya. Parang multo na lang siya sa buhay ko—nandoon, nararamdaman, pero hindi mahawakan.

Hanggang sa isang madilim na gabi ng Disyembre, habang nag-iisa ako sa apartment na puno ng alaala sa kanya, dumating ang mensahe.

Hindi galing sa kanya. Galing kay Kuya Dan. Isang litrato.

Sa litrato, nakahiga siya sa kama ng ospital. Pagod, namamaga ang mata, pero… payapa. Sa dibdib niya, may maliit na batang nakabalot sa puti. Isang babae.

Kasunod ng litrato, ang mensahe:
_”Lumabas na si Baby. Parehong safe. 6 lbs, 4 oz. Mukha siyang lolo mo. Tangina._

_Pero eto sabi niya, at direct quote ‘to, sabi ko lang sayo: ‘Pakitanong mo sa kung gusto niyang makilala ang anak niya. PERO HANGGANG DOON LANG. Hindi ito panakip-butas. Hindi ito second chance. Ito ay responsibilidad na dapat niyang gampanan. Mag-isa ko siyang napalaki sa loob ng siyam na buwan, kaya mag-isa ko rin siyang kayang palakihin. Pero karapatan ng anak niya na kilalanin siya.’_

_Ayan. Bahala ka na. Ang hirap mong mahalin, tol. Pero ang tanga-tanga mo kasi.”_

Tumayo ako at lumabas ng bahay. Tumingala ako sa mga bituin. Hindi ko alam kung anong nararamdaman—saya, sakit, panghihinayang, takot, pag-asa. Ang malinaw lang, wala na ‘yung spaghetti at prank na ‘yon sa isip ko.

Nasa isip ko lang ‘yung litrato ng dalawang mukha na hindi pa nakikita nang personal, pero buong-buo nang nakaukit sa puso ko.

Bumalik ako sa loob at sinimulan ang sagot kay Kuya Dan. Isang salita lang ang naisulat ko bago ako muli maiyak, pero ngayon ay may kaunting liwanag na sa dilim:
**”Salamat. Oo. Gagampanan ko.”**

Natuto ako sa pinakamalupit na paraan: minsan, ang mga biro ay bumalik sa’yo bilang katotohanan. At ang mga katotohanan, kapag pinaglaruan mo, nagiging sugat na matagal maghilom. Pero kahit paano, sa gitna ng lahat, may bagong buhay na nagsisilbing liwanag—isang liwanag na hindi ko na muling ipagwawalang-bahala.