Teh, share ko lang kasi hanggang ngayon natatawa pa rin ako sa sarili ko.

So eto na nga. Isang gabi, feeling ko main character ako sa isang teleserye. Buo na loob ko. Ready na ko makipag-break sa boyfriend ko. Naka-draft na speech ko sa Notes, may background music pa sa utak ko,parang slow-mo exit scene ganon.

Sabi ko sa kanya, “Ayoko na. Pagod na ko. Iiwan na talaga kita.”
Grabe, ramdam ko yung power ko that night. Independent woman era kuno.

Tapos bigla siyang tumingin sakin nang seryoso. As in yung parang may ibubunyag na sikreto sa family reunion.

Sabi niya:
“Sure ka na ba? Kasi… may kailangan kang malaman. Nabuntis kita.”

TEH???

Napatingin ako sa sarili ko. Napahawak sa tiyan ko. Napaisip ako kung may nakalimutan ba akong life event. Sabi ko, “Ha? Paano? Wala naman akong alam???”

Sagot niya, sobrang kalmado:
“Hindi mo lang napapansin. Pero buntis ka. Ramdam ko.”

ANO RAW.

Biglang nag-rewind lahat ng kinain ko that week. Yung dalawang rice ko kahapon? Yung milk tea ko? Yung bloating ko? Teh nagduda ako sa sarili kong biology.

From strong independent woman to overthinking nanay in 3 seconds.

Hindi na natuloy break-up ko. Instead, pag-uwi ko, binantayan ko tiyan ko. Literal. Tinitigan ko sa salamin. Pinipisil ko kung may mararamdaman akong movement. Kada may kumulo sa tiyan ko, napapatalon ako.

Isang beses, umutot lang ako, akala ko may sumipa.

Tapos siya? Tawang-tawa pala sa gilid. Sabi niya, “OA ka kasi. Akala mo talaga iiwan mo ko basta-basta.”

Dun ko narealize… pinagtripan lang pala ako dahil alam niyang dramatic ako pag may confrontation. Ginamit niya kahinaan ko — pagiging overthinker deluxe edition.

Pero ang malala? After nun, hindi pa rin ako agad nakipag-break ulit. Kasi tehhhh, what if totoo?

For one week, naging self-appointed OB ako ng sarili kong tiyan.
• Kada busog – “Ito na ba ‘to?”
• Kada hilo – “Simula na ba ‘to?”
• Kada delayed gutom – “May cravings ba ‘to?”

Nag-Google pa ko ng “pwede bang mabuntis nang hindi mo alam” at “possible ba ang surprise pregnancy na walang ganap.”

Siya naman, tuwang-tuwa. Lagi akong tinatanong, “Kamusta si baby?”
At ako naman si tanga, sumasagot pa ng, “Tumahimik ka nga.”

Eventually natauhan din ako. Sabi ko, “Hoy, hindi ako buntis. At kung buntis man ako, hindi ikaw ang OB.”
Saka ko siya tinapunan ng unan.

Hanggang ngayon, tuwing may kabag ako, binibiro niya ko ng “galaw na ba?”
At ako naman, automatic hahawak sa tiyan ko bago ko maalala na prank lang pala lahat.

Moral lesson?
Huwag maging OA kung ayaw mong ma-prank.
At huwag din maniwala agad sa lalaking nagsasabing nabuntis ka niya nang hindi mo alam,hindi siya si Professor X na may psychic powers.

Pero aminado ako… imbes na dramatic break-up scene, naging comedy special tuloy buhay ko.

At oo, binabantayan ko pa rin tiyan ko minsan. Just in case. HAHAHA.

Teh, akala ko tapos na ang kalokohan. Akala ko after ng isang linggong pag-aalala sa imaginary baby namin, okay na kami. Na parang na-settle na namin na tanga lang talaga ako at prankster lang talaga siya.

Pero teh… bakit parang may something?

Eto na yung part na magmumukha akong baliw sa sarili kong kwento.

Ilang araw after ng “revelation” niya, napansin ko… parang iba na trato niya sakin. Yung tipong dati mag-isa lang siyang kakain ng pancit canton na nakikita niya sa ref, ngayon biglang tatanungin pa ko kung gusto ko raw ba ng mangga? TEH, ALAM NYO NAMAN AKO, HINDI AKO MA MANGA. Bakit naman mangga?!

Tapos isang beses, nasa mall kami. Bigla siyang tumigil sa harap ng isang store. Bata. Yung mga baby clothes.

Tumayo siya dun ng mga tatlong minuto. Tinititigan yung mga onesie na may nakasulat na “Mama’s Little Monster” at “Daddy’s Co-pilot.”

Sabi ko, “Uy, bakit? May pagbubuntunan ka na naman ba?”

Sagot niya, “Napapaisip lang. Ang cute no? Kung sakali.”

TEH. KUNG SAKALI? ANONG KUNG SAKALI? WALA NAMANG SAKALI SAATING DALAWA, HINDI NAMAN AKO BUNTIS! (Sana.)

Syempre, bilang isang certified overthinker, hindi ko na ‘yun nagustuhan. Paguwi ko, diretso ako sa salamin. Tiningnan ko ulit sarili ko. Medyo namumutla ba ako? Medyo bilog ba pisngi ko? Medyo mas malaki ba boobs ko? TEH ALAM MO YUNG BIGLA KA NALANG MAG-IIISIP NG KUNG ANU-ANO KAHIT ALAM MONG IMPOSIBLE?

Nung gabing yun, magkatabi kami matulog. Tapos bigla niyang hinawi yung buhok ko sa tenga ko. Sabi niya, “Alam mo, napapaisip ako. Magiging maganda siguro tayong magulang.”

TEH ANG PUSO KO—PUTOK NA PUTOK SA MOMENT NA YUN. Yung tipong gusto mo na siyang sampalin at yakapin nang sabay.

Sabi ko, “Tigilan mo nga ako. Hindi ako buntis. At kung gusto mo ng anak, mag-ampon tayo ng pusa.”

Sagot niya, “Ayaw ko ng pusa. Gusto ko ng mini-you.”

PUTA. DI NAMAN AKO NAMATAY SA CUTE NON PERO TEH BAKIT ANG SARAP PA RIN Pakinggan?! HAHAHA.

Eto na, te. Yung finale. Yung plot twist na kahit ako, nagulat.

So isang gabi, magkasama kami sa rooftop ng bahay nila. Tahimik lang, nakatitig sa mga bituin. Yung tipong puro hangin at drama ang vibes.

Tapos bigla niyang hinawakan kamay ko. Sabi niya, “Alam kong hindi ka naman talaga buntis nun.”

Sabi ko, “Eh di wow, Captain Obvious.”

Pero hindi siya tumawa. Seryoso siya ulit. Yung tipong seryosong nakakatakot.

Sabi niya, “Yung sinabi ko nun na nabuntis kita… hindi lang yun prank.”

Napahinto ako. Parang may bumara sa lalamunan ko. “Ha? Ano ibig sabihin nun?”

Dahan-dahan siyang umupo, hinawakan yung dalawang kamay ko. At eto na.

“Ang ibig kong sabihin… gusto kitang mabuntis. Gusto kong ikaw ang maging nanay ng mga magiging anak ko. Hindi dahil sa na-prank kita, kundi dahil mahal kita. At kung sakali man na hindi pa tayo handa ngayon, gusto kong malaman mo na… gusto kitang makasama hanggang sa puntong magka-anak na tayo. Hindi man ngayon. Pero sa tamang panahon. Ikaw lang.”

TEH???

Biglang nagkaroon ng background music sa utak ko. Yung tipong soundtrack ng Korean drama. Yung iiyak ka na lang bigla.

Sabi ko, “Ang weird mo. Pinag-alala mo ko ng isang linggo para lang sabihin yan?”

Tumawa siya. “Oo. Kasi alam kong kung sinabi ko lang yan ng diretso, baka matawa ka lang o iwasan mo ko. Kailangan kong iparamdam sayo na… hindi biro yung sinasabi ko.”

Tapos hinawakan niya yung tiyan ko. Hindi yung mabigat na hawak. Yung parang may promise.

“Balang araw, pag handa na tayo… gusto ko totoong may laman to. Hindi kabag. Hindi utot. Hindi imaginary. Yung totoo. Yung atin.”

TEH NAIYAK NA KO NETO HA. As in. Hindi na ko nakapagsalita.

Simula nun, hindi na kami nag-break. In fact, mas lalo kaming naging close.

At oo, hanggang ngayon, tuwing may kabag ako, binibiro niya pa rin ako. “Galaw na ba?”
Pero alam ko na… hindi na biro yung tanong na yun.

May halong pangarap na.
May halong “sana balang araw.”

Kaya te, kung may boyfriend kang ganyan ka-kaloko pero ganyan ka-deep magmahal?
Simbahin mo na. Literal.

Charot.

Pero seryoso.
Minsan, ang mga kalokohan, may deeper meaning pala.
At minsan, ang mga prank, nagiging love story.

Salamat sa pagbabasa ng dalawang parte ng aking dramatic-comedic-romantic-psycho na buhay pag-ibig.

At sa mga nagtataka…
Hindi, hindi pa rin ako buntis.
Pero kung sakali…
Siya na lang din naman siguro gusto kong maka-break.
At maka-anak.
At makasama habang buhay.

Chos.

THE END