NAG-APPLY AKO BILANG JANITOR SA SARILI KONG KUMPANYA PARA SUBUKAN ANG UGALI NG HR MANAGER — PINUNIT NIYA ANG BIO-DATA KO AT TINAWAG AKONG “AMOY LUPA”, PERO NANG DUMATING ANG MGA BOARD OF DIRECTORS, NAG-SALUTE SILA SA AKIN DAHIL AKO PALA ANG FOUNDER NITO.
Ako si Don Roberto. Sa edad na 60, naitayo ko ang “Summit Solutions,” ang pinakamalaking BPO company sa bansa. Pero dahil matanda na ako, madalas akong nasa bahay na lang. Nabalitaan kong marami daw magagaling na aplikante ang hindi natatanggap dahil sa “palakasan” system at masama daw ang ugali ng bagong HR Manager.
Gusto kong malaman kung totoo ito. Kaya isang umaga, nagsuot ako ng kupas na polo, lumang pantalon, at sandalyas. Nagpanggap ako na si “Berting,” isang matandang nag-aapply bilang Janitor.
Pagdating ko sa opisina, nakita ko ang haba ng pila. Umupo ako sa tabi ng mga fresh graduates na nag-aapply.
Sa wakas, tinawag ang pangalan ko. Pumasok ako sa kwarto ng HR Manager na si Sir Eric. Bata pa ito, naka-gel ang buhok, at ni hindi man lang tumingin sa akin nang pumasok ako. Abala siya sa paglalaro sa cellphone niya.
“Anong kailangan mo, Tanda?” tanong ni Eric nang hindi tumitingin.
“Mag-aapply po sana ako bilang Janitor, Sir. Masipag po ako,” sagot ko nang may pagpapakumbaba, inaabot ang gusot kong Bio-data.
Hinablot ni Eric ang papel. Tinignan niya ito saglit at tumawa nang malakas.
“Janitor? Tanda, sa itsura mong ‘yan, baka mamatay ka lang habang nagmo-mop! Ang baho mo pa, amoy lupa! Alam mo, sayang lang ang oras ko sa’yo.”..

Ito ang pagpapatuloy ng kwento na may Plot Twist na tiyak na magugustuhan ng mga Pinoy—halo ng matinding emosyon, katarungan, at isang rebelasyon na hindi inaasahan ni Eric.

Biglang kinuha ni Eric ang aking Bio-data at sa harap ko mismo ay dahan-dahan niya itong pinunit-punit habang nakatingin sa aking mga mata.

“Wala kaming lugar dito para sa mga basura. Security! Ilabas ang matandang ito bago pa bumaho ang opisina ko!” sigaw niya.

Dalawang guard ang pumasok at hinawakan ako sa braso. Pero bago pa man nila ako tuluyang mailabas, bumukas ang malaking pinto ng boardroom. Lumabas ang mga Board of Directors sa pangunguna ng CEO na si Mr. Santillan. Lahat sila ay nakasuot ng mamahaling barong at suit.

Namutla si Eric. Agad siyang tumayo at nag-ayos ng kurbata. “Good morning, Board! Pasensya na po sa ingay, heto kasing matandang ito, nagpipilit mag-apply na Janitor. Paalisin ko na po agad!”

Ngunit imbes na sumang-ayon, sabay-sabay na tumigil ang mga direktor. Tumayo sila nang tuwid, yumuko nang bahagya, at sumaludo sa akin.

“Good morning, Founder. Bakit po kayo nakasuot ng ganyan?” tanong ni Mr. Santillan na bakas ang pagtataka at kaba sa mukha.

Hindi makapaniwala si Eric. “Founder? Si Berting? Sir, baka nagkakamali kayo, isa lang siyang amoy lupang aplikante!”

Tumingin ako kay Eric nang may awtoridad. “Eric, ang lupang sinasabi mong amoy ko ay ang lupang pinagtayuan ko ng kumpanyang ito sa pamamagitan ng dugo at pawis. At ang ‘basura’ na pinunit mo? Iyon ang kumpirmasyon na hindi ka karapat-dapat sa posisyong ito.”

Agad na tinanggal si Eric sa trabaho sa harap ng lahat. Ngunit dito pumasok ang tunay na PLOT TWIST.

Habang paalis na si Eric na umiiyak at nagmamakaawa, may isang matandang babaeng Janitress na lumapit sa akin para ibalik ang nalaglag kong panyo. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Nakilala ko ang singsing sa kanyang daliri.

“Don Roberto? Ikaw ba ‘yan?” tanong ng babae habang nanginginig ang boses.

Siya si Martha—ang unang asawa ko na inakala kong pumanaw na sa isang sunog 30 taon na ang nakakaraan. Nalaman kong hindi siya namatay, kundi nawalan ng alaala at sa loob ng maraming taon ay nagtatrabaho pala bilang janitress sa mismong kumpanyang itinayo ko para sa kanya.

Hindi lang kumpanya ang naisalba ko sa araw na iyon, kundi ang pamilyang inakala kong habambuhay ko nang nawala.