NAG-APPLY AKO BILANG JANITOR SA SARILI KONG KUMPANYA PARA SUBUKAN ANG UGALI NG HR MANAGER — PINUNIT NIYA ANG BIO-DATA KO AT TINAWAG AKONG “AMOY LUPA”, PERO NANG DUMATING ANG MGA BOARD OF DIRECTORS, NAG-SALUTE SILA SA AKIN DAHIL AKO PALA ANG FOUNDER NITO.
Ako si Don Roberto. Sa edad na 60, naitayo ko ang “Summit Solutions,” ang pinakamalaking BPO company sa bansa. Pero dahil matanda na ako, madalas akong nasa bahay na lang. Nabalitaan kong marami daw magagaling na aplikante ang hindi natatanggap dahil sa “palakasan” system at masama daw ang ugali ng bagong HR Manager.

Gusto kong malaman kung totoo ito. Kaya isang umaga, nagsuot ako ng kupas na polo, lumang pantalon, at sandalyas. Nagpanggap ako na si “Berting,” isang matandang nag-aapply bilang Janitor.

Pagdating ko sa opisina, nakita ko ang haba ng pila. Umupo ako sa tabi ng mga fresh graduates na nag-aapply.

Sa wakas, tinawag ang pangalan ko. Pumasok ako sa kwarto ng HR Manager na si Sir Eric. Bata pa ito, naka-gel ang buhok, at ni hindi man lang tumingin sa akin nang pumasok ako. Abala siya sa paglalaro sa cellphone niya.

“Anong kailangan mo, Tanda?” tanong ni Eric nang hindi tumitingin.

“Mag-aapply po sana ako bilang Janitor, Sir. Masipag po ako,” sagot ko nang may pagpapakumbaba, inaabot ang gusot kong Bio-data.

Hinablot ni Eric ang papel. Tinignan niya ito saglit at tumawa nang malakas.

“Janitor? Tanda, sa itsura mong ‘yan, baka mamatay ka lang habang nagmo-mop! Ang baho mo pa, amoy lupa! Alam mo, sayang lang ang oras ko sa’yo.”

Sa harap ko, pinunit ni Eric ang Bio-data ko at itinapon sa basurahan.

“Lumayas ka na dito. Bawal ang dugyot sa kumpanya ko. Nakakasira ka ng view,” taboy niya sa akin.

Masakit ang mga salita niya. Pero hindi ako umalis agad. Pinulot ko ang pinunit na papel sa basurahan.

“Sir,” sabi ko. “Hindi niyo po kailangang manlait. Tao rin po ako.”

“Aba’t sumasagot ka pa?! Guard! Guard! Ilabas niyo ‘tong matandang ‘to!” sigaw ni Eric.

Habang hinihila ako ng guard palabas ng pinto, may isang aplikante—isang babaeng umiiyak sa gilid—ang lumapit.

“Sir Guard, wag niyo naman po siyang saktan,” sabi ng babae. “Matanda na po siya.” Inabutan niya ako ng tubig. “Tay, ayos lang po kayo? Hayaan niyo na po ‘yun. Pareho po tayong hindi tinanggap kasi wala daw tayong ‘backet’. Ako nga po, Cum Laude, pero hindi tinanggap kasi galing daw ako sa probinsya.”

“Salamat, Hija,” sabi ko. “Anong pangalan mo?”

“Jenny po,” sagot niya.

Sa sandaling iyon, bumukas ang elevator. Lumabas ang limang lalaking naka-suit—ang Board of Directors ng kumpanya. At kasama nila ang aking Vice President.

Pagkakita nila sa akin na hawak ng guard at gusgusin, nanlaki ang mga mata nila.

“Sir Roberto?!” sigaw ng Vice President.

Dagliang tumakbo ang mga Board Members palapit sa akin. Ang mga guard ay nataranta at binitawan ako. Sabay-sabay silang nag-salute at yumuko sa akin.

“Good Morning, Chairman!” bati nila.

Lumabas si Eric mula sa kwarto niya dahil sa ingay. “Anong nangyayari dito? Bakit niyo kinakausap ‘yang pulubi na ‘yan?”

Humarap ang Vice President kay Eric. “Pulubi?! Eric, ang taong ‘yan ay si Don Roberto! Ang Founder at Chairman ng kumpanyang ito! Siya ang nagpapasweldo sa’yo!”

Namutla si Eric. Parang nawalan ng dugo ang mukha niya. Ang tuhod niya ay nanginig hanggang sa mapaupo siya sa sahig.

“C-Chairman?” utal ni Eric.

Inayos ko ang aking kupas na polo. Tumingin ako kay Eric nang diretso.

“Eric,” sabi ko sa aking tunay na boses. “Ang sabi mo kanina, bawal ang ‘dugyot’ sa kumpanya mo? Tama ka. Pero nagkamali ka ng tingin. Ang tunay na dugyot ay hindi ang damit ko, kundi ang ugali mo.”

“Sir! Patawad po! Hindi ko po sinasadya!” iyak ni Eric.

“You are fired,” deklara ko. “At sisiguraduhin kong wala nang kumpanya ang tatanggap sa HR na katulad mo na namimili ng tao base sa itsura.”

Humarap ako kay Jenny, ang babaeng nagtanggol sa akin.

“At ikaw, Jenny,” ngiti ko. “You are hired. Hindi bilang Janitor, kundi bilang bagong HR Associate. Kailangan ng kumpanyang ito ng taong may puso at talino, hindi ‘yung mayabang lang.”

Nagpalakpakan ang lahat ng aplikante. Si Eric ay kinaladkad palabas ng guard—ang parehong guard na inutusan niyang magpaalis sa akin kanina.

Sa huli, ang tunay na boss ay hindi ‘yung nakaupo sa aircon at naninigaw. Ang tunay na boss ay ‘yung marunong tumingin sa puso ng bawat tao, ano man ang estado nila sa buhay.

WAKAS.