NAG-ALBURUTO SA GALIT ANG ISANG LALAKI DAHIL NAWALA ANG KANYANG WALLET NA MAY LAMAN NA 13TH MONTH PAY “MGA MAGNANAKAW TALAGA ANG MGA TAMBAY SA KANTO!” SIGAW NIYA. BALAK NIYA SANANG MAGPA-BARANGAY PARA IPADAMPOT SILA. PERO NATAHIMIK SIYA NANG MAY KUMATOK SA KANYANG PINTUAN GABING-GABI NA

Disperas ng Pasko. Umuusok ang ilong ni Mang Nestor sa galit.

Kapakapa niya ang bulsa niya. Wala ang wallet niya. Nandoon pa naman ang P30,000 na 13th Month Pay at bonus niya na kakawithdraw lang sa ATM.

“Bwisit!” sigaw ni Nestor, rinig sa buong bahay. “Alam ko na kung sino kumuha nito! Yung mga tambay sa kanto!”

Takot na takot ang misis niya. “Pa, sigurado ka ba? Baka naiwan mo lang sa opisina?”

“Hindi!” bulyaw ni Nestor. “Dumaan ako sa kanto kanina! Binunggo ako nung Buknoy na may tattoo! Siguradong dinukutan nila ako! Mga adik ’yan eh! Mga patay-gutom!”

Nagmamadaling nagbihis si Nestor.

“Pupunta ako sa Barangay Hall! Ipapablotter ko silang lahat! Ipapadampot ko sila! Hindi pwedeng nakawin nila ang Pasko ng pamilya ko!”

Galit na galit si Nestor habang naghahanap ng susi ng gate. Punong-puno ng prejudice o panghuhusga ang utak niya. Para sa kanya, porke’t nakatambay, walang trabaho, at gusgusin—sila na agad ang salarin.

Biglang may kumatok sa gate. Malakas at sunod-sunod.

TOK! TOK! TOK!

“Ayan na! Baka nangengealam pa sila!” kumuha si Nestor ng baseball bat. “Humanda kayo sa akin!”

Pagbukas niya ng gate, bumungad sa kanya ang isang lalaking naka-sando, tadtad ng tattoo ang braso, at pawisan.

Si Buknoy. Ang tambay na pinaghihinalaan niya.

“IKAW!!!” sigaw ni Nestor, akmang hahampasin si Buknoy. “Ilabas mo ang pera ko! Magnanakaw!”

Napaatras si Buknoy, hinihingal. Tinaas niya ang kamay niya.

“S-Sir! Teka lang po! Sir Nestor!”

May inilabas si Buknoy mula sa bulsa ng luma niyang shorts.

Ang leather wallet ni Nestor.

Natigilan si Nestor.

“Sir…” habol-hiningang sabi ni Buknoy. “Nahulog niyo po ito kanina nung bumaba kayo ng tricycle. Tinawag ko po kayo kaso naka-headset kayo, hindi niyo ako narinig.”

Hinablot ni Nestor ang wallet. Agad niyang binuksan. Nanginginig ang kamay niya habang binibilang ang pera.

Isang libo… Limang libo… Sampung libo…

Kumpleto. Walang kulang. Nandoon ang buong P30,000. Nandoon din ang mga IDs at credit cards.

Tumingin si Nestor kay Buknoy. Kitang-kita niya ang pagod sa mukha nito. Tumutulo ang pawis sa noo. At napansin ni Nestor na sira ang tsinelas ni Buknoy.

“Bakit… bakit ngayon mo lang binalik?” masungit pa ring tanong ni Nestor, pero medyo humupa na ang galit.

“Eh Sir…” kamot-ulong sagot ni Buknoy. “Wala po kasi akong pamasahe papunta dito sa subdivision niyo. Nilakad ko lang po mula sa kanto. Medyo malayo po pala, tapos naligaw pa ako kasi ang dilim na.”

Natahimik si Nestor. Ang lalaking tinawag niyang “magnanakaw” ay naglakad ng limang kilometro, pagod at gutom, para lang isoli ang pera niya.

Biglang tumunog ang tiyan ni Buknoy.

GRRRRR…

Napahawak sa tiyan si Buknoy, hiyang-hiya.

“Sige po Sir Nestor, uwi na po ako. Binalik ko lang po talaga ’yan kasi nakita ko sa ID niyo, dito kayo nakatira. Saka alam ko po pang-Noche Buena niyo ’yan.”

Tumalikod na si Buknoy.

Doon tinamaan ng matinding hiya si Nestor. Parang tinunaw siya sa kinatatayuan niya. Hawak niya ang P30,000, habang ang taong nagsoli nito ay walang laman ang tiyan.

“Buknoy! Sandali!” tawag ni Nestor.

Lumingon si Buknoy.

“Bakit… bakit hindi ka kumuha? Kahit pang-kain lang? Kahit pamasahe? Alam kong kailangan mo.”

Ngumiti si Buknoy. Isang ngiting marangal.

“Sir, mahirap lang po ako. Tambay lang po ako. Pero hindi po ako pinalaki ng nanay ko na kumuha ng hindi akin. Mas masarap po ang kanin kapag galing sa sariling pawis, hindi sa pawis ng iba.”

Napaluha si Nestor. Binuksan niya ang gate nang maluwag.

“Tuloy ka, Buknoy,” yaya ni Nestor. “Huwag ka munang umuwi. Sabayan mo kaming maghapunan. Ipaghahanda kita.”

Sa gabing iyon, hindi sa presinto dinala ni Nestor si Buknoy kundi sa hapag-kainan. Nagsilbi ito ng leksyon kay Nestor na ang tunay na magnanakaw ay hindi ang mga taong nasa kalsada, kundi ang maling akala na nagnanakaw ng tiwala natin sa kapwa. Simula noon, si Buknoy na ang naging katiwala ni Nestor sa negosyo, dahil napatunayan niyang ang katapatan ay hindi nabibili ng salapi