gulong gulo ang isip ko, nagsisi ako, bakit nangyari iyon,Tatlong araw na lang. Tatlong araw na lang at haharap na ako sa altar kasama si Alfred. Dapat masaya ako, dapat nag-aayos na ako ng belo, pero heto ako ngayon.nakatitig sa kisame, nanginginig ang mga kamay, at diring-diri sa sarili ko.

Hindi ko alam kung paano nangyari. Maayos naman ang hiwalayan namin ni Mel noon. Nananatili kaming magkaibigan.

Kaya nung pumunta siya sa bahay kagabi para maghatid ng wedding gift, hindi ako nag-atubili na papasukin siya. “Last bonding na natin bilang single ka,” sabi niya. Nauwi sa inuman. Konting kuwentuhan, konting tawanan, hanggang sa lumalim ang gabi at lumalim din ang tama ng alak sa akin.

Doon ko nagawa ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko. Hinayaan ko siyang hawakan ako. Hinayaan kong makuha niya ang pagkababae ko na dapat ay para kay Alfred sa gabi ng kasal namin. Pag-gising ko kaninang umaga, wala na si Mel, , pero ang sakit at ang dumi na nararamdaman ko, nandito pa rin.

Alam ni Alfred na itinatago ko ang sarili ko para sa kanya. Alam nya na dalaga pa ako at sinabi ko iyon sa kanya noon pa, inalaagan nya iyon, kahit may pagkakataon, hindi nya talaga ako ginal@w,

Ngayon Paano ko sasabihin sa lalaking nagmahal at naghintay sa akin na wala na? Na ang wala na dapat ay para sa kanya, naibigay ko sa iba, tatlong araw bago kami mag-isang dibdib?

Kung sasabihin ko, alam kong mawawasak siya. Kung itatago ko naman, habambuhay akong mabubuhay sa kasinungalingan.

Ito ang mas nakakatakot. Paano kung mabuntis ako? Paano kung ang batang dadalhin ko ay hindi kay Alfred kundi sa ex ko? Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung magsisimula ang pamilya namin sa isang kasinungalingan, gusto ko umatras sa kasal, pero nakahanda na ang lahat, sina papa at mama, lahat ready na,
Kuya jay, nakokonsensya ako!

pakiramdam ko, hindi ko deserve na isuot ang gown

Mahal ko si Alfred, pero sapat ba ang pagmamahal na ‘to para aminin ang katotohanang baka ikasira ng lahat? O itutuloy ko ang kasal at lulunukin ang sikretong ito habambuhay? o sasabihin ko ang totoo kay alfred bago paman kami ikasal?

Halos hindi ako nakatulog buong gabi.

Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, nakikita ko ang mukha ni Alfred—maamo, malambot, ang kanyang mga mata ay laging nakatingin sa akin na para bang ako ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Ang mga matang iyon ang nagpasakit sa puso ko.

Kinaumagahan, tumunog ang phone ko.

Alfred.

“Good morning, love. Kumusta ka? Excited ka na ba? Three days na lang.”

Matagal kong tinitigan ang screen bago sumagot.

“Pwede ba tayong magkita mamaya?”

May ilang segundo bago siya sumagot.

“Of course. May nangyari ba?”

Hindi ko na sinagot. Hindi ko alam kung paano.

Nagkita kami sa maliit na café na madalas naming puntahan. Nandoon na si Alfred nang dumating ako. Nakangiti siya, gaya ng dati. Tumayo pa siya para hilahin ang upuan ko.

Pero nang makita niya ang mukha ko, nawala ang ngiti niya.

“Anong nangyari?” mahina niyang tanong.

Nang sandaling iyon, gusto kong magsinungaling. Gusto kong sabihin na kinakabahan lang ako sa kasal. Gusto kong sabihin na pagod lang ako.

Pero hindi ko nagawa.

“Alfred…” nanginginig ang boses ko.

Hinawakan niya ang kamay ko sa mesa.

“Nandito lang ako. Sabihin mo.”

Napapikit ako.

“May nagawa akong mali.”

Hindi siya nagsalita. Nakatingin lang siya.

Huminga ako nang malalim.

“Kagabi… pumunta si Mel sa bahay.”

Kumunot ang noo niya.

“Yung ex mo?”

Tumango ako.

“Nagdala siya ng gift. Nag-usap kami. Nag-inom…”

Ramdam kong unti-unting tumitigas ang hawak niya sa kamay ko.

“At dahil sa alak… nagkamali ako.”

Hindi ko na kayang tumingin sa kanya.

“Alfred… may nangyari sa amin.”

Parang tumigil ang mundo.

Hindi siya agad nagsalita.

Dahan-dahan niyang binitawan ang kamay ko.

“Tatlong araw bago kasal natin?” halos pabulong niyang tanong.

Tumango ako habang umiiyak.

“Sorry… sobrang nagsisisi ako.”

Matagal siyang tahimik.

Tapos tumayo siya.

Akala ko aalis na siya.

Pero hindi.

Huminga siya nang malalim at sinabi:

“Hindi ko alam kung anong mas masakit.”

Napatingin ako sa kanya.

“Yung nangyari… o yung iniisip kong muntik mo nang itago sa akin.”

Parang may kutsilyong tumusok sa dibdib ko.

“Hindi ko kayang magsimula ng kasal sa kasinungalingan,” sabi ko habang umiiyak.

Napaupo siya ulit.

Pinahid niya ang mukha niya, parang pinipigilan ang luha.

“Alam mo ba kung gaano kita minahal?” mahina niyang tanong.

Tumango ako.

“Alam ko.”

“Alam mo kung gaano ako naghintay?”

Mas lalo akong napaiyak.

“Oo…”

Napatingin siya sa akin.

“Pero mas gusto ko ang masakit na katotohanan kaysa magandang kasinungalingan.”

—

**PHẦN 3: ANG DESISYON**

Hindi agad kami umalis sa café.

Pareho kaming tahimik.

May mga taong dumadaan, may mga tumatawa, may mga nag-uusap—parang normal lang ang lahat sa mundo.

Pero para sa amin, parang gumuho ang lahat.

Sa wakas nagsalita si Alfred.

“May tanong ako.”

Tumango ako.

“Kung hindi nangyari yun kagabi… gusto mo pa rin ba akong pakasalan?”

Hindi ako nagdalawang-isip.

“Oo. Ikaw ang mahal ko.”

Tumingin siya diretso sa mata ko.

“Hindi si Mel?”

“Hindi na. Matagal na.”

Tahimik siya sandali.

Tapos sinabi niya ang kinatatakutan kong marinig.

“Paano kung buntis ka?”

Parang nanlamig ang katawan ko.

“Hindi ko alam…”

Tumango siya, parang inaasahan na niya ang sagot.

“Ganito,” sabi niya sa wakas.

“Hindi natin itutuloy ang kasal… sa ngayon.”

Napahagulgol ako.

“Sorry…”

Pero umiling siya.

“Huwag kang mag-sorry dahil sinabi mo ang totoo.”

Huminga siya nang malalim.

“Magpapa-test ka. Hihintayin natin ang resulta.”

Napatingin ako sa kanya.

“Alfred… bakit hindi mo ako tuluyang iniwan?”

Napangiti siya nang bahagya—isang malungkot na ngiti.

“Dahil mahal pa rin kita.”

Tumulo ang luha ko.

“Pero kailangan ko ring mahalin ang sarili ko.”

Tahimik kami sandali.

Tapos tumayo siya.

“Kung hindi ka buntis… at kung gusto mo pa rin…”

Huminto siya saglit.

“Baka pwede tayong magsimula ulit. Pero hindi bilang bride at groom.”

“Kundi bilang dalawang taong kailangang buuin ulit ang tiwala.”

Lumapit siya at hinawakan ang balikat ko.

“Ang tanong ngayon…”

Mahina ang boses niya.

“Handa ka bang ayusin ang sarili mo bago tayo ayusin?”

Hindi ako agad nakasagot.

Pero sa unang pagkakataon mula kagabi…

Naramdaman ko na may pag-asa pa.

Kahit maliit lang.