Kahit pala tom*boy na gaya ko ay hindi pa rin ligtas sa panggagah4sa, Ms. Nhie…

Nabun*tis po kase ako sa inum4n namin nang ‘di ko alam kung sino ?!

Palagay ko, author ay na vetsīn ako, dahil kokonti pa naman ang naiinom ko nun…

Siguro mga pitong tag4y palang… umikot at nanlabo na agad ang paningin ko !!!

Kinabukasan ay nagising nalang ako na nakaguløng sa sopa na wala ng pang-ibabang s4plot !!!

Hindi lang naman ako, author ang nag4hasa pati na din yung iba ko pang tropa na tom*boy at b4ding— bale apat kami…

Lahat kami ay lutang at masakit ang ulo nang magising— wala naman kaming ibang kainum4n nung gabi kundi yung grupo ng mga kalalakihan na nakilala lang nina b4kla sa b4r !!!

Paggising rin namin ay wala na sila… hindi rin namin alam kung t4ga saan ba sila ?!!!

Kaya ang nangyari eh binalewala nalang namin ang nangyari dahil pare-parehas naman kaming nagah4sa… saka ayaw naman naming mapag-usapan sa lugar namin dahil maraming tsismos4 !

Okey na sana, author— limot na namin… Ang siste ay nabun*tis po ako… !!!

Kaya tin4go ko, ‘yun sa likod ng mga malalaki kong damit… ayaw ko kaseng pag tsismīsan sa lugar namin…

Sabihin pa nila na mal4ndi akong tom*boy… sagwa naman ‘di ba ?!

Nabukīng nalang ng magulang ko ang pagbubun*tis ko nang mangangan4k na ako… dahil sumakit na nga ang tiyan ko !!!

Akala ko nga ay magagalīt sila at sasamp4lin ako, lalo na ‘yung tatay ko na grabeng estrīkto— bini*tin pa nga ako dati nun sa sako para daw magpakababae ako… 

Pero ang hindi ko inaasahan, eh natuwa pa ang mga magulang ko… dahil hindi daw nila inakalang magkakaapo pa sila sa akin…

Syempre hindi ko na lang po sinabi sa kanila na nagah4sa lang ako… para iwas maraming usapin— tama nang ako nalang at ang tropa ko ang nakaka-alam.

Sinabi ko nalang na nal4sing ako at nakalimot kaya ako nabun*tis…

Saka gwapo po ng naging baby ko… 3 years old na sya ngayun .

Blessing sya sa akin, para siguro pag tumanda ako ay hindi na ako mag-iisa— may mag-aalaga na sa akin .

Syempre, hindi rin ako naligtas sa mga tsīsmis pero dedma nalang, Ms, author dahil hindi naman sila ang nagpapak4in sa amin ng anak ko…

Hanggang dyan na lang,– salamat nga pala sa pag published nitong kwento ko…

Lumipas ang mga taon,. Ang anak ko, si Nonoy, ay apat na taong gulang na ngayon. Siya ang liwanag ng tahanan namin, ang dahilan kung bakit ako gumigising tuwing umaga. Pero kahit gaano pa kasaya ang buhay namin ngayon, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang tanong na: Sino? Sino ang may gawa sa amin ng aking mga tropa? Sino ang bumura sa dalawang oras na bahagi ng buhay namin?

Isang araw, habang namimili ako sa palengke, may nakita akong pamilyar na mukha. Isang lalaki, mga trenta anyos na, naka-polo at maong. Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Biglang nag-flashback sa utak ko ang isang eksena… yung bar, yung inuman, at ang boses ng lalaking ito na nag-aalok sa amin ng shots.

“Pre, shot na! Para sa bagong pagkakaibigan!” sabi niya noon.

Siya iyon. Isa siya sa mga lalaking kumain sa amin ng gabing iyon.

Para akong natuluyan sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung lalapit ba ako o tatakbo palayo. Pero bago ako nakapagdesisyon, nakita ko siyang may karga-kargang isang bata… mga apat na taong gulang din, kamukhang-kamukha ng anak ko.

Kasunod niya ang isang babae, may dalang mga pinamili. Halatang mag-ina sila.

Nang magtama ang mata namin, nakita ko ang pagbabago ng ekspresyon niya. Napa-igtad siya, parang nakakita ng multo. Bigla niyang ibinaba ang bata at hinawakan sa braso ang babae, tila ba may binubulong na nagmamadali. Pagkatapos, mabilis silang tumalikod at naglakad palayo.

Hindi na ako nakapagsalita. Nanigas lang ako. Pero sa pagkakataong iyon, hindi galit ang una kong naramdaman… kundi takot.

Kinagabihan, hindi ako makatulog. Pinagmasdan ko si Nonoy na mahimbing na natutulog. Ang bilog niyang mukha, ang balingkinitan niyang ilong, ang makapal niyang kilay… lahat ng iyon, nakita ko kanina sa mukha ng batang karga ng lalaki sa palengke.

Doon ko na-realize. Hindi lang ako ang nabuntis sa gabing iyon. Ang lalaking ‘yon, asawa na pala ng iba. At may anak din siya sa amin… sa akin.

Kinabukasan, tinawagan ko ang mga tropa kong sina Janet at Bong. Hindi na kami masyadong nagkikita, pero pinagsama-sama kami ng traumang iyon. Kuwento ko sa kanila ang nakita ko.

Nagulat sila. Pero sabi ni Janet, isang beki naming kaibigan na kasama rin namin nung gabing iyon, “Alam mo, ‘Te, noong mga sumunod na araw after nun, may nakita akong balita sa dyaryo tungkol sa isang grupo ng kalalakihan na sindikato pala ng… human trafficking. Pero ‘yung modus nila, hinahaluan ng droga ang alak ng mga babae, para gahasain at videohan. Ginagamit daw ang videos para i-blackmail ang mga biktima para manahimik. Pero ‘yung grupo, nahuli na raw. Ewan ko lang kung ‘yun ‘yung mga ‘yon.”

Nanlambot ang tuhod ko. Biglang nagkaroon ng kahulugan ang lahat—ang pagka-lutang namin na parang epektong gamot, hindi lang alak. Hindi lang pala kami ginahasa. Baka may video pa pala kaming ebidensya na nasa kamay ng mga hayop na ‘yon. At ang lalaking nakita ko sa palengke, kasama sa sindikatong ‘yon. Malayong-malayo sa itsura ng isang ordinaryong pamilyadong lalaki.

Bahagi 3: Ang Pagpili sa Kabila ng Lahat

Makalipas ang isang linggo, may kumatok sa pinto namin ng madaling araw. Buhat ko si Nonoy, may lagnat kasi. Pagbukas ko, wala namang tao. Pero sa may paanan ng pinto, may isang maliit na sobre. Sa loob, may sulat at isang thumb drive.

Nanginginig akong binuksan ang sulat.

“Pasensya na. Sa lahat ng nagawa namin sa inyo noon. Wala akong karapatang humingi ng tawad sa personal. Dalawang taon na kaming nakakulong ng mga kasama ko dahil sa ibang kaso. ‘Yung video ninyo, sira na raw sabi ng pulis. Hindi na ‘yun makikita ng iba. Uuwi na ako sa probinsya, sa mga magulang ko. Hindi ko kayang harapin ang pamilyang ginawa ko rito sa Maynila. Pakisabi na lang sa anak natin… na mahal siya ng ama niya, kahit duwag ang amang ito. Wala na akong balak makialam sa buhay niyo. Karapat-dapat kayong sumaya nang wala ako. – M”

Napatitig ako sa thumb drive. Gusto ko itong durugin, sunugin, itapon. Pero bago ko pa man magawa, naisip ko si Nonoy. Paano kung isang araw, magtanong siya kung sino ang ama niya? Paano kung gusto niyang makita ang itsura nito? Hindi ko alam. Hindi ko pa alam kung ano ang gagawin ko sa thumb drive na ‘yon. Itatago ko muna siguro sa pinakailalim ng lumang baul, kasama ng iba pang sikreto ng nakaraan.

Lumipas ang ilang buwan. Hindi na muling nagparamdam ang lalaki. Minsan, napapanaginipan ko siya, pero hindi na nakakatakot. Sa panaginip ko, nakikita ko siyang naglalaro sa bukid kasama ang isang batang kamukha ni Nonoy, pero hindi ko anak ‘yon. Tahimik lang akong nakatingin, tapos gigising ako.

Ngayon, Ms. Nhie, limang taon na si Nonoy. Umuuwi siya galing eskwela, sasalubungin ako ng yakap at halik. Hindi ko alam kung dumating na ba ang takdang panahon na sabihin sa kanya ang totoo. Siguro kapag malaki na siya. Kapag kaya na niyang intindihin na ang pagdating niya sa mundo ay hindi bunga ng pag-ibig, kundi ng karahasan. Pero ang paglaki niya, ang pagmamahal na natatanggap niya araw-araw—iyon ay purong pagmamahal mula sa isang inang tomboy na piniling maging matatag para sa kanya.

Ang sabi nila, hindi ka raw magiging kumpleto kung hindi mo alam ang iyong pinagmulan. Para sa akin, hindi totoo ‘yon. Ang pagkatao mo ay hindi lang nakabase sa kung saan ka nanggaling, kundi sa kung sino ka ngayon at kung ano ang pipiliin mong maging bukas.

Pipiliin ko pa ring maging masaya. Pipiliin kong protektahan ang anak ko. Pipiliin kong ipagmalaki na kahit paano, sa kabila ng dilim na dumaan sa akin, nakapagpatayo ako ng sarili kong liwanag.

At ‘yun na ang pinakamatamis na paghihiganti sa mga nagdilim ng mundo ko.

— tapos –