NA TURN-OFF AKO SA BUTAS BUTAS NA BRIEF NG BF KO NA NAKASAMPAY SA BAKOD NILA. DAHIL DUN NAKIPAG BREAK AKO.

Isang araw inaya ako ng BF ko sa bahay nila, kabado siya, halatang gusto niyang mag-iwan ng magandang impression. Ako rin naman excited, pero may kaba.

Gusto kong makapunta sa kanila at mas makilala pa siya at ang family niya, malaman kung paanong klaseng tahanan ang pinanggagalingan niya. Kasi para sa akin, mahalaga iyon. Hindi ako naghahanap ng mayaman, pero gusto ko ng lalaking may direksyon may kakayahang maging provider balang araw.

Pagdating namin, sinalubong ako ng nanay niya, mabait naman. Tahimik lang ang tatay. Simple ang bahay, medyo luma pero maayos. At sa totoo lang, ayos lang sa akin iyon. Hindi ako maarte.

Pero habang naglalakad kami papasok, may isang bagay na agad tumusok sa mata ko.

Sa gilid ng bahay, sa may sampayan nakasabit ang mga brief niya. Hindi lang basta lumang brief. Butas-butas. Manipis. Lawlaw na garter Isa, dalawang piraso… tatlo. Lahat mukhang ilang ulan at tag-init na ang dinaanan.

At yung isa mukhang bacon na sobrang tigas tignan. Meron pang parang tinalian na lang ng guma yung magkabilang gilid.

Napatigil ako.

Ramdam ko ang init ng pisngi ko, hindi dahil sa hiya kundi dahil sa biglaang pagkalusaw ng attraction ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Alam kong mababaw pakinggan. Brief lang, ‘di ba? Pero para sa akin, hindi iyon basta tela. Simbolo iyon kung paano niya inaalagaan ang sarili niya. Kung paano niya inuuna ang sarili niyang pangangailangan. Kung paano siya magpapakita ng responsibilidad.

Kung hindi siya makabili ng maayos na brief para sa sarili niya… Paano niya bubuuin ang pangarap naming dalawa? Paano siya magiging haligi kung mismong sarili niyang pangangailangan hindi niya maasikaso?

Habang nakatingin ako doon, bigla kong naramdaman na parang lumiliit ang mundo namin. Parang biglang nilagyan ng spotlight ang parte ng relasyon naming hindi ko pa hinaharap yung katotohanang hindi kami tugma sa pangarap ko sa buhay.

“Uy, babe? Tara na?” tawag niya, nakangiti.

Ngumiti ako pabalik, pero mahina.

“Oo… tara.”

Kinagabihan, doon ko siya kinausap. Maayos, kalmado, pero diretso.

Hindi ko sinabi ang tungkol sa brief hindi ko kayang sabihin iyon. Hindi ko gustong sirain ang dignidad niya. Pero sinabi ko na napagtanto kong hindi kami pareho ng direksyon. Hindi pareho ng priorities.

Na may hinahanap ako sa partner na hindi ko nakikita sa kanya.

Tahimik lang siya. Kita ko sa mata niyang nasasaktan.

At habang naglalakad ako pauwi, naramdaman kong mabigat ang dibdib ko. Hindi ko siya iniwan dahil hindi ko siya mahal minahal ko siya.

Pero minsan, sapat na ang isang maliit, pangkaraniwang bagay para makita mo ang malaking bitak sa kinabukasang pinaplano mo.

Habang lumalayo ako sa bahay nila, napatingin ulit ako sa sampayan. Sa mga lumang brief na kumakampay sa hangin.

Ang pag-uwi ko’y puno ng bumabalik na alaala. Naalala ko ang unang beses na nagkita kami, kung gaano siya kagaling magpatawa sa akin. Naalala ko ang mga gabing nag-uusap kami tungkol sa mga pangarap—gusto niyang magtayo ng maliit na negosyo, ako’y nangangarap ng maayos na pamilya sa isang tahanang puno ng pagmamahal.

Pero sa gitna ng mga magagandang alaalang iyon, may mga palatandaan na pala. Mga bagay na tinanggihan kong pansinin.

Naalala ko ang mga damit niyang laging mukhang hindi plantsado. Ang sapatos niyang halos hindi na kumakapit ang soles pero ginagamit pa rin. Ang wallet niyang gawa sa mumurahing materyales at puno ng mga resibo at barya.

“Practical lang ako,” sabi niya minsan nang tanungin ko. “Hindi naman kailangan mamahalin ang mga gamit.”

Noon, naiintindihan ko iyon. Ngunit ngayon, naiisip ko kung praktikal nga ba iyon, o kawalan ng pagpapahalaga sa sarili?

Kinabukasan, tumawag siya. Tatlong beses. Hindi ko sinagot. Nang mag-text siya, binasa ko pero hindi nag-reply.

*“Babe, pwede ba tayong mag-usap? Hindi ko maintindihan kung bakit bigla na lang. Mahal na mahal kita.”*

Mahirap. Mahirap na pigilan ang sariling sumagot. Mahirap alisin ang pakiramdam na ako’y naging mababaw. Pero naniniwala ako na ang pag-aasawa at pagbuo ng pamilya ay hindi lamang tungkol sa pagmamahalan. Tungkol din ito sa pagiging magkatugma sa mga maliliit na bagay na bumubuo sa pang-araw-araw na buhay.

Isang linggo ang lumipas. Dumating ang araw ng kaarawan ng kaibigan naming magkapareho. Dinalaw ko ang kaibigan ko sa bahay nila—nakikitira siya sa tiyahin niya. Doon, sa may labahan sa likod-bahay, nakita ko ulit ang pamilyar na eksena.

Mga brief na butas-butas. Mga t-shirt na kulay puti na naging kulay dilaw na. Mga shorts na halos wala nang garter.

Hindi brief ng boyfriend ko ang nakasampay. Pero pareho ang itsura.

“Uy, bakit parang malungkot?” tanong ng kaibigan ko.

“Wala lang. Napapaisip lang.”

“Tungkol kay Mark?”

Tumango ako.

“Alam mo,” aniya, habang naglalako ng mga damit sa sampayan, “minsan, yung mga maliliit na bagay ang nagpapakita kung gaano kalaki ang agwat natin sa ibang tao. Yung mga bagay na normal para sa kanila, hindi normal para sa atin.”

“Normal ba sa lalaki ang magsuot ng butas na brief?” tanong ko nang may bahid ng pagdududa.

Tumawa siya. “Sa mga lalaking walang paki, oo. Pero sa mga lalaking may pagpapahalaga sa sarili, hindi.”

“Pero mabait siya. Mabuting tao.”

“Oo, mabait. Pero ang pagiging mabait ay hindi lamang sapat para magtaguyod ng isang pamilya.”

Naramdaman kong parang binuhusan ako ng liwanag. Hindi pala ako nag-iisa sa pag-iisip na iyon.

“Ano bang hanap mo sa isang lalaki?” tanong niya.

“Yung kayang alagaan ang sarili. Yung kayang mag-ayos ng simpleng bagay tulad ng damit niya. Yung hindi kailangang sabihan ng mga basic na bagay.”

“Edi tama lang ang desisyon mo.”

Pero bakit parang mali pa rin?

Isang buwan ang lumipas. Nagkita kami sa isang kapehan—hindi ko alam kung bakit ko sinagot ang tawag niya. Siguro gusto kong makumpleto ang kwento, o kaya’y gusto kong malaman kung tama ba talaga ang desisyon ko.

Pagkita ko sa kanya, napansin ko ang pagbabago. Bagong gupit. Maayos ang damit. Mukhang mas maayos siya kaysa dati.

“Kamusta ka na?” tanong ko.

“Okay lang. Mas magaan na ngayon.”

Tahimik kaming uminom ng kape. Hindi alam kung saan magsisimula.

“Alam mo ba kung bakit talaga?” tanong niya, bigla.

Umiling ako.

“Nalaman ko. Isang linggo matapos tayo maghiwalay, nakita ko yung nanay ko na tinitignan yung mga brief ko sa sampayan. Tinanong ko siya kung bakit.”

Nahinto ang paghinga ko.

“Sabihin mo na sa akin, Ma. Bakit parang nakakita ng multo si Vanessa nung nakita niya yung mga brief ko?”

Natawa ako nang marinig ang pahayag na iyon, pero may bahid ng hiya.

“Sinabi ba niya?”

“Hindi. Pero naintindihan ko na. Nagsimula si Mama na magsalita tungkol sa tatay ko. Tungkol sa mga lumang brief na sinusuot niya kahit butas-butas na. Tungkol sa kung paano niya tinanggap iyon bilang bahagi ng buhay nila.”

Tumigil siya, uminom ng kape.

“Pero pagkatapos, sinabi niya sa akin, ‘Anak, hindi naman sa hindi natin kayang bumili ng bago. Pero para sa tatay mo, at siguro para sa iyo, normal na lang iyon. Hindi na ninyo nakikita na problema iyon. Pero para sa isang babaeng naghahanap ng lalaking kaya niyang pagkatiwalaan ang kinabukasan, ang mga simpleng bagay na iyon ay palatandaan.’”

Tumikhim ako. “Hindi ko sinasabing tama ako.”

“Pero tama ka,” aniya, diretso sa mata ko. “Nang makauwi ako, itinapon ko lahat ng lumang brief ko. Bumili ako ng bago. Inayos ko ang mga gamit ko. Nag-ipon ako para sa mga bagay na kailangan ko.”

“Bakit?”

“Kasi narealize ko na hindi lang iyon tungkol sa brief. Tungkol iyon sa kung paano ko tinitignan ang sarili ko. At kung paano ko ipapakita ang sarili ko sa mundo.”

Tumango ako. May kirot sa dibdib, pero may kaluwagan din.

“Mahal pa rin kita,” aniya. “Pero naiintindihan ko kung bakit mo ginawa iyon. Kailangan ko munang ayusin ang sarili ko bago ko hanapin ang pagmamahal ng iba.”

Nang kami’y maghiwalay, alam kong hindi na kami magbabalikan. Pero alam kong mas malakas na siya ngayon. At ako, mas malinaw na ang isip.

Minsan, ang mga maliliit na bagay—mga butas-butas na brief, mga lumang sapatos, mga wallet na puno ng kalat—ay hindi lamang simpleng bagay. Sila’y salamin kung paano natin pinapahalagahan ang sarili. At kung paano natin ihahanda ang sarili para sa mga responsibilidad ng buhay.

Habang naglalakad ako pauwi, naalala ko ang mga brief na iyon sa sampayan. At sa wakas, naramdaman kong tama ang desisyon ko. Hindi dahil sa mababaw ako, kundi dahil nakita ko ang isang bagay na hindi ko pa nakikita noon—ang katotohanan na ang pagmamahal ay nangangailangan ng higit pa sa damdamin. Nangangailangan ito ng pagkilala na ang kinabukasan ay binuo hindi lamang ng malalaking pangarap, kundi ng maliliit, maayos na hakbang.