Gusto ko lang po na e share, till now, nakokonsenya parin ako, dahil may nangyari sa amin ng kaibigan ng asawa ko na habang nakaburol sya sa bahay namin,

Hindi ko na alam kung anong oras na. Ang alam ko lang, ang boses ko ay paos na sa kakaiyak, at ang paningin ko ay malabo na dahil sa luha at sa dami ng alak na nainom ko. Nasa harap ako ng kabaong ni Victor. Ang aking asawa. Ang lalaking kinitil ang sariling buhay dahil sa walang basehang pagseselos sa akin.

“Victor… patawad. Patawad kung hindi ko naramdaman ang bigat ng dinadala mo,” bulong ko habang nakasubsob sa salamin ng kabaong. Ang lamig ng salamin ay tila nanunuot sa puso ko. Alam kong hindi niya ako naririnig, pero iyon lang ang tanging paraan para hindi ako tuluyang mabaliw.

Lahat ng bisita ay umuwi na. Tanging ang ugong ng electric fan at ang mahinang hikbi ko ang naririnig sa punerarya. Hanggang sa maramdaman ko ang isang kamay sa balikat ko.

“Sarah, tama na ‘yan. Kailangan mo ring magpahinga,” anang boses na pamilyar. Si Roel. Ang matalik na kaibigan ni Victor. Siya lang ang natira para damayan ako.

Tumingin ako sa kanya. Nakita ko sa mga mata niya ang lungkot, pero may iba pa… isang emosyong hindi ko maipaliwanag noong una. “Roel, bakit niya ginawa ‘to? Alam naman niyang siya lang ang mahal ko,” sabi ko, sabay lagok muli ng alak mula sa bote.

Niyakap ako ni Roel. Ang yakap niya ay mahigpit, mainit, at puno ng pakikiramay. Dahil sa kalasingan at sa matinding dalamhati, hinayaan ko lang siya. Sa mga sandaling iyon, uhaw na uhaw ako sa kalinga. Uhaw ako sa sinumang makakapagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa.

“Sarah, alam mo namang mahal ka rin ni Victor. Masyado lang siyang nabulag ng selos… selos na hindi naman dapat,” bulong ni Roel, habang ang kaniyang mukha ay unti-unting lumalapit sa akin.

Hindi ko alam kung paano nangyari. Siguro dahil sa alak, siguro dahil sa panghihina ng loob, o siguro dahil sa pagnanais na makaramdam ng buhay sa gitna ng kamatayan. Noong gabing iyon, sa tabi mismo ng kabaong ni Victor, may nangyari sa amin ni Roel.

Habang nararamdaman ko ang init ng kat@wan ni Roel, ang isip ko ay nasa mukha ni Victor na nakahiga sa kabaong.. Ang sarap na naramdaman ko ay hinahaluan ng matinding takot na baka biglang bum@ngon si victor habang nasa ib@b@w ako ni roel,

Nang matapos ang lahat, doon pumasok ang pinakamatinding pagsisisi. Napaupo ako sa sahig, humahagulgol habang inaayos ang nagulo kong damit. Tumingin ako sa kabaong ni Victor.

Pakiramdam ko ay nakatingin siya sa akin, hinuhusgahan ako, at mas lalong nagagalit dahil ang taong pinagselosan niya ay ang taong kasama ko ngayon.

“Patawad, Victor! Patawad!” bulong ko habang nakaluhod sa sahig. Si Roel ay nakatayo lang sa isang tabi, hindi makatingin sa akin, tila nagsisisi rin sa kaniyang ginawa.nadala din sya sa alak at awa daw sa akin,

Wala na akong nagawa. Ang huling gabi ni Victor sa ibabaw ng lupa ay naging saksi sa aking pinakamalaking pagkakamali. Humingi ako ng tawad, pero alam kong hindi niya ako maririnig. Ang tanging naiwan sa akin ay ang pait ng nakaraan, ang bigat ng pagsisisi, at ang lihim na dadalhin ko hanggang sa aking huling hininga.

Sa ngayon, malayo na ako sa lugar kung saan bumubuo sana kami ng pamilya ni victor, hindi na rin ako nakipag usap kay roel, dahil nabalitaan ko na nagseselos daw ang asawa nito sa akin kaya lumayo ako,

Sa ngayon, mag isa ako dito sa kuwarto na inuupahan ko, matutulog mag isa, hindi parin ako nakaka recover sa aking dinanas, kahit isang taon na ang nakalipas,

Sana may makatulong sa akin para maghilom ang lahat ng ito, kahit chat or messages lang, kahit kumusta lang, masaya na ako,

Sana may lalake pa na tatanggap sa akin