N4GB!G*TI ANG 18 ANYOS NA DALAGA KONG ANAK DAHIL SA P4GKAK4 G4NG R4*P3 NYA

HINDI KO PO EKSAKTONG ALAM ANG TOTOONG NANGYARI SA AKING ANAK NA DALAGA NA 18 ANYOS PERO IKU-KWENTO KO PO ITO BASE SA PAGKAKASALAYSAY NYA SA AKIN NOONG NABUBUHAY PA SYA

Opo, wala na po ang anak ko. Natagpuan namin sya sa kanyang silid na nakab!*t!n sa kisa*me gamit ang t4*Li.

Bago nangyari iyon ay isang gabi, umuwi sya na gula-gulan!t ang kanyang unipormeng pang skwelahan.

Ayon sa kwento nya ay d!nu*kot sya ng mga kalalakihan at pw3r*s4h@ng isinakay sa isang kotse.

Pini*ringan ang mga mata nya at dinala sa kung saan at doon sya pin4gsa*m4nt@l4h@n.

Wala daw syang nagawa sa lakas ng mga ito at tanging pag i*y4k at pag hik*bi lamang ang kanyang nagawa ng mga sandaling iyon.

Habang nagkukwento sya noon sa akin ay hindi ko din maiwasan ang maawa sa kanya at mapaiyak.

Alam ko na napakahirap at napakapait ng kanyang dinanas sa kamay ng mga dem*n*yong bum4*b0y sa kanya.

Dahil sa hindi na siguro nya nakayanan ang bigat ng kanyang nararamdaman kaya nya nagawang magp@k4*m4*t@y.

Tanging ang larawan na lamang nyang naiwan sa akin ang tangi kong tinitignan habang inaalala sya.

Hindi ko alam kung mabibigyan pa sya ng katarungan o kung hindi na. Basta ipinagpasa Diyos ko na lamang ang lahat.

Masakit pero kailangan ko ng tanggapin na wala na sa akin ang anak ko na bikt!m4 ng mga taong walang kons3n*sya.

Ang tanging hiling ko na lamang sa Panginoon na sana ay balang araw haplusin nya ang puso ng mga taong gumawa ng ganon sa anak ko at sila ay kusang sumuko.

Sampung taon na po ang nakakaraan mula nang mangyari iyon at hanggang ngayon ay wala pang kalinawan ang kaso

Matapos ang pagpanaw ng aking anak, hindi ako makapaniwala na maglalaho na lamang ang lahat. Sa tulong ng ilang mabubuting tao, naglakas-loob akong hanapin ang katotohanan. Dinala ko ang larawan ng aking anak sa mga pulis, nagpunta sa mga tanggapan, ngunit parang laging may hadlang. May mga nagsabing, “Aling Laila, mahirap patunayan ‘yan. Wala namang saksi.” May nagsiwalat pang mga bulong na ang mga salarin ay may koneksyon sa mga makapangyarihan sa aming bayan.

Isang gabi, may kumatok sa aking bahay—isang babaeng hindi ko kilala. Nanginginig siya at humihingi ng tawad. Siya pala ay isang kasambahay sa isang malaking bahay sa kabilang barangay. Nakarinig daw siya ng pag-uusap ng kanyang amo tungkol sa insidente. Ayon sa kanya, ang mga sangkot ay mga binata mula sa mga kilalang pamilya, at may takipan daw na nangyari para malihis ang imbestigasyon. Ibinigay niya sa akin ang isang pangalan: *”Antonio.”*

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Ang galit at panghihinayak ay halos pumatay sa akin. Pero paano ko haharapin ang mga taong ito? Isang simpleng tindera lamang ako. Ngunit ang mukha ng aking anak sa larawan ang nagbigay sa akin ng tapang.

Sampung taon na nga ang lumipas. Ang pangalang “Antonio” ay naging bahagi na ng aking panalangin araw-araw. Hindi sa paghihiganti, kundi sa pag-asang magising ang kanyang konsensya. Lumipat na ako ng tirahan, dala-dala ang altar na may larawan ng aking dalaga.

Kamakailan lang, may nagpadala sa akin ng sobre. Walang lagda, ngunit ang laman ay isang maliit na krus at isang sulat na nagsasabing: *”Aling Laila, hindi ko malilimutan ang nangyari. Araw-araw din akong pinarurusahan ng aking alaala. Pasensya na. Hindi ako makapagsalita nang hayagan, ngunit naniniwala akong darating ang araw ng katarungan. Manalig ka.”*

Hindi ko alam kung sino ito. Maaaring isa sa mga bum*by sa kanya, o maaaring isa sa mga nakakita. Ang mahalaga sa akin, may nagbalik-loob.

Ang aking hiling, KUYA ED, ay hindi na lamang para sa aking anak. Ito ay para sa lahat ng mga biktimang tulad niya, at maging para sa mga nagkasala na nabubuhay sa pangungulila ng kanilang kaluluwa. Naniniwala ako na ang hustisya ng tao ay maaaring magduda, ngunit ang hustisya ng Diyos ay tiyak at hindi nagmamadali.

Salamat sa inyong pagdinig. Patuloy akong maglalaan ng kandila tuwing gabi para sa kaluluwa ng aking anak, at para sa pagbabalik-loob ng mga nawala sa landas ng kabutihan.

*Note: Ang kuwentong ito ay kathang-isip lamang at ginawa upang bigyan ng boses ang mga biktima ng karahasan. Kung kayo o ang inyong kilala ay biktima ng karahasan, mangyaring makipag-ugnayan sa mga awtoridad o sa mga crisis center tulad ng Philippine Commission on Women (PCW) o DSWD.*