M@K@T! ANG AKING K!FF¥ SIMULA NG NAGPA-LIGATE AKO


Ang bawat desisyon natin sa buhay ay may kapalit na hindi natin inaasahan sa simula. Akala ko noong nagpa-ligate ako ay matatapos na ang pangamba ko sa pagbubuntis at magiging malaya na ako. Ako si Kristine, tatlumpu’t limang taong gulang at isang housewife, taga Cavite. Ang buhay ko ay tahimik lang kasama ang asawa kong si Ramon na isang masipag na accountant sa isang malaking firm. Maayos ang lahat sa amin noong una, hanggang sa nagpasya kaming hanggang apat lang ang aming magiging anak at magpa-ligate ako para sa aming future.
Matapos ang operasyon ko, naramdaman ko ang isang kakaibang pagbabago sa aking katawan. Imbes na mawala ang pagn∆n∆sa ko ay tila lalong naging sensitibo ang bawat bahagi ng aking pagkatao sa bawat hapls at ting!n. Para bang laging may kury3nte sa ilalim ng aking balat na naghahanap ng paraan para kumawala at maibsan ang m@k@t! na hindi ko maipaliwanag.
Ang masaklap pa rito ay ang kalagayan ng asawa ko na si Ramon dahil siya ay may malubhang diabetes na matagal na naming iniinda. Dahil sa kanyang asukal sa dugo ay unti-unting nawala ang kanyang sigla at halos wala na siyang silbi sa kama. Kahit anong pilit ko na ak!tin siya ay laging pagod ang kanyang idinadahilan habang ako naman ay tila mababaliw na sa sobrang pagn∆n∆sa.
Isang gabi ay nagpasya kaming magbakasyon sa isang resort sa Batangas para subukang muling ibalik ang in!t ng aming pagsasama. Habang nasa loob kami ng sasakyan ay ramdam ko na ang kakaibang kaba habang nakatanaw ako sa dagat na unti-unting sumisilip sa kalsada. Mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Ramon pero ang isip ko ay nasa ibang bagay na habang tinitignan ko ang kanyang mahinang katawan.
Pagdating namin sa resort ay sinalubong kami ng malawak na tanawin at kwartong may malalaking bintana kung saan pumasok ang liwanag ng araw. Para akong nananaginip sa ganda ng paligid pero ang totoo ay mas gusto ko pang manatili sa loob ng kwarto kasama si Ramon. Nakatingin siya sa akin at nakangiti pero alam ko sa loob ko na hindi niya kayang ibigay ang in!t na hinihingi ng aking katawan ngayon.
“Heto na tayo,” sabi niya habang nakatingin sa akin na para bang ako ang pinakamahalagang tanawin na nakita niya sa buong buhay niya. Napangiti ako at napayakap sa kanya nang mahigpit dahil sa yakap na iyon ay naramdaman ko ang lahat ng sakripisyo namin noon. Ang bawat minuto na lumilipas ay puno ng pag-asa na sana ay maging sapat ang gabing ito para mapatahimik ang nagwawala kong damdamin.
Pagkatapos ng mahabang biyahe ay nahiga kaming magkatabi sa kam@ at magkahawak-kamay habang pinapanood ang mga ulap sa labas ng aming bintana. Tahimik lang kami sa loob ng kwarto pero ang bawat katahimikan ay puno ng mensahe ng tiwala at kasiguraduhan para sa aming dalawa. Nakatingin ako sa kanya habang iniisip na sana ay hindi na matapos ang araw na ito dahil dito ay nararamdaman ko ang kapayapaan.
Ngunit sa bawat minuto ay nararamdaman ko ang in!t na dahan-dahang bumabalot sa akin at ang pananab!k na muling maramdaman ang kanyang pagmamahal. Nang magtagpo ang aming mga mata ay tila ba may lihim na sinasabi ang bawat hapl*s na ipinaparating ko sa kanya noong gabing iyon. Unti-unti akonglumapit at sa unang hal!k na nagtagpo ang aming mga lab! ay tila nawala ang lahat ng aking mga alinlangan sa kanya.
Hindi iyon simpleng hal!k lamang dahil ang bawat dampi ng aking labi ay parang pangakong hinding-hindi ko siya iiwan kahit na siya ay maysakit. Ang mga kamay ko ay dahan-dahang humahaplos sa kanyang dibdib habang sinusubukan kong gisingin ang natutulog niyang pagn∆n∆sa sa gitna ng lamig. Ang puso ko ay kumakabog nang mabilis dahil sa pananabik na muling maging buo ang aming pagkatao sa gitna ng aming mga pagsubok.
Subalit sa kabila ng lahat ng aking pagpapasensya ay sadyang sumuko na ang katawan ni Ramon at hindi na niya nagawang tapatan ang aking nagbabag@ng katawan. Doon ko naramdaman ang isang matinding lamat na hindi na kayang ayusin ng kahit anong gamot o bakasyon pa. Habang mahimbing siyang natutulog sa tabi ko ay lumabas ako sa room upang magpahangin at doon sa hallway ay maybisang lalaking matipuno. Siya si Marlon. Dahil naghanap ako ng makakausap,lumapit ako sa knya. Nagsimula ang aming kwntohan hanggang niyaya niya ako sa kanyang room.
Doon ay naganap ang matinding b3mbangan na para bang isang taong akong hindi nadil!g@n. Pagkatpos ay agad agad akong bumalik sa aming room. Sa mga sumunod na araw ay pa sekreto parin kaming nagkikita ni Marlon. Ang m@k@t! na dati ay nagpapabaliw sa akin ay unti-unting napatahimik sa tuwing kaming dalawa ay magkasama at gumagawa ng mga bagay na ipinagbabawal.
Alam kong mali ang ginagawa ko sa mata ng tao pero iniisip ko na kailangan ko rin namang maging masaya kahit sa ganitong paraan. Ang diabetes ni Ramon ay naging dahilan ng aking paglayo pero ang ligate ko ang naging dahilan kung bakit hindi ako natatakot na magbunga ang aming mga pagkakamali. Naging bihasa ako sa pagtatago at paggawa ng paraan para makatakas sa aming bahay tuwing oras na ng aming usapan ni Marlon .
Ngayon ay kailangan kong mamuhay sa gitna ng pagmamahal ko sa asawa ko at sa pagn∆n∆sa ko sa ibang lalaking kayang magbigay ng in!t. Ibinaba ko ang aking bandera hindi para sumuko sa buhay kundi para tanggapin ang isang bagong ako na habambuhay na makikipaglaro sa tadhana.
Sa tuwing tinitingnan ko si Ramon ay nakakaramdam ako ng konting awa pero mas nangingibabaw ang kagustuhan kong mabuhay nang ayon sa nararamdaman ko. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko ito maitatago pero sa ngayon ay mas pipiliin ko munang maging masaya sa piling ng iba. Ang buhay ay masyadong maikli para tiisin ang isang malamig na kwarto habang ang sarili mong katawan ay naghahanap ng nagbabagang ap*y.