“May Tum*tus@k sa Pw*t ko”

Magadang araw sa lahat, Nais ko lang sana e share ang nakakatawang experience na ito. Ako po si James, Nagsimula ang lahat nung huling reunion namin sa probinsya. Nagkita kmi ng ninong ko si Ninong Bong, siya yung tipong tao na sobrang vocal at physical kung magpakita ng pagmamahal. Dahil paboritong inaanak ako, talagang hindi ako nakakaligtas sa mga yakap niyang pang-mabagsikan. Pero yung nangyari nung hapong yun, ibang klase talaga ang kaba ko.

Habang abala ako sa pag-aayos ng mga silya sa garden para sa inuman sa gabi, bigla na lang may dalawang malalaking braso na pumalibot sa katawan ko mula sa likod. Alam ko na agad na si Ninong yun dahil sa amoy ng kanyang paboritong baby powder. “Inaanak! Ang laki mo na talaga!” sigaw niya habang hinahatak ako palapit sa kanya para sa isang mahigpit na back hug. Pero doon na nagsimulang maging weird ang pakiramdam ko.

Habang nakayakap siya mula sa likod at idinidikit ang katawan niya sa akin, may naramdaman akong matigas na bagay na tumutusok sa bandang puwit@n at ibabang likod ko. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Sabi ko sa isip ko, “Hala, bakit parang may kakaibang tumutsk sa akin?” Sinubukan kong gumalaw nang kaunti para lumayo, pero lalo lang kaming nagkadikit. Sa bawat pagtawa at pag-alog ng katawan ni Ninong, lalong naba-baon yung nararamdaman kong tmtmy* na bagay sa likod ko.

Pinagpawisan ako nang malapot kahit mahangin naman sa garden. Napaisip ako, “Si Ninong ba ito? Akala ko ba matino siyang tao?” Hindi ko alam kung hihingi ba ako ng saklolo o tatakbo na lang ako palabas ng gate. Sobrang awkward ng posisyon namin kasi nararamdaman ko talaga yung pns*k na bagay na yun na parang hindi man lang natitinag. Sa sobrang praning ko, pati ang paghinga ko ay bumibilis na.

“Ninong… medyo… masakit po yung tumutusok sa likod ko,” sabi ko sa kanya, pabulong lang para hindi marinig ng mga kamag-anak namin na malapit sa amin. Ang mukha ko siguro noon ay parang kamatis sa sobrang pula dahil sa halo-halong hiya at kaba. Biglang tumigil si Ninong Bong. Kumalas siya sa yakap at tiningnan ako nang may pagtataka. Tapos, parang may naalala siya bigla. “Ay! Patawad, inaanak! Nakalimutan ko!” sabi niya habang may kinakapa sa bandang hita at bewang niya.

Inilabas niya mula sa bulsa ng kanyang cargo shorts ang sanhi ng lahat ng stress ko: Isang heavy-duty na electric cordless drill na may nakakabit pang mahaba at matulis na drill bit! “Inatasan kasi ako ng Tatay mo na ayusin yung sirang gate kanina. Isinuksok ko lang muna dito sa gilid ng belt ko kasi wala akong dalang tool bag,” paliwanag niya habang tumatawa nang malakas.

Napahawak na lang ako sa dibdib ko sa sobrang relief.

“Ninong naman! Akala ko kung anong k*an na yung nararamdaman ko sa likod ko!” sabi ko habang humihinga nang malalim. Tawa siya nang tawa habang winawagayway yung drill, at simula noon, tuwing magkikita kami, sinisigurado ko munang walang dalang “arm@s” ang Ninong ko bago ako pumayag na mayakap niya

Part 2 – Ang Drill na Nagdulot ng Trauma… at Tawanan

Akala ko tapos na ang kahihiyan ko nung araw na yun. Pero hindi pa pala doon nagtatapos ang kwento ng “tumutusok incident” sa buhay ko.

Kinagabihan, nagsimula na ang inuman at kwentuhan sa garden. Kumpleto ang pamilya, may videoke, may pulutan, at syempre… si Ninong Bong na bida ng lahat. Hindi ko alam kung malas ba o sadyang mapaglaro ang tadhana, pero parang proud pa siyang ikwento ang nangyari kanina.

“Alam nyo ba, akala nitong inaanak ko kung ano yung tumutusok sa kanya!” sigaw niya habang hawak pa rin ang cordless drill, na parang tropeo.

Halos mabilaukan ako sa iniinom kong softdrinks.

“Ninong naman! Huwag nyo na ikwento!” pakiusap ko, pero huli na ang lahat. Tawanan na ang buong pamilya.

Si Tita Lorna, halos mahulog sa monoblock kakatawa. Si Kuya Mark naman, paulit-ulit akong tinatanong, “Bro… kinabahan ka talaga?” habang pinipigilan ang hagikgik.

Pero ang pinakamasama… ginawang nickname ni Ninong ang nangyari.

“Uy, Drill Survivor! Kumain ka na!”
“James, ingat ka, baka may tumutusok na naman!”
“At least ngayon alam mo na pakiramdam ng power tools!”

Gusto ko na lang maglaho sa kahihiyan.

Mula noon, tuwing reunion, may bagong version ang kwento. Minsan daw halos himatayin ako. Minsan daw sumigaw ako. Minsan daw muntik ko na siyang suntukin. Palaki nang palaki ang istorya habang palakas nang palakas ang tawanan.

At ako? Wala akong laban. Tahimik na lang akong ngumiti… habang sinusumpa ang cordless drill sa isip ko.

Pero hindi pa pala tapos ang malas ko.

Part 3 – Ang Aking Revenge… na Nagbalik sa Akin

Makalipas ang ilang buwan, birthday ni Ninong Bong. Siyempre, invited kaming lahat. At doon ko naisip… panahon na para makabawi.

Habang abala ang lahat sa paghahanda, palihim kong kinuha ang lumang laruan ng pinsan ko — isang plastik na martilyo na may tunog na “TOK TOK!” kapag pinindot. Dinikit ko ito sa likod ng belt ko, nakausli nang kaunti… parang may matigas na bagay na nakausli.

Planado na lahat.

Lumapit ako kay Ninong habang nakatalikod siya at biglang niyakap ko siya nang mahigpit — gaya ng style niya sa akin.

Nanigas siya.

“James… may… may matigas na tumutusok sa likod ko…” mahina niyang sabi.

Pinipigilan ko ang tawa ko.
“Ah… ganun po ba, Ninong?” sagot ko na kunwari inosente.

Biglang kumalas siya, medyo namutla ang mukha. Kinapa niya ang likod niya, tapos tumingin sa akin na parang may halong kaba at gulat.

At doon ko na inilabas ang plastik na martilyo.

“TOK TOK!” pinatunog ko pa.

Isang segundo ng katahimikan…

Tapos sumabog sa tawanan ang buong pamilya.

Si Ninong Bong, hawak ang dibdib, hingal na hingal kakatawa. “Gumaganti ka na ha! Hindi ka na talaga bata!”

Simula noon, tabla na kami.

Pero may bagong tradition na nabuo sa pamilya.

Bago yakapan… may inspection muna.

“Walang tools?”
“Walang nakasuksok?”
“Sigurado ka?”

At hanggang ngayon, tuwing reunion… dala pa rin ni Ninong ang drill niya.

At ako?

Dala ko pa rin ang plastik na martilyo.

Just in case. 😄