MATANDANG DALAGA NA HINIYA DAHIL SA PAGHIHINTAY SA “WALA”, NAGULANTANG ANG BUONG BARYO NANG BUMALIK ANG NOBYO NA NAKA-WHEELCHAIR PARA TUPARIN ANG PANGAKONG KASAL

Sa Barangay San Roque, kilalang-kilala si Celia. Siya ay 48-anyos na, isang guro sa elementarya, mabait, at maganda pa rin ang mukha kahit may mga guhit na ng edad. Ngunit sa mata ng kanyang mga kapitbahay at kamag-anak, siya ay isang “kawawang matandang dalaga” na napag-iwanan na ng panahon.

Araw-araw, tuwing hapon, makikita si Celia na nakaupo sa kanyang veranda, nakatanaw sa kalsada, tila may hinihintay.

“Naku, Celia!” sigaw ng kanyang pakialamerang tiyahin na si Tiyang Luring habang nagwawalis sa tapat. “Ayan ka na naman sa paghihintay sa wala! Gumising ka na sa katotohanan, Hija. Labinlimang taon na! Sigurado ako, may pamilya na ’yung si Mateo sa abroad. Baka nga apo na lang ang iuwi noon sa’yo eh!”

“Tiyang, nangako po siya,” mahinahong sagot ni Celia, bagaman kumikirot ang puso niya. “Sabi niya babalikan niya ako.”

Si Mateo ang first love ni Celia. Umalis ito noong 2011 papuntang Saudi Arabia bilang construction foreman. Sa unang dalawang taon, madalas ang sulat at tawag. Puno sila ng pangarap. Pero bigla na lang itong naputol. Walang tawag. Walang sulat. Naglaho si Mateo na parang bula.

Kahit walang balita, hindi nag-asawa si Celia. Tinanggihan niya ang manliligaw na Konsehal, ang biyudong pulis, at ang negosyante sa bayan. Para sa iba, katangahan ang ginagawa niya.

“Sayang ang lahi mo, Celia!” hirit ng mga kapitbahay. “Mag-ampon ka na lang para may mag-alaga sa’yo pagtanda mo!”

Isang Sabado, nagkaroon ng reunion ang pamilya ni Celia. Halos lahat ay may asawa’t anak na. Siya lang ang single. Sentro siya ng tuksuhan at pressure.

“Celia, may irereto ako sa’yo,” sabi ng pinsan niya. “Matanda na rin, pero mayaman. Pwede na ’yun kesa mag-isa ka.”

Napuno na si Celia. Tumayo siya, nangingilid ang luha. “Hindi ko kailangan ng lalaki para lang masabing may asawa ako. Hihintayin ko si Mateo. Kung hindi siya dumating, tatanggapin kong mag-isa ako habambuhay. Pero hindi ko ipagpapalit ang pangako namin.”

Nagtawanan ang ilan. “Baliw na sa pag-ibig,” bulong nila.

Habang nagkakagulo sa handaan, biglang may bumusinang malakas sa labas.

BEEP! BEEP!

Napatahimik ang lahat. Tumingin sila sa gate. Isang napakakintab at bagong-bagong Toyota Land Cruiser Prado ang huminto. Kulay itim. Tinted. Mukhang sasakyan ng politiko o milyonaryo.

“Sino ’yan? May bisita ba tayong VIP?” tanong ni Tiyang Luring, biglang na-excite.

Bumukas ang pinto ng driver’s seat. Bumaba ang isang lalaking naka-uniporme. Binuksan nito ang back door at inilabas ang isang folding wheelchair.

Naguluhan ang mga tao.


Pagkatapos iayos ang wheelchair, maingat na binuhat ng driver at ng isa pang assistant ang pasahero mula sa loob ng kotse.

Isang lalaking may edad na, maputi ang buhok, pero gwapo at desente ang suot na barong.

Napatakip ng bibig si Celia. Nanlaki ang kanyang mga mata. Ang tibok ng puso niya ay parang tambol sa lakas.

“M-Mateo?” bulong ni Celia.

Ini-wheelchair ng assistant si Mateo papasok sa gate. Tahimik ang lahat ng kapitbahay na kanina ay tumatawa.

Nang magkaharap sila, tumulo ang luha ni Mateo.

“Celia…” bati ni Mateo. Ang boses niya ay pareho pa rin, puno ng pagmamahal.

“Mateo! Anong nangyari sa’yo?” iyak ni Celia, lumuhod siya sa harap ng wheelchair at hinawakan ang kamay ng nobyo. “Bakit ngayon ka lang? Bakit hindi ka sumulat?”

Huminga nang malalim si Mateo. Hinawakan niya ang mukha ni Celia.

“Patawarin mo ako, Mahal,” simula ni Mateo. “Labintatlong taon na ang nakakaraan, nahulog ako mula sa scaffolding ng building na ginagawa namin sa Riyadh. Bumagsak ako ng tatlong palapag. Na-coma ako ng anim na buwan. Nang magising ako… paralisado na ang kalahati ng katawan ko.”

Napasinghap ang mga tsismosang kapitbahay.

“Nahiya ako, Celia,” patuloy ni Mateo, umiiyak. “Ayaw kong umuwi sa’yo na lumpo. Ayaw kong maging pabigat sa’yo. Ayaw kong ikaw ang mag-alaga sa isang baldado habang ang ibang babae ay may asawang kayang silang buhatin. Gusto kong kapag hinarap kita, kaya kitang buhayin nang marangya kahit hindi ako nakakalakad.”

Itinuro ni Mateo ang sasakyan na puno ng regalo at balikbayan boxes.

“Ginamit ko ang insurance money at compensation ko. Nag-aral ako ng online trading at business habang nasa ospital. Nagsumikap ako kahit nakahiga. Tiniis ko na huwag kang tawagan hangga’t hindi ako nagiging matagumpay. Ngayon, may sarili na akong kumpanya. Hindi na ako makakalakad, Celia… pero kaya na kitang bigyan ng buhay na parang reyna.”

Naglabas si Mateo ng isang maliit na kahon mula sa kanyang bulsa. Binuksan niya ito. Isang singsing na may malaking diyamante.

“Celia, tinupad mo ang usapan. Naghintay ka kahit walang kasiguraduhan. Ngayon, hayaan mong tuparin ko ang pangako ko. Will you marry me?”

Humagulgol si Celia. “Oo, Mateo! Kahit walang yaman, kahit walang kotse, kahit habambuhay kitang itulak sa wheelchair, ikaw lang ang gusto ko!”

Isinuot ni Mateo ang singsing. Nagpalakpakan ang pamilya ni Celia. Si Tiyang Luring at ang mga kapitbahay na mapanghusga ay yumuko sa hiya. Ang inaakala nilang “iniwan” ay binalikan ng isang milyonaryo na may wagas na pag-ibig.

Nang araw na iyon, napatunayan ng buong baryo na ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa tagal ng panahon o sa kakayahan ng mga paa, kundi sa katapatan ng puso na manatili, maghintay, at tumupad sa pangako anuman ang mangyari. Si Celia, ang dating tinatawanan, ay naging simbolo ng pag-asang walang hanggan.