MAHILIG AKONG MAGBALOT NG PAGKAIN SA HANDAAN. KAYSA MAPANIS AY INUUWI KO NA LAMANG


Ako po si Jencel. Dahil sa hirap ng buhay ay nagawa kong dumiskarte sa ibat ibang pamamaraan.

Bata pa lamang ako ay natutunan ko na ang ganitong estilo sa ibang tao. Ang prinsipyo ko ay mas mabuti na ito kaysa sa magnakaw. Mas dumami nga lang ang kinukuha ko noong nagkapamilya na ako.

Mahilig akong dumalo sa mga handaan maski hindi ako iniimbitahan. Nakakailang ulit akong balik sa harap ng lamesa para kumuha ng pagkain.

Hindi naman ako ganoon katakaw. Ang kinukuha ko ay dinidiretso ko sa dala kong mga sando bag. Bawat isang supot ay ibang putahe. Mayroon din ang para sa kanin.

Kapag natantya ko ng sasakto na sa isa o dalawang araw na kainan naming magpapamilya ay ang naipa-plastic ko ay tumitigil naman na ako at kakain na lamang.

Sa ganoong diskarte, nakakatipid na kami ng asawa ko, nabubusog pa kami ng husto. Tutol ang asawa ko pero wala syang magagawa hanggang sa sya na din miamo ang nag aabot ng mga tinatake out ko para ilagay sa mga mangkok saka sila kakain kasama ang aming mga anak.

Subalit dumating sa punto na hindi ko inaasahang may sisita sa akin at kamag-anak ko pa.

Sinabihan nya ako na mamaya na ako magtabi ng iuuwi kasi marami pang bisita kaso hindi ako nagpapigil.

Iniisip ko kasi na mas masasayang kung masisira din lang ang ibang handa kaya mas mabuting kainin na lang ng aking pamilya.

Dahil sa inis ng kamag-anak kong may kaarawan, nagsumbatan kami sa harap ng maraming tao. Napunit pa ang plastic na bitbit kong may laman na karne kaya mas lalo akong nagalit.

“Ganyan ang gusto nyo, masira at itapon ang mga pagkain kaysa ipamigay sa mga kamag-anak niyo mga madadamot na tao!” sigaw ko.

Simula noon ay hindi na ako dumalo sa handaan nila. Masyado silang mayayabang at kuripot. Ibang tao nga hindi ako pinagbabawalan, sila pa kaya!

Alam kong isang araw ay lalapit sila sa akin at hihingi ng tawad. Sinisiguro ko iyan

Lumipas ang ilang buwan. Hindi na ako sumasama sa mga handaan ng mga kamag-anak kong iyon, pero hindi naman ako nagdusa. Marami namang ibang okasyon sa aming lugar—birthday, pasko, binyag, kahit lamay, hindi ako pumapalya. Basta may nakahilerang pagkain, may nakahanda akong mga supot.

Mas gumaling pa nga ako sa diskarte ko. Dati kasi, halatang-halata na ako lang ang paulit-ulit na pumipila. Ngayon, pinapasama ko na ang mga anak ko. Kunwari, sila’y magpapa-refill, pero deretso sa dala naming ecobag ang laman ng plato. ‘Yung panganay kong anak nga, natuto na ring mag-empake. Sabi ko sa kanya, “Anak, ganito ang buhay. ‘Wag mahihiyang kumuha, basta ‘wag kang magnanakaw. Mas masarap sa pakiramdam ang umuwing may dala kaysa umuwing walang laman ang tiyan.”

Pero isang gabi, may nangyaring hindi ko inaasahan.

Inabutan ako ng isang kapitbahay sa may labas ng covered court. Pinagmamasdan niya raw ako habang paulit-ulit akong pumapasok at lumalabas ng venue. ‘Yun pala, napansin na niya ang ginagawa ko simula pa noong nakaraang taon. Sa isip-isip ko, “E, ano ngayon? Hindi naman ako nagnanakaw. Kumakain naman ako habang nandun.”

Pero ang hindi ko alam, may mga cellphone na palang nakatutok sa akin.

Kinaumagahan, nagising ako sa tawag ng aking hipag. “Jencel, ikaw ba ‘yan sa video na ‘yan? Nasa Facebook na!” Hindi ko akalain, may nag-viral na video—ako, habang naglalagay ng lechon sa plastic, habang nakangiti pang kunwari’y nakikipagkwentuhan pero ang totoo’y nag-iimpake.

Tinawag akong “Plastic Queen” ng mga netizen. Sabi ng iba, nakakahiya raw. Pero may pumuri din—sabi, “Diskarte ‘yan, hindi krimen.” Pero ang masakit, nakita ng mga anak ko. Ang panganay ko, hindi na raw sasama sa akin sa handaan. Sabi niya, “Ma, nakakahiya po. Pinagtatawanan na raw po tayo sa school.”

No’ng gabing iyon, umiyak ako. Hindi dahil sa hiya—kundi dahil sa totoo lang, nakita ko ang sarili ko sa mata ng iba. Bigla kong naalala ang sinabi ng kamag-anak ko noong kaarawan niya: “Wala ka bang kontrol sa sarili mo?”

Lumipas ang isang taon.

Hindi na ako dumadalo sa kahit anong handaan. Hindi dahil sa nahihiya ako—kundi dahil napagod na ako. Napagod akong magpaliwanag. Napagod akong magtago. Napagod akong maramdaman na parang pulubi ako sa sarili kong pamilya.

Nagsimula akong mag-ipon. Naglako ako ng banana cue sa kanto, habang nagta-tricycle ang asawa ko sa gabi. Mabagal ang kita, pero sigurado. Hindi na kami umaasa sa tira ng iba. Hindi na namin kailangang umasa kung kelan may handaan. Nakakapag-ulam na kami kahit walang okasyon.

Isang araw, may dumating na imbitasyon. Ang pamangkin kong babae, magd-debut. Sa inanyayahan, kasama kami. Nagkatinginan kami ng asawa ko. “Sige,” sabi ko. “Pupunta tayo. Pero may dala tayong regalo. At kakain tayo—’yung nasa plato lang natin.”

Pagdating namin sa venue, nandoon ang lahat—ang mga kamag-anak naming nagsumbatan sa akin, ang kapitbahay na nag-video, ang mga taong napatingin sa akin dahil sa “Plastic Queen” issue. Ramdam ko ang tingin nila. Pero hindi na ako umiwas.

Sa bandang hatinggabi, nagsimula nang mag-empake ang mga bisita. Lahat sila—may dalang supot, container, tupperware. Natawa ako sa sarili ko. Hindi na pala ako nag-iisa. Ngayon lang, aceepted na ang “take home” culture dahil sa mahal ng bilihin.

Lumapit sa akin ang kamag-anak kong nagsabi ng “mamaya ka na magtabi.” Nakatayo siya sa harap ko, may dalang container.

“Jencel,” sabi niya, mahina ang boses. “Patawarin mo ako. Kung noon lang sana… naintindihan ko.”

Hindi ako sumagot kaagad. Tiningnan ko lang siya. Hindi dahil galit ako—kundi dahil pinipigil ko ang sarili kong maiyak.

“Sige,” sabi ko sa kanya. “Pero sa susunod, kung gusto mong mag-empake, maaga ka ha? Para hindi ka maubusan.”

Napangiti siya. At sa unang pagkakataon, kumain kaming mag-anak na walang dala kahit isang plastic. Umuwi kaming busog—hindi lang sa pagkain, kundi sa pagkilala na kahit paano, may dangal pa pala kaming nabawi.

Ngayon, kapag may handaan, nagdadala na ako ng lalagyan— pero para sa amin lang. Hindi na ‘yung tipong aahunan ko ang buffet. At kung may matira, saka lang ako mag-aabot. Pero hindi na ako nauuna. Natuto na akong maghintay. Natuto na akong kumain nang hindi nag-iisip ng uwi.

Natuto na akong maging Jencel na hindi lang puro diskarte—kundi may prinsipyong hindi na kailangang ikahiya.