MISIS KONG BURARA TAMAD , HIWALAYAN KO NA LANG CGURO

Hindi ko akalaing darating ako sa punto na iniisip ko nang iuwi sa probinsya ang sarili kong pamilya para lang makalanghap ng katahimikan.

Tawagin niyo na lang akong Marco, 28, may asawa at isang anak na lalaki.

Ang misis ko si Jessa, 28 din.
Tatlong taon na kaming kasal at may anak kaming si Eli, two years old.

Nakatira kami ngayon sa Cavite dahil dito ako may trabaho sa isang logistics company.
Ako ang may full-time job habang si Jessa may maliit na online selling.

Noong una, okay naman ang setup namin.
Masaya pa nga kasi kahit papaano may extra income siya.

Simple lang ang buhay namin.
Trabaho ako sa araw, siya sa bahay nag-aalaga kay Eli.

Akala ko ganun na lang lagi ang routine namin.
Tahimik, normal, at walang komplikasyon.

Pero unti-unting may nagbago.
At doon nagsimulang magulo ang lahat.

Napansin ko na mas madalas na siyang nakatutok sa cellphone.
Online selling daw pero minsan parang scroll lang ng scroll.

Pag uwi ko galing trabaho, madalas wala pang luto.
Akala ko noong una pagod lang siya.

Sinubukan kong intindihin.
Baka mahirap din mag-alaga ng bata mag-isa.

Kaya ako na rin minsan ang nagluluto pagdating ko.
Hindi naman ako nagreklamo.

Pero habang tumatagal, parang naging normal na iyon.
Ako na ang nagluluto, ako pa ang naglilinis.

Minsan pagdating ko, magulo ang sala.
Mga laruan nakakalat sa sahig.

Si Eli nasa crib lang umiiyak.
Si Jessa nasa kama, hawak ang phone.

Sinasabi niyang may inaasikaso siyang order.
Pero minsan nakikita ko TikTok lang pala.

Hindi ko na lang pinapansin.
Ayokong magsimula ng away.

Pero may mga araw na sobrang pagod ako sa trabaho.
12 hours shift, halos hindi na ako makatayo.

Pagdating ko sa bahay, gusto ko lang sana kumain at matulog.
Pero doon pa nagsisimula ang pangalawang trabaho ko.

Ako pa rin ang maghuhugas ng plato.
Ako pa rin ang mag-aayos ng bahay.

Isang gabi, napansin ko si Eli.
Punong-puno na ang diaper niya.

Halos mamula na ang balat niya.
Doon ako kinabahan.

Tinanong ko si Jessa kung kailan niya huling napalitan.
Hindi siya agad nakasagot.

Sinabi niyang kanina pa raw.
Pero halatang matagal na iyon.

Hindi ako nagalit agad.
Pero may kung anong kumirot sa dibdib ko.

Hindi ko akalain na aabot sa ganito.
Yung anak namin napapabayaan.

Mas lalo pang lumala ang pakiramdam ko.
Nang isang gabi may sinabi siya.

“Pagod ako, pwede bang ikaw na muna magligpit?”
Kakauwi ko lang galing shift noon.

Hindi ko na napigilang mapatanong.
“Hindi ka ba napapagod na ako lahat?”

Nagkaroon ng katahimikan.
Yung klaseng katahimikan na mabigat.

Pero ang mas ikinagulat ko.
Hindi siya nagalit.

Hindi rin siya umiyak.
Tahimik lang siya.

Kinabukasan, parang walang nangyari.
Balik ulit sa dati.

Ako trabaho.
Siya cellphone.

Doon nagsimulang pumasok sa isip ko ang isang bagay.
Na hindi ko akalaing maiisip ko.

Paano kung maghiwalay na lang kami?

Hindi dahil may ibang babae ako.
Hindi rin dahil wala na akong pakialam.

Ang totoo… pagod na lang talaga ako.
Pagod sa sitwasyon.

Iniisip ko minsan na pauwiin na lang sila sa probinsya.
Para may tutulong sa kanya sa pag-aalaga kay Eli.

Pero bawat beses na naiisip ko iyon.
Parang may kumakapit sa puso ko.

Ayokong malayo sa anak ko.
Ayokong lumaki siyang wala ako.

Isang gabi, habang pinapatulog ko si Eli.
Mahigpit niyang hinawakan daliri ko.

Hindi niya alam ang mga iniisip ko.
Pero parang may sinasabi ang titig niya.

Doon ko narealize ang isang bagay.
Hindi pala ganun kadali ang umalis.

Kinabukasan kinausap ko ulit si Jessa.
Maayos, walang sigawan.

Sinabi ko kung gaano ako napapagod.
Kung gaano ako nag-aalala sa anak namin.

Tahimik lang siya habang nakikinig.
Wala pa rin siyang masabi.

Pero napansin ko ang mga mata niya.
Namumula.

Hindi ko alam kung dahil ba sa hiya.
O dahil sa pagod din niya.

Hanggang ngayon, hindi pa rin namin tuluyang naaayos.
Pero sinusubukan pa rin namin.

May mga araw na ganun pa rin.
Pero may mga araw na nagbabago siya.

Hindi ko alam kung saan patungo ang relasyon namin.
Pero sa ngayon, nandito pa rin ako.

Hindi dahil obligado ako.
Kundi dahil umaasa pa rin ako.

Umaasa na baka balang araw.
Maibalik namin ang pamilya na dati naming pinangarap.

Pero minsan, kapag gabi na at tahimik ang bahay…
Hindi ko maiwasang tanungin ang sarili ko.

Hanggang kailan ko pa kaya?

Kayo ba…
kung kayo ang nasa sitwasyon ko, ipaglalaban niyo pa ba ang pamilya o pipiliin niyo na lang ang kapayapaan