Biyernes ng gabi. High blood na high blood si Misis Lorna.

Gamit ang Find My Device app, na-track niya ang cellphone ng mister niyang si Berting. Nasa loob ito ng isang sikat na Hotel.

Agad na tumawag ng Pulis si Lorna.

“Sir! Tulungan niyo ako! Nasa loob ng hotel ang asawa ko! May kasamang babae! Adultery ito! Huhulihin natin sila sa akto!” naghi-histerikal na sumbong ni Lorna.

Dahil sa gulo, sumama ang dalawang Pulis at ang Hotel Manager papunta sa Room 305.

Pagdating sa tapat ng pinto, dinig na dinig ni Lorna ang ungol mula sa loob.

“Ugh… oo… ang sarap… grabe ang sarap…” boses ni Berting.

“Sige pa… ubusin mo ‘yan…”

Lalong nag-init ang ulo ni Lorna.

“BUKSAN NIYO ANG PINTO!!!” sigaw ni Lorna. “HULI KA BERTING! MANLOLOKO KA!”

Dahil ayaw buksan, ginamitan ng Master Key ng Manager ang pinto.

BLAG!

Bumukas ang pinto.

Sumugod si Lorna. “WALANG HIYA KAAA—”

Nakasunod ang mga Pulis, handang mang-aresto.

Pero natigil silang lahat. Walang nagsalita.

Walang babae. Walang chicks. Walang kabit.

Ang nakita nila:

Si Berting, naka-Boxer Shorts lang. Nakahiga sa kama.

Pero ang katabi niya sa kama ay hindi babae… kundi isang BUONG LECHON BABOY na balot na balot pa sa foil at kumikinang ang balat!

Sa bedside table, may tatlong platong kanin, isang litrong Coke, at isang mangkok ng Mang Tomas.

Ang “Ugh… ang sarap” na naririnig nila kanina? Ungol pala ‘yun ni Berting habang nginunguya ang malutong na balat ng lechon.

Gulat na gulat si Berting. Hawak pa niya ang pata ng baboy. Puno ng mantika ang nguso niya.

“L-Lorna?” gulat na sabi ni Berting. “Bakit may Pulis?!”

“Nasaan ang babae?!” sigaw ni Lorna, lumilingon sa CR at sa ilalim ng kama. “Sabi sa chat mo sa kumpare mo may chicks kang kasama!”

“Chicks?!” depensa ni Berting. “Chicken ‘yun! Lechon Manok sana bibilhin ko kaso nag-sale ang Lechon Baboy kaya ito na lang!”

“Bakit ka nag-hotel?! Bakit ka may Lechon?!” tanong ng Misis.

Napaupo si Berting sa kama. Niyakap niya ang lechon.

“Lorna naman eh! Isang buwan na akong nagugutom sa bahay! Puro ka ‘Keto Diet’! Puro ka ‘Intermittent Fasting’! Umagahan ko Oatmeal! Tanghalian ko Nilagang Okra! Hapunan ko Garden Salad!”

Umiyak si Berting habang hawak ang lechon.

“Tao lang ako, Lorna! Gusto ko ng BABOY! Gusto ko ng TABA! Gusto ko ng KANIN! Nag-hotel ako kasi alam kong aamuyin mo ang hininga ko pag-uwi ko! Gusto ko lang kumain nang payapa na walang magsasabing ‘Berting, tataas ang cholesterol mo!'”

Natahimik si Lorna.

Ang mga Pulis, napalunok. Naamoy nila ang lechon.

“Ma’am…” bulong ng Pulis. “Mukhang not guilty naman po si Mister. Gluttony lang po ang kaso, hindi Adultery.”

Tinignan ni Lorna ang asawa niya. Payat na payat na nga ito kaka-diet. Naawa siya.

“Hay naku, Berting!” buntong-hininga ni Lorna. “Akala ko naman kung ano na.”

Lumapit si Lorna sa kama.

“Oh siya! Sige na! Kumain ka na!”

“Talaga?!” tuwang-tuwang tanong ni Berting.

“Oo! Pero…” dinukot ni Lorna ang balat ng lechon sa tyan. Krrrk! Ang lutong.

Sinubo ni Lorna ang balat.

“Penge ako ah! Na-stress ako sa’yo, nagutom din ako!” sabi ni Lorna.

Sa huli, nagsalo-salo sila sa hotel room. Pati ang mga Pulis at Manager, binigyan ni Berting ng pork ribs.

Yun ang pinaka-masarap na “date” nina Berting at Lorna, kahit puro mantika ang kanilang romantic night. At mula noon, pinayagan na si Berting mag-cheat day… basta sa pagkain lang

Isang linggo ang nakalipas matapos ang insidente sa hotel. Balik sa normal ang buhay nina Berting at Lorna… o siguro, halos normal.

Dahil ang usapan, hindi lang sa kanilang barangay kundi sa buong bayan, ay ang “Lecchon Scandal” ni Mang Berting. Parehong nakakahiya at nakakatawa.

“Oy si Berting! ‘Yung lalaking nag-check-in sa hotel para mag-solo date sa lechon!” sabi ng kapit-bahay habang nakangiti.
“Mas masahol pa pala sa kabit ang baboy!” pang-aasar ng mga kasamahan sa tindahan.
Kahit si Berto, ang bunso nilang anak na nasa Grade 6, ay narinig ang tsismis. “Tay, sabi nila mas pinili mo ang lechon kaysa kay Nanay. Totoo ba?”

Nahihiya na rin si Lorna, pero mas nangingibabaw ang awa at pagsisisi. Nakita niya kung gaano kasaya at kawangis ng batang nag-di-desperada si Berting nang gabing ‘yon.

Isang gabi, habang naghahapunan ng… malamang, steamed fish at quinoa…
“Berting,” nagsimula si Lorna.
“Opo, mahal?” anito, taimtim na nginunguya ang isang subo.
“Alam mo… pasensya na. Na-realize ko, sobra nga ako. Hindi ko naman intensyong gutumin ka o ipahiya ka.”
“Lorna, ako ang pasensya ka na. Dapat sinabi ko sa’yo. Nagtago pa ako. Ang babaw ko.”
“Babaw?” napangiti si Lorna. “Oo, babaw. Pero… naiintindihan kita. Kaya nga, may surpresa ako sa’yo sa Sabado.”

Puno ng pagdududa at pag-asa si Berting. Ano kaya ito? Diet cookbook? Seminar sa healthy living?

Dumating ang Sabado. Iniligid ni Lorna si Berting, nakapiring ang mata nito.
“Lorna, saan tayo? Bakit ang bango? Amoy… garlic? At… inihaw na karne?” ang tanong ni Berting, napapa-nguso sa paglalaway.

Tinanggal ni Lorna ang piring.
Nasa loob sila ng isang private function room ng isang kilalang restaurant. Pero hindi ito ordinaryong kwarto.
Sa gitna ng hapag, nakahain ang isang BUONG, KUMIKINANG NA LECHON BABOY, kasama ang mga sidedish ng pancit, fried rice, at iba’t ibang sawsawan.
Pero hindi lang ‘yon.
Nandoon din ang buong pamilya—mga anak, asawa ng mga anak, mga apo—at ang pinakamalapit na mga kaibigan at kumpare ni Berting.

“Berting,” sabi ni Lorna, hawak ang mikropono (na kinuha lang sa videoke machine). “Alam kong nakakahiya ‘yung nangyari. At alam kong marami sa inyo ang natawa.” (Tumawa ang lahat.)
“Pero sa totoo lang, nakakalungkot. Dito, sa harap ng pamilya at mga kaibigan mo, gusto kong humingi ng tawad. At gusto kong ipakita sa’yo na mahal kita, pati ang pagmamahal mo sa… lechon.”

Nagkagulo ang palakpakan. May nag-“awww,” may nag-“yehey!”
“Kaya ngayong Sabado,” dagdag ni Lorna, “ito na ang araw mo. Walang diet. Walang sermon. Kumain ka hangga’t gusto mo. At… hinding-hindi na kita susundan sa hotel, unless… kasama mo ako at buong pamilya para mag-family lechon night!”

Naghiyawan ang lahat.
“Pero isa lang kondisyon,” biglang sabi ni Lorna, mapaglaro ang tono.
“Ano ‘yon?” tanong ni Berting, nakanganga na sa lechon.
“Dapat, ang unang hiwa ng crispy na balat… akin.” At dahan-dahang inabot ni Lorna ang kutsilyo kay Berting.

Dine-demonyo na ni Berting ang lechon, tila isang pangulo na naghi-hiwa ng ribbon sa inaugurasyon. Crisssp! Ang unang malaking piraso ng balat, inalay niya sa asawa.

“Para sa’yo, mahal. Sa nagparanas sa’kin ng gutom, at ngayon, nagbigay ng ganitong kasaganahan.”
Tumawa ang lahat. Kumain silang lahat nang sabay-sabay. Kumanta sa videoke. Nagkwentuhan. Nagsaya.

Sa gilid, habang hawak ni Berting ang plato niyang punung-puno, lumingon siya kay Lorna.
“Salamat, Lorna. Ito ang pinakamasarap na araw ng buhay ko.”
“Sus, dahil lang sa lechon?” pang-aasar ni Lorna.
“Dahil sa’yo,” sabi ni Berting, ngumisi. “…at sa lechon.”
Halik ni Lorna sa pisngi ni Berting. “Cheater ka talaga. Sa pagkain, at sa pagpapasweet.”

At mula noon, every other Saturday, naging “Cheat Day” talaga ni Berting. Minsan sa bahay, minsan sa labas. Pero ang pinakasikat na tradisyon nila? Taun-taon, sa anibersaryo ng “Lecchon Scandal,” nagre-renta sila ng parehong Room 305 para sa family lechon party—kasama na ang mga pulis (yung dumating noong araw na ‘yon) at ang hotel manager, na libreng kinain ang lechon at naging regular na bisita na sa mga handaan ng pamilya.

Dahil minsan, ang pinakamatibay na relasyon, ay nabubuo hindi lang sa pagmamahalan, kundi sa pag-intindi at pagpapa-taba ng puso… at ng tiyan