LINAY4SAN KO ANG MISTER KO DAHIL HINDI NIYA ÎPÌÑŪ*Ț0K SA L*0B


SI ALDEN PO naging asawa ko sya pero panand4l!an lang. Kakakasal lang namin ng magawa ko syang lay4san kinabukasan.

Paano ba naman kasi. Unang gabi ng h0n3ymò0n namin ay nadismaya kaagad ko sa kanya.

!mb3s na sabay naming a4bυt!n ang rυr0k ng kal4ng!*t4n ay hindi kasi s!n0lo lang nya.

Nagp4rå*0s syang mag !sa kasi hinsi nya !p!nυ*t0k sa lo0b. Makas4r!l! syang tun4y.

Unang g4b! tap0s ganon kaagad ang gagawin nya? Sino ba namang babae ang matutuwa hindi ba?

Nakaka4sar lang lalo na kapag nai!s!p ko na baka t4k0t sya sa resp0ns!b!lid4d na maging isang ama.

Hindi nya kayang bumυ0 ng isang pam!lya kaya hindi nya magawang !pυ*t0k sa lo0b ng k!!**ffy ko ang t4*m0d nya.

Magd4mag akong hindi nakatul0g noon sa kakais!p ng mga negat!b0ng bagay. Hanggang sa sumapit na ang umaga ay dilat pa din ang aking mga mata.

Kaya sa huli ay nakapagdesisyon na akong lay4san sya habang tul0g pa para hindi nya ako mapig!l4n.

Nakakabuwis!t talaga ang ginawa nya eh. Binit!n na nya ako, pinag is!p pa nya ako ng kung anu-ano.

Sigυr0 nga hindi nya ako ganon kamahal at hindi nya kayang gawin ang kasabihan na

“KAP4G MAHAL MO BŪNT!S!N Mo”

o di kaya eh yung

“KUNG MAHAL MO, PŪTU*K4N MO

Narito ang mga sumunod na bahagi ng iyong kuwento, na nagpapakita ng mga mangyayari pagkatapos ng madaliang desisyon ni Misis.

Nagising si Alden na nag-iisa sa hotel room. Ang tagaytay breeze na dapat ay romantiko ay tila naging malamig at malungkot para sa kanya. Natagpuan niya ang maikling sulat ni Misis sa night table: “Alden, uuwi na muna ako. Hindi ko inaasahan ang ginawa mo kagabi. ‘Wag mo na ako hanapin.”

Nalito ang kawawang si Alden. Paulit-ulit niyang binasa ang sulat, parang hinahanap kung saan ang butas ng kanyang kasuotan. Saktong-sakto naman ang honeymoon nila, at maayos naman ang lahat. Bakit siya iiwan?

Samantala, nasa biyahe na pauwi si Misis. Sa simula, matatag ang kanyang loob. Parang ang sarap ng pakiramdam na makatakas sa isang relasyong sa tingin niya ay walang patutunguhan.

“Buti na lang at nakaalis agad ako,” sabi niya sa sarili. “Kung ganoon na siya ka iresponsable sa unang gabi pa lang, paano na lang kung tumagal pa kami?”

Pero habang papalayo ang sasakyan sa Tagaytay at papalapit sa kanilang bayan, parang may kung anong bigat na bumabalot sa kanyang dibdib. Hindi iyon bigat ng hinanakit, kundi bigat ng pag-aalinlangan.

Naalala niya ang mga ngiti ni Alden noong kasal nila. Ang pag-iingat nito sa kanya sa reception para hindi madapa sa sobrang saya. Ang sabi nito: “Akin ka na, wala na akong mahihiling pa.”

“Bakit kaya niya ginawa ‘yon?” tanong niya sa sarili. “Baka naman… hindi ko lang naintindihan?”

Habang papalubog ang araw, pumasok sa isip niya ang isang posibilidad. “Sandali… hindi kaya… inaalala niya lang ako? Baka hindi pa tayo handa? Baka gusto muna niyang paghandaan ang magiging pamilya namin?”

Doon nagsimulang magbago ang kanyang paninindigan.

Makalipas ang tatlong araw, nagkita sila sa isang tahimik na cafe sa bayan. Si Misis ang unang umayang makipag-usap dahil hindi na niya kaya ang kirot sa kanyang dibdib. Sa totoo lang, miss na miss na niya si Alden.

Tahimik na naupo si Alden sa harapan niya. Mukha itong pagod at hindi nakatulog nang maayos sa mga nagdaang araw.

“Bakit mo ako iniwan?” mahinang tanong ni Alden, hindi makatingin sa mga mata nito.

“Alden,” nanginginig ang boses ni Misis. “Sasabihin ko sa’yo ang totoo. Iniwan kita dahil… dahil sa ginawa mo noong unang gabi natin. Hindi mo ipinutok sa loob. Akala ko, ayaw mong magkaanak. Akala ko, ayaw mo ng responsibilidad. Akala ko, hindi mo ako mahal nang sapat para harapin ang buhay na may bubuuing pamilya.”

Natigilan si Alden. Saglit siyang napatingin kay Misis, at sa hindi inaasahan, napangiti siya — isang malungkot at naiintindihang ngiti.

“Mahal,” sabi niya, hinawakan ang kamay ni Misis. “Alam mo ba kung bakit ko ‘yon ginawa?”

Umiling si Misis, may luha nang bumabakas sa kanyang pisngi.

“Dahil mahal na mahal kita,” sabi ni Alden. “Alam kong panaginip mo ang magkaroon ng magandang pamilya. At gusto kong ibigay ‘yon sa’yo sa tamang panahon. Gusto kong magsimula tayo hindi lang dahil sa aksidente, kundi dahil handa na tayo — handa sa responsibilidad, handa sa lahat. Noong gabing iyon, naisip ko… hindi pa tayo nakakapag-settle down, hindi pa tayo nakakapag-ipon para sa magiging anak natin. Hindi ‘yun dahil ayaw kitang buntisin, kundi dahil mahal kita at gusto kong maging maganda ang simula ng lahat para sa atin. Ayokong unang iyak ng anak natin ay dahil sa problema sa pera. Gusto ko’y dahil sa saya.”

Para ngang natunaw ang puso ni Misis. Lahat ng hinanakit, lahat ng pagdududa — biglang naglaho. Napaiyak siya nang tuluyan.

“Akala ko… akala ko naman…” hikbi niya.

“Sana pala kinausap mo ako agad,” malumanay na sabi ni Alden. “Sana hindi tayo nagdesisyon agad-agad nang hindi nag-uusap.”

Magkahawak kamay silang umalis sa cafe. Hindi na sila bumalik sa hotel sa Tagaytay. Sa halip, nag-book sila ng bagong honeymoon — hindi sa malayong lugar, kundi sa simpleng bahay na uupahan nila habang nag-iipon. Isang bagong simula.

At sa gabing iyon, sa kanilang maliit na temporaryong tahanan, nagkaharap silang muli.

“Handa ka na ba?” bulong ni Alden.

Tumango si Misis, may ngiting tagos sa puso. “Handa na. Hindi lang dahil sa gusto ko nang mabuntis. Kundi dahil gusto kitang makasama… sa lahat ng bagay.”

Sa pagkakataong ito, hindi na nag-atubili si Alden. Ginawa nila ang dapat gawin — hindi dahil sa obligasyon, kundi dahil sa pagmamahal. At sa loob ng silid na iyon, sa gitna ng mga pangako at pangarap, tuluyan na nilang binuo ang kanilang pagsasama.

Wala nang takot, wala nang agam-agam. Mayroon na lang dalawang pusong magkasabay na tumitibok para sa iisang pangarap: ang magkaroon ng pamilyang puno ng pagmamahal at pang-unawa.

**WAKAS**