Sa isang kilala at laging abalang ospital sa gitna ng Maynila, may isang pamilyar na mukha na palaging nakikita ng mga doktor, nars, at maging ng mga guwardiya araw-araw. Siya ay si Mang Ramon, isang lalaking nasa pitumpung taong gulang na, na may puting buhok, maamong mukha, at laging may kipkip na isang lumang ngunit malinis na tupperware at isang nakatuping payong.

Tuwing sasapit ang alas dose ng tanghali, eksaktong-eksakto at walang palya, papasok siya sa main lobby ng ospital. Uupo siya sa isang partikular na upuan sa waiting area, ilalapag ang dalang pagkain sa kanyang kandungan, at tahimik na maghihintay.

Sanay na ang mga tao sa presensya niya. Ang pasilyo ay palaging puno ng mga nagmamadaling sapatos—mga stretcher na mabilis na itinutulak, mga medical staff na patungo sa emergency room, at mga pamilyang may panaka-nakang lungkot sa mga mata.

Sa gitna ng lahat ng kaguluhang ito, nananatiling isang matibay na haligi ng kapayapaan ang pwesto ni Mang Ramon. Para sa karamihan, lalo na sa mga bagong empleyado at mga pasyenteng nagpapabalik-balik, ang tingin nila kay Mang Ramon ay isang malungkot na pigura ng pangungulila.

Madalas siyang maging usap-usapan ng mga tao sa paligid. May mga nagsasabing baka malubha ang sakit ng kanyang misis na naka-confine sa itaas, at naghihintay na lamang ito ng himala upang makasabay niya itong kumain muli. Mayroon din namang mga nagbubulungan na baka matagal nang pumanaw ang kanyang asawa sa mismong ospital na iyon.

Dahil sa tindi ng kalungkutan, o marahil ay senyales ng paghina ng memorya, pinaniniwalaan nilang patuloy siyang bumabalik dahil hindi niya matanggap ang mapait na katotohanan ng buhay.

Isang hapon, habang malakas ang buhos ng ulan sa labas, isang baguhang nars na nagngangalang Mia ang hindi na nakatiis. Napansin niya si Mang Ramon na nakaupo na naman doon, habang bahagyang basa ang paborito nitong jacket dahil sa masamang panahon. Dahil sa awa at likas na kabutihang-loob ng isang medical worker, nagdesisyon si Mia na lapitan ang matanda. Naisip niyang baka kailangan nito ng makakausap, mainit na inumin, o baka kailangan na itong ihatid sa social services upang mabigyan ng kaukulang tulong sikolohikal.

Lumapit si Mia, may dalang isang mainit na kape sa paper cup. Umupo siya sa tabi ng matanda at binigyan ito ng isang ngiting puno ng pag-unawa at simpatiya. “Magandang tanghali po, Tay,” mahinahong bati ni Mia. “Napapansin po namin na araw-araw kayong nandito. Tanggapin po ninyo itong kape para pampainit. Gusto po ba ninyong pag-usapan ang misis ninyo? Ano po bang sakit niya? Baka po may maitulong kami para mapagaan ang nararamdaman ninyo.”

Napangiti lamang si Mang Ramon. Kinuha niya ang kape at magalang na nagpasalamat sa dalaga. Habang pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling naglalakad sa pasilyo, sinimulan niyang magkwento.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Ang kanyang boses ay kalmado, walang bakas ng pait o hinanakit sa mundo, at sa halip ay may kasamang kakaibang liwanag sa kanyang mga mata na tila ba may inaalala siyang isang napakagandang alaala.

“Napakabait mong bata,” sabi ni Mang Ramon habang tinatapik ang armrest ng upuan. “Maraming salamat dito sa kape. Alam ko ang iniisip ng marami rito sa ospital. Naririnig ko ang mga bulungan minsan sa gilid-gilid. Naaawa sila. Akala nila ay nabaliw na ako sa kalungkutan, o kaya ay may taning na ang buhay ng taong pinakamamahal ko kaya hindi ako umaalis dito.”

Bahagyang yumuko si Mia, nakaramdam ng kurot ng hiya dahil ganoon din ang tumatakbo sa kanyang isipan mula pa noong unang araw niya sa trabaho. “Pasensya na po, Tay. Hindi naman po sa nanghihimasok, gusto lang po namin malaman kung paano kami makakatulong sa sitwasyon ninyo. Mahirap po kasing makita kayong naghihintay araw-araw sa wala.”

Tumawa ng mahina si Mang Ramon. Isang tawang puno ng sigla, pag-asa, at wala ni katiting na bakas ng lungkot. Iniayos niya ang pagkakahawak sa kanyang tupperware na naglalaman ng bagong lutong adobo. “Hindi ninyo kailangang humingi ng pasensya, iha.

Likas lang sa mga tao ang mag-isip ng mga kwentong malungkot kapag nakakakita sila ng matandang nag-iisa sa isang lugar na maraming sakit. Ngunit ang totoo, ang pag-ibig ay hindi palaging tungkol sa paghihirap, minsan, ito ay tungkol sa simpleng pagtitiyaga.”

Nagpatuloy ang matanda. “Nagsimula ito noong mga bata pa kami. Ako ay isang hamak na empleyado noon, habang siya ay nag-aaral pa lamang. Napaka-abala niya palagi. Walang oras para lumabas o mamasyal. Kaya naisip ko, kung hindi siya makakapunta sa akin, ako ang pupunta sa kanya.

Apat na pung taon na ang nakakalipas, at hanggang ngayon, ito pa rin ang pinakapaboritong bahagi ng araw ko. Minsan, akala mo nakalimutan ka na ng taong mahal mo dahil sa dami ng ginagawa niya, pero kapag nag-effort kang puntahan siya, makikita mong naghihintay rin pala siya sa’yo.”

Saktong pagkasabi niya nito, tumunog at bumukas ang elevator sa di kalayuan. Mula rito ay lumabas ang isang babae. Siya ay may edad na rin, marahil ay nasa huling bahagi na ng kanyang animnapung taon, ngunit bakas pa rin ang tikas, gilas, at awtoridad sa kanyang paglalakad.

Nakasuot siya ng malinis na puting lab coat, may stethoscope sa leeg, at may taglay na ngiting nakakawala ng pagod. Siya si Dr. Elena Santos, ang pinakamagaling, pinaka-istrikto, at pinaka-abala na Chief of Surgery ng buong ospital.

Nanlaki ang mga mata ni Mia nang makitang dire-diretsong naglakad ang sikat at respetadong doktor palapit sa pwesto nila ni Mang Ramon. Nang makalapit si Dr. Elena, agad niyang hinalikan sa pisngi ang matandang lalaki at masayang umupo sa tabi nito, na tila silang dalawa lamang ang tao sa buong pasilyo.

“Pasensya na, Mahal. Medyo tumagal ang ginawa kong operasyon kanina, naging kritikal ang pasyente. Kanina ka pa ba naghihintay? Gutom ka na ba?” malambing na tanong ng sikat na doktor, may boses na kabaligtaran ng pagiging istrikto sa trabaho.

Nakangiting binuksan ni Mang Ramon ang tupperware na kanina pa niya hawak-hawak. Umalingawngaw ang bango ng mainit na ulam. “Ayos lang, Mahal. Kakapromise lang natin na kahit anong mangyari, sabay tayong manananghalian araw-araw, hindi ba? Alam kong pagod ka sa pagliligtas ng buhay, kaya ipinagluto kita ng paborito mong adobo.”

Naiwang nakanganga si Mia, hindi makapaniwala sa nakakagulat na nasaksihan. Ang matandang lalaking inakala ng lahat na nawawala sa sarili at naghihintay sa namatay na asawa ay araw-araw palang naghihintay para lamang makasabay sa pananghalian ang kanyang napaka-abalang asawang doktor! Walang malubhang sakit, walang trahedya, at lalong walang dementia—isa lamang wagas, matibay, at tapat na pag-ibig na nagbibigay-buhay sa kanilang dalawa.

Isang napakagandang patunay na sa mabilis at minsan ay nakakapagod na takbo ng buhay, ang pinakamatamis at pinakamagandang kwento ng pag-ibig ay matatagpuan hindi sa mga pelikula, kundi sa mga simpleng oras na inilalaan natin para sa isa’t isa, kahit pa labinlimang minuto lang ito sa waiting area ng isang pampublikong ospital.