KAYA PALA KAHIT NASA MENOPAUSAL STAGE NA SI MISIS AY ACTIVE PA RIN DAHIL SA. . .

Hay nakow di ko alam saan ako magsisimula. So ito na nga, ako nga pala si Nic, short for Nicasio at isang karpintero. Maayos naman ang kita ko lalo na kapag may overtime.

Medyo nakaluwag–luwag naman sa buhay dahil may trabaho na ang panganay namin. Dalawa lang ang naging anak namin ni Misay upang kako mabigyan sila ng maayos na kinabukasan. Ang bunso nga pala namin ay sa lungsod nag–aaral at kasama ang kuya niya sa inuupahan nilang boarding house.

Abah, nitong mga huling araw napapansin kong tila sumeksi ang darling ko. Ang baghak gusto lagi pinapanday na siyang ipinagtataka ko, mantakin mo laging dalawa lang kami sa bahay.

“Nic, ano naamoy mo ba ang bagong bili kong lotion,” paglalambing niya sabay hagod ng pagod kong si manoy.

“Hoyy, Misay. ..anyare sa ‘yo kung kelan tumatanda ka na—

“Abah, Nic….kalabaw lang tumatanda!” nakabusangot niyang tugon.

“Pagod, ako. Sa ibang araw ng lang,” reklamo ko.

“Ahh, ayaw mo sige baka magsisi ka,” banta niya.

Santimaan, luk*ret na babae ano kaya ang nakain ni Misay at tila ba parang sinaniban. Mantakin mo para siyang uhaw na uhaw.

Susmaryosep, mga readers noong nilubayan niya ako pakiramdam ko nasimot ang katas at lakas ko.

“Misay, saan ka humuhugot ng lakas mo. Para kang naka hitit ng kuwan,” nanghihina kong bulyaw sa kaniya.

Malutong na halakhak ang naging tugon ng luka–luka habang ako nama’y parang lantang gulay.

Kinabukasan, mabuti na lang at linggo nakatulog ako ng mahaba.

Buong araw namang naglaba at naglinis ng bahay si mises na tila walang kapaguran. Hanggang sa sumapit na naman ang gabi at kabado na naman ako.

Por bida, naligo si Misay at ang siste nagpabango pa.

“Nic, martilyuhin mo muna ako bago ka matulog,” nakaingos niyang wika sabay hagikhik.

“Pambihira, Misay. . .pwede bang bukas naman baka imbes na tumirik ang mata ko sa sarap ‘yin pala na overused na ako,” marrmiin kong pagtutol.

Ngunit wala na akong nagawa ng sapilitan niyang alisin ang mga saplot ko.

“Nic, gusto ko ‘yong–”

“Misay, ‘yong ano?” bulyaw ko.

“Yong kinakain sa baba,” saad niya habang humahalakhak.

“Misay, noon pwede noong nagsisimula pa lang tayo ngunit ngayon baka lasang patis na ‘yan!” inis kong tugon.

“Ayaw mo, ipapakain ko ‘yan sa iba!” nakaingos niyang banta.

“Anong parusa ‘to,” bulalas ko.

Kinabukasan, kahit pagod ay pilit akong bumangon dahil may pasok sa trabaho.

Doon ko nakita sa kusina ang isang sachet ng ginseng. Anak ka ng matsing kako ito siguro ang iniinom ng luka–luka para maging active sa sabong. Kinausap ko siya ngunit ang sagot niya uminom ka rin para maging patas tayo.

Tulala ako habang nakatingin sa sachet ng ginseng. Ginseng lang pala ang sikreto ng asawa ko kaya siya nagkakaroon ng super powers sa gabi. Napakamot ako sa batok at napaisip—kung ito ang nagpapalakas sa kanya, baka kailangan ko rin ito para makipagsabayan!

Hindi ko napigilang tingnan ang kabinet sa kusina. At doon ko nadiskubre ang nakakagulat—hindi lang isang sachet ng ginseng ang nakatago. Meron pang iba’t ibang klase: royal jelly, maca root, at iba pang hindi ko maintindihang supplement. May nakita pa akong bote ng pukyutan na nakasulat “For Energy and Vitality.”

“Hala, Misay… anuna?” napabulong ako.

Nang gabing iyon, nagpanggap akong tulog. Pero sa isip ko, nag-iimbestiga na. Alas-onse ng gabi, naramdaman kong gumalaw si Misay. Akala ko magjo-jogging siya sa dilim? Hindi! Bumangon siya at dumiretso sa kusina. Sumilip ako sa pinto—at nakita ko siyang umiinom ng isang basong may pulbos. Ginseng na naman!

“Misay, ano ‘yan?” bigla kong tanong.

Napatalon siya sa gulat. “Ay, Nic! Gising ka pala. Enerhiya lang ito, pang-linis ng bahay bukas,” pahabol niyang dahilan.

Pero alam kong hindi ‘yun ang totoo.

Kinabukasan, habang nasa trabaho ako, kinausap ko si Mang Berting, ang aming foreman na kilala sa maraming karanasan sa buhay.

“Mang Berting, may tanong po ako,” simula ko.

“Ano ‘yun, Nic? Problema sa trabaho?”

“Hindi po… sa bahay po. Si Misay po kasi… paano ko ba sasabihin… parang laging handa sa… ‘yun na nga,” hiya-hiya kong sambit.

Napahagikhik si Mang Berting. “Ah, ganyan din pinagdaanan ko no’ng nasa ganyang edad na si Misis mo. Menopause stage, ‘yan! May mga babaeng nagiging mas… active. At merong nagiging malamig. Depende sa katawan.”

“Pero bakit parang nauubos na ako, Mang Berting?”

Tumawa siya ng malakas. “Edi sumabay ka! Mag-ginseng ka rin! Bakit, ikaw lang gusto mong laging siya ang nag-aadjust?”

Natigilan ako. May punto siya.

PART 3: ANG PAGBABALIKWAS

Dumating ang Sabado. Desidido na akong gawin ang lahat para hindi na ako matalo sa sarili kong bahay. Bumili ako ng sarili kong ginseng. Tatlong sachet, todo lakas!

Linggo ng umaga, pagkagising ko, si Misay ay nagluluto ng almusal. Nilapitan ko siya mula sa likod at niyakap.

“Misay,” bulong ko.

Napalingon siya, may pagtataka. “Bakit, Nic?”

“Miss na miss na kita. Yung dati nating pagsasama.”

Napangiti siya, pero may bahid ng lungkot. “Ang tagal na noon, Nic. Matanda na tayo.”

“Hindi totoo ‘yun,” mariin kong sabi. “Para sa akin, ikaw pa rin ang babaeng pinakasalan ko. Yung may pangarap tayo, yung nagtatawanan tayo kahit wal-wal pa.”

Umupo kami sa hapag at doon ko siya hinawakan sa kamay.

“Misay, napansin ko lahat. Yung mga iniinom mo. Yung energy mo. At napagtanto ko… hindi ako naging patas sa’yo.”

Namilog ang mata niya. “Anong ibig mong sabihin?”

“Sa halip na suportahan kita at samahan sa stage na ‘to ng buhay mo, nagrereklamo ako. Pero ngayon, handa na akong sumabay sa’yo. Hindi lang dahil sa gabi, kundi sa lahat ng bagay.”

Naluha si Misay. “Nic…”

“Gusto kong malaman mo na mahal kita. Hindi lang dahil asawa kita, kundi dahil ikaw ang pinili ko. At kung kailangan mong uminom ng ginseng para maramdaman mong buhay ka pa, edi mag-iinom din ako! Sabay tayo!”

Napatawa siya sa kabila ng luha. “Ano’ng sabay? Pareho tayong magkakasakit niyan!”

“Eh di mag-moderate! Balance lang!”

Mula noon, nagbago ang samahan namin. Hindi na ako natatakot sa mga gabi. Natutunan kong makipag-usap, magtanong kung ano ang gusto niya, at higit sa lahat, maging kaagapay sa lahat ng bagay.

Natuklasan ko na hindi naman pala kailangan ng ginseng o anumang supplement para makipagsabayan kay Misay. Ang kailangan lang ay ang tunay na presensya, ang pag-unawa, at ang pagmamahal na kahit tumanda kayo ay hindi kumukupas.

At oo, minsan sumasabay pa rin ako sa kanya sa pag-inom ng ginseng— pero hati kami sa isang sachet. Para daw fair. At para may energy pa rin sa umaga para magtrabaho at kumita para sa mga anak namin.

WAKAS

P.S. Mga mars, kung may asawa kayong nasa ganitong stage, intindihin niyo lang. Hindi naman sila naghahanap ng kung ano— naghahanap lang sila ng katiyakan na mahal niyo pa rin sila kahit tumatanda na. At kung kailangan ng tulong, mag-usap kayo. Hindi yung patago umiinom ng pampalakas— sama-sama dapat!