KUNG HINDI SANA AKO NAG HELICOPTER AY BAKA HINDI PA SANA AKO NABU-BYUD4


AW4Y-BATI kami ng asawa ko. Para kaming mga aso’t pusa kung magkatampuhan.

Kapag nagbabati naman kami ay hindi pwedeng hindi mauwi sa B3ymb4*ngan. Palagi kaming ganon.

Parang naging hobby na namin ang pagkakatampuhan sa isat isa bago ang digma4ng pang k4*ma.

Pero sa mga huling tampuhan namin ay nag iba ang plano ko. Yun bang kapag nagkabati ulit kami ay hindi na nya magagawang aw4yin ulit ako sa gagawin ko.

Hanggang sa nakaisip ako ng paraan. Nabuo ang desisyon ko sa gagawin kong ito.

At nang mangyari na nga ang pinaghahandaan ko ay dito ko na ginawa ang plano ko.

Um!b4*baw ako sa asawa ko saka ko ginawa ang est!lo na HELICOPTER. Halos puro puti na lamang ng mga mata nya ang nakikita ko.

Tumit!*rik sa sar4p, napapakag4t labi pa sya. Mas idiniin ko pa, mas ig!n!*ling ng sobra.

Ang kaso iba na ang napapansin ko sa asawa ko. Paisa isa na ang hininga. Parang nagcocol4pse na.

DUM4PA pa nga sya pero nananatiling
tir!k ang mga mata nya. Nakangiti na bumalik sa pagkakahiga.

Doon na ako napasigaw,nag h!ster!kal. Tumawag ng tulong pero sa huli “DE4D ON ARRIV4L’ ang idineklara ng doktor.

Ayon sa resulta ng mga nag examine sa asawa ko, over joy daw ang kanyang ikinam4tay.

Sa sobrang kalig4y4han, inat4ke ito sa puso at sinumpong ng kanyang h!gh bl00d.

Doon ako napasisi sa aking sarili.

Sana hindi ko na lamang ginalingan.
Sana hindi na lamang ako nag helicopter.
Sana hindi pa ako byuda.
Pero tinanggap kona lang tutal, iniwan man nya ako ng maaga, masaya naman sya sa mga huling sandali nya at naipalasap ko ang helicopter na nagpatigil ng pagh!ng4 dahil sa sar4p

Mga ilang buwan na ang lumipas, Kuya Ed. Ako na lang mag-isa sa malaking bahay. Yung mga tampuhan namin, yung mga away-bati, namimiss ko na. Minsan, naiisip ko, mas gusto ko pa yung maingay naming away kesa sa katahimikang ito. Katahimikang puno ng guilt.

Lagi akong kinakain ng konsensya. Oo, sinasabi ko sa sarili ko na masaya siya nang mga huling sandali niya, na “over joy” nga daw. Pero tuwing gabi, bago matulog, naiisip ko… ako ang dahilan. Ako ang kamay na pumatay sa kanya, kahit na sa paraang hindi sinasadya. Yung “helicopter” na yun, na dati naming ginagawa nang walang problema, naging sandata pala. Sandata ng labis na ligaya.

Dumating yung mga kamag-anak niya. May nagdududa, Kuya Ed. May kumakalat na tsismis na baka raw hindi totoo ang medical report. Na baka raw may ibang dahilan. Hirap na hirap akong harapin sila, lalo na at wala naman akong maipakitang ebidensya kundi ang salita ko at ng doktor. Yung ngiti niya bago siya pumanaw, yun na lang ang pambato ko.

Nagsara na ako. Ayaw ko nang makipag-usap sa mga kaibigan. Parang lahat ng tao, iniisip na may tinatago ako. Yung mga dating biro namin tungkol sa “aso’t pusa” naming relasyon, ngayon, kapag naaalala ng iba, biglang tatahimik sila. Parang naging malas ang tema ng buhay ko.

Iniwan niya ako ng maaga, oo. Pero ang mas masakit, iniwan niya akong may dalang malaking tanda ng pananagutan. Hindi ba dapat, ang alaala ng asawa mo ay magaan dalhin? Bakit sa akin, mabigat? Parang bato sa dibdib ko lagi.

Hanggang sa isang araw, dumalaw yung pinsan niya na lalaki, si Tonton. Lagi ko siyang kausap noon pa man. Sabi niya sakin, “Mercilita, alam kong mahirap. Pero kailangan mong humarap sa katotohanan. Wala kang kasalanan.”

Nagalit ako noon. Sabi ko, “Paano mo nasasabing wala akong kasalanan? Ako ang nasa ibabaw! Ako ang gumawa ng helicopter! Ako ang nagpaligaya sa kanya nang sobra!”

Tiningnan lang niya ako. Sabi niya, “Alam mo kung ano ang pinakamagandang regalo mo sa kanya bago siya umalis? Yung alam mong, sa huling hininga niya sa mundo, nararamdaman niya kung gaano siya kamahal. Gaano siya kasaya. Gaano siya kasatisfied. Hindi lahat ng tao, nabibigyan ng ganung klaseng pag-alis.”

Doon ako naluha nang malakas. Parang bumabaha ng luha na pinagkaitan ko ng ilang buwan.

“Pero ang hirap, Tonton. Ang hirap mag-isa. Ang hirap mabuhay na alam mong ikaw ang dahilan.”

“Hindi ikaw ang dahilan, Ate. Ang dahilan ay ang kanyang sakit na hindi ninyo alam. Ang dahilan ay ang sobrang saya na hindi kayang pangatawanan ng puso niya. Iba yun. At ito ang totoo: mas pipiliin mo bang ang huling alaala niya sa’yo ay yung nag-aaway kayo? O yung tulad ng nangyari, na kahit tragic, puno ng pag-ibig?”

Unti-unti, tinanggap ko. Hindi agad-agad, Kuya Ed. Pero tinanggap ko. Na ang nangyari ay aksidente ng kaligayahan. Na ang asawa ko, kung bibigyan ng pagpipilian, marahil ay ganun pa rin ang gusto niyang huling sandali—na kasama ako, na masaya siya sa piling ko.

Ngayon, mas okay na ako. Hindi ko na sinisisi ang sarili ko nang husto. Iniisip ko na lang, special ang asawa ko. Special ang pag-alis niya. At kahit na maikli ang naging pag-iisang buhay namin, puno naman ito ng intensity at pag-ibig—tampuhan man o lambingan.

Salamat, Kuya Ed, sa pagpapadala ng kwento ko. Sa mga nakikinig, huwag ninyong isipin na may masama sa ginawa ko. Nais ko lang ipaalam na ang pag-ibig, minsan, ay sadyang matindi. Masyadong matindi para sa isang puso. Pero hindi ito dapat ikatakot magmahal. Dapat, ikagalak natin na tayo ay nakapagbigay ng ganung klaseng ligaya, kahit na sa huling pagkakataon.

At sa asawa ko, kung saan ka man ngayon, alam kong nakangiti ka pa rin. Salamat sa lahat. At oo, promise, hindi na ako maghe-helicopter sa susunod… kung hindi kayo handa.